Veel van wat aERodynamIC hierboven zegt behoeft geen herhaling te worden in mijn korte recensie. Elton John werd genoemd. Zelf dacht ik aan een Mediterrane David Bowie. Hoe dan ook: Dit is gewoon een erg goed stukje ouderwetse symfonische rock - een genre waar ik trouwens uit de authentieke tijd (de jaren zeventig) weinig Italiaans werk van ken. Dat kan ook aan mijn tekorten liggen. Een aantal hoogtepunten van Lucio Corsi’s Eurovisie-plaat zijn de binnenkomer Tu Sei Il Mattino, het meeslepende Situazione Complicata en natuurlijk de singel waarop hij kandideerde: Volevo Essere un Duro.

Tegelijkertijd wordt het album bij vlagen ook wat carnevalesque. Wat ik daarmee bedoel is: het is één ding om anno 2025 volledig te worden beïnvloed en geïnspireerd door de hoogtijdagen van de symphrock. Maar het lijkt op deze plaat wel dat Lucio Corsi heeft besloten te doen alsof we ook echt in 1975 leven. De teksten - zelfs de clips met oudbollige boze ouders, paniekerige priesters en rockende babyboomkinderen - lijken uit die tijd te stammen. Hierdoor zegt een stemmetje in mij: maar hoe relevant is dit nou vandaag nog? Daardoor vind ik het allemaal soms net iets te theatraal en te fictief aanvoelen - en trouwens ook minder gedurfd. Want het is pas écht interessant als je je jaren 70-nostalgie (welke Europeaan heeft die niet?) toe weet te passen op de tijdsgeest van vandaag. Dan heb je een postmodern stukje popmuziek te pakken. Nu heb je een nostalgisch oeuvre.

Dat mag de sfeer overigens niet bederven. Lucio Corsi’s Songfestival-plaat is geslaagd - en levensvatbaar! Ik zal ‘m zowaar volgend jaar weer eens opzetten! Dat is een unicum tussen de Zwitsers-Bazelse gedrochten van het festival dit jaar.

Zou Amy Winehouse kunnen hebben bestaan zonder Dusty Springfield - die als eerste bewees dat niet alle Britten stijf zijn, maar sommigen hun leed kunnen uiten in goede, vettige soul? Hoe dan ook, Dusty levert geweldig werk en wordt toch wat onderschat doordat zij in de late zestiger jaren wel veel werd overschaduwd door landsgenoten die losgeslagen puberrock verkozen boven het verfijnde. Tegelijkertijd is Dusty’s stem - vooral in dit vroeger werk - een gevaarlijke gespannen draad waar je makkelijk van af valt: een paar keer zingt de nog jonge Dusty bijna vals. Bijna - waardoor het precies goed is. Het ene nummer is wat sterker dan het andere, maar over het algemeen is A Girl Called Dusty een goed gesmeerde soultrein die geen rode wijn nodig heeft.

stem geplaatst

De gemengde recensies voor dit album liggen toch vooral in de rancune dat een rockster geen musical-uitstapje mag maken. Ik vind Damiano Davids debuutalbum een ontzettend gewaagde stap van de Gen-Z-rock-and-roll-star richting uiterst zoete popmuziek. Die zoetigheid moet namelijk niet bestempeld worden als inhoudsloos en oppervlakkig. In Born with a Broken Heart gaat Damino de oorlog met zichzelf aan, in Mars met de kapitalistische natte dromen van de Musk-generatie en in Next Summer met zijn jeugd.

De stelling die ik op tafel wil leggen is dat we eigenlijk al veel te lang niet meer gewend zijn aan Italianen in de mainstream-muziekindustrie. In de tijdperken van Frank Sintara, Louis Prima en Umberto Tozzi wisten we dat dit Mediterraans schiereiland mannen leverde die de donkerste gedachten om wisten te zetten in lichtelijk ironische dansmuziek. Damiano Davids Funny Little Fears is daarmee geen verraad op de Rock & Roll - het is precies wat ik verwacht van Italiaanse Rock & Roll.

Het is Louis Prima's dansbare zelfhaat in I'm just a Gigolo. Het is Frank Sinatra's melanchomale I did it my way. En het is Tozzi's onbeschaamde Te amo. We zijn bijna vergeten dat die zoetsappigheid juist uit oprechtigheid voortkomt.

In de generatie van Milennials en Gen-Z'ers wordt weinig meer die plotselinge momenten van intense zelfhaat bezongen en wordt nog minder gezongen over de onvoorwaardelijke liefde die iemand voor een ander kan voelen. De leeftijdsgenoten - de narcistische rappers en de zelfverklaarde girlbosses - zingen liever over hoe ze in iemands leven als een wrecking ball schoten, hoe ze liever Flowers voor zichzelf kopen, hoe ze zichzelf graag als de badguy zien en samen uitroepen dat we are going to live forever. Heel weinig durven nog zichzelf fragiel te presenteren in de liefdesmusical die het Leven heet.

Niet alleen is Davids debuutalbum inhoudelijk, verfrissend en gedurfd voor een verdoofde generatie - het wordt ook nooit saai. Sommigen zullen teleurgesteld zijn dat de rockster indruk heeft willen maken op zijn (letterlijke) Disney-vriendin. Ik denk dat het de popmuziek is die we anno 2025 even nodig hadden.