stem geplaatst

The Rolling Stones, en hun gelijknamig debuutalbum, zijn van ongekende waarde voor de Britse en Angelsaksische rockmuziek geweest. Vijf rebelse pubers die, ondanks hun bleke huidskleer, durfden de zwarte bluesmuziek op te pakken en die te delen met een breed publiek. De ironie van de Amerikaanse popcultuur is dat witte Amerikanen Britse blanke jochies nodig hadden om geïntroduceerd te worden tot de zwarte muziek van eigen Amerikaanse bodem. Dit debuutwerk is buitengewoon ongegeneerd. Het klinkt buitenproportioneel rebels voor het jaar 1964, een jaar toen Doris Day nog met haar boterzachte altstem Let It Snow! zong op de Amerikaanse hitlijsten.

Maar dat is de historische waarde van deze langspeelplaat. Kunnen we die historische waarde echt scheiden van de muziekkwaliteit? Nauwelijks, zullen veel muziekliefhebbers beamen. En toch ga ik proberen de balans daar tussen op te zoeken.

Dit album is voor een alledaagse dag (zeg maar: zomer in de achtertuin, rijdend over een regenachtige snelweg, bierdrinkend in een knusse kroeg of PowerPoint-werkend in een kantoor) eigenlijk ronduit verschrikkelijk. Mick Jagger schreeuwt echt, en niet op een charmante manier. In iedere andere schoolband zou Mick de deur zijn gewezen.

De liedjes zelf zijn van ongeloofijk antropologische waarde: het is eigenlijk amper voor te stellen hoe deze Londense pubers de zwart-Amerikaanse bluesmuziek uit de stoffige hoeken van de Britse hoofdstad wisten te vinden! Zónder internet, mét de nodige mediacensuur.

Maar artestiek is het niet om aan te horen. Als ik de jongens hoor blèren over Route 66, krijg ik niet de kicks, totdat ik de originele van Bobby Troup opzet. De I Just Want to Make Love to You-cover zorgt er bij mij vooral voor dat ik de Muddy Waters-origineel wil luisteren. En eigenlijk is de Stones-uitvoering van Mona (I Need You Baby) een verschrikking vergeleken met de 1957-single van Bo Diddley.

Voor de babyboomgeneratie, en wellicht ook nog wel de nasleep van vroege Generatie-X-rockliefhebbers, kan dit album vast en zeker veel nostalgie opleveren. Hoewel ikzelf inmiddels ook de dertig ben gepasseerd, deel ik die generatie, noch die nostalgie; waardoor ik onoverkoombaar anders naar dit album luister.

Het is, vanuit mijn weinig nostalgisch oogpunt, vooral een erg bewonderenswaardige collectie aan hoogtepunten uit de klassieke Amerikaanse R&B-scene van de vijtiger jaren. Des te bewonderenswaardig is het album als je de achtergrond van de Londense jochies kent. Vanuit een bijna-academisch oogpunt (antropologisch, sociologisch, cultureel-historisch) verdient dit album een hoog cijfer. Muzikaal gezien verdient dit album een veel lagere beoordeling.

En dus geef ik het album een 2.5. Omdat de geschiedenis ook gehonereerd moet worden. Ook als die niet geschiedenis niet om aan te horen is.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Solomon Burke is een van die artiesten waar ik op mijn 32ste leeftijd met gepaste schaamte van moet toegeven dat ik hen nu pas goed leer kennen. Eigenlijk levert Burke met deze plaat precies de juiste cocktail aan liefde, warmte, verdriet, boosheid, onrecht en hoop die het tot een ideale Soul-ervaring maakt. Solomon zingt op z'n best in de meest fragiele en breekbare liedjes: Can't Nobody Love You, Won't You Give Him (One More Chance), Cry to Me, If You Need Me en You can't love em all zijn memorabel. Maar ook de rest van de plaat luistert heerlijk weg.

Zoals bij de meeste Stereolab-albums, vind ik een paar sterke pareltjes te midden van een verder troebel vijvertje aan aventgardische experimentjes. De parels (in dit geval vooral Aerial Troubles en Colour Television) gaan meteen in mijn grijsdraaiende afspeellijst, maar het ander werk wekt toch vooral irritatie bij me op na een eerste voorzichtig gevoel van nieuwsgierigheid. De zangeres mag haar onhandige manier van zingen op de sterkste momenten kunnen presenteren als bewuste authenticiteit in een charmant Frans accent, maar op de zwakste moment van Instant Holograms on Metal Film voelt die stem vooral amateuristisch en vervelend. Sorry, Stereolab, in het tijdperk van kunstmatige intelligentie moeten de instant holograms toch met betere kwaliteit komen om nog memorabel werk te kunnen leveren.

Hier staan toch een paar ijzersterke nummers op, waarbij Doechii een type vrouwelijke rapper laat zien die ik eigenlijk niet zo vaak heb meegemaakt binnen de Amerikaanse hip-hopindustrie. Nummers als Bullfrog, Death Roll and Slide zijn steengoed en juist in hun korte duur bijzonder krachtig.

Doechii wordt wat minder sterk als ze zoetsappig wordt.

Anxiety, een nummer dat volkomen terecht wordt afgezeken op sociale media, is een ronduit verschrikkelijke cover van Gotye's Somebody That I Used to Know. Het nummer blijft als onaangenaam plakkerige kauwgum aan je oor hangen. Één specifieke meme die boekdelen spreekt is van een meid die vol spanning de intro aanhoort bij het aanzetten van de autoradio en opgelucht adem haalt wanneer ze de stem hoort en het Gotye's origineel blijkt te zijn. Als Anxiety vooral "anxiety" bij ons had willen opwekken, dan heeft het z'n doel ruimschoots gehaald.

Dat gezegd hebbende blijft Doechii's Alligator Bites Never Heal een geweldig sterke mixtape. Had ze de bovenbenoemde bonustrack van haar lijst afgehaald (waarom wij überhaupt nog met bonustracks werken in het Spotify-tijdperk is me sowieso een raadsel), dan had het album een dikker cijfer van me kunnen halen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren