Dit is echt een teringgoed poppy soulalbum. Ik vraag me toch soms af wat ze in de Engelse thee stoppen, maar het heeft waarschijnlijk ermee te maken dat je als Britse muzikant de taal spreekt van het Amerikaans popimperium maar met net genoeg culturele afstand vanuit je drassig eilandje er je eigen draai aan weet te vinden. So Easy, Let Alone The One You Love, Baby Steps en A Couple Minutes zijn mijn favorieten, maar eigenlijk geldt hetzelfde recept voor nagenoeg ieder nummer op The Art of Loving - en laat dat nou net het recept te zijn voor een perfecte popplaat: simpel te vatten maar creatief en eigenzinnig bedacht, gemakkelijk na te zingen maar zonder oppervlakkig te worden. Olivia’s stem maakt het hele werk af: haar stem is rauw genoeg door nooit te vervelen maar is ook het hete mes dat verdomd gemakkelijk door de boter glijdt. The Art of Loving. Zelden vat een albumtitel zo goed een album samen: goede popmuziek is als liefde - ze is ongegeneerd zoetig maar heeft genoeg diepgang om nooit de kiespijn op te leveren die je na een goedkope kauwgum voelt. De kunst van een goede popplaat komt verrassend veel overeen met de kunst van liefhebben, zo bewijst Olivia Dean maar weer.
