Een prima verzamelalbum dat ik niet meteen weer van A tot Z zal luisteren maar waar wel genoeg prachtinge liedjes tussen staan. Eigenlijk word je constant weer verrast van het brede oeuvre van Bobbejaan. De Lichtjes van de Schelde is natuurlijk een klassieker, en hetzelfde geldt voor Café Zonder Bier. Maar er zitten ook een paar verrassingen tussen, zoals de hilarische teksten van Volendam en Koetje Boe. De opvallende niet-Nederlandstalige nummers laten een hele andere, evengoed overtuigende, kant van de Antwerpse volkszanger zien. Vooral Je Me Suis Souvent Demandé en The Last Song zijn benoemenswaardig.

Ik ga misschien wel iets gemeens zeggen. Gemeen, omdat sommige nummers op dit album echt wel van degelijke kwaliteit zijn. In Love is best aanstekelijk en Natural Woman is ronduit goed.

Maar de rest lijkt toch te luisteren als dertien bluesrock-nummers in een dozijn. Tijdens het luisteren denk ik soms: is dit niet gewoon een B-Nummer van The Black Keys? Heeft Alabama Shakes deze niet al eens gezongen? Maar dan hoor ik de iets te geforceerde "look-at-me-singing-blues"-stem van de Limburgse zanger en luister ik naar het toch wat clichématig C1-niveau Engels (d.w.z., een taalniveau dat bijna moedertaalniveau is, maar toch nét niet vloeiend genoeg is om poëtisch te weten zijn).

En op dat moment weet ik weer dat ik naar een Nederlandse band luister die zó graag Amerikaans wil klinken, dat ze er helemaal voor naar Alabama zijn afgereisd. Alabama zelf zal er waarschijnlijk niet heel erg geïnteresseerd in zijn: de zuidelijke staat heeft vast nog twintig andere, Amerikaanse, kroegbandjes rondreizen die dezelfde kwaliteit leveren. Daarnaast rijden er ongetwijfeld ontelbare oude rockbands rond door de Verenigde Staten die veel overtuigender de eigen roots van de Amerikaanse bluesrock weten te vertalen op het podium.

Het album is dus niet slecht, zelfs niet matig - het is een mooie zes komma nul qua luisterbaarheid. Maar de vraag die blijft hangen is: waarom? Waarom zou je als Nederlandse, Limburgse, Laaglandse, West-Europese club witte jochies toch zo graag proberen het geluid na te doen van een wereld die nooit helemaal de jouwe gaat worden, daar vervolgens niks nieuws en eigens aan weet toe te voegen, om dan te hopen dat er iets revolutionairs uit voortkomt? Daar krijg ik geen antwoord op. Muscle Shoals klinkt in alles als een ontzettend goed gelukt decor voor een Amerikaanse Western die, als je goed kijkt, overduidelijk in een Hilversumse studio staat en nooit écht het landschap van Alabama wordt.

James Brown weet blijkbaar ook zijn vroege concerten op te voeren als een goed gestroomlijnde locomotief die puffend, heigend en soms denderend door een landschap van vroege funk, brute soul en opgehitst publieken heenslingert. Het wordt op momenten frustrerend om geen beeld te hebben van dit optreteden, want waarom horen we zo vaak moeilijk te plaatsen golven aan gegil en geschreeuw uit het publiek komen? Welke ledematen gooit Brown nú in de lucht? Welke blik wierp hij zojuist naar de voorste rij in het publiek? Of, zoals Kos eerder zei:

(reactie op ander bericht)



Dat had ik graag ook gewild. De wildheid van dit concert is écht ongekend voor het nog erg brave Amerika van 1963. Vijf jaar later was het een doorsnee concert geweest in een zwart-progressieve wijk. Maar of die wildheid ook echt past bij een beeldloze langspeelplaat - zonder beeld = is een open vraag die ik niet goed weet te beantwoorden.

Dit is een ijzersterk album waarbij Lola Young, wellicht tegen haar eigen verwachtingen in, de stem van een nieuwe popgeneratie weet te verwoorden. Haar kwaliteit komt soms akelig dichtbij de koningin van de huidige popmuziek anno 2025, Billie Eilish. Maar Lola Young weet vooral ook haarzelf te zijn, zonder daarbij te geforceerd authentiek te willen zijn (een vibe die ik helaas veel te veel hoor en zie in de huidige popmuziek).

(reactie op ander bericht)



Messy is inderdaad het hoogtepunt van dit album. Maar ook Intrusive Thoughts, Conceited, FUCK, WALK ON BY en Good Books definiëren wat goede popmuziek goed en poppy maakt: de emoties zijn tijdloos, maar het geluid is onmiskenbaar 2025. Ze brengen een vreemde, bijna paniekerige melancholie naar de jaren tachtig en negentig aan de man, toen het leven van een puber veel minder complex leek, en vermengen deze met een donkere maar relativerende ondertoon die onlosmakelijk deel uit maakt van de hedendaagse popmuziek. Een viertal nummers op het album is niet benoemenswaardig en kunnen wat mij betreft overgeslagen worden. Maar dat neemt de kracht amper weg van dit verder ijzersterke popalbum. Lola Young staat en valt niet meer om!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst