Heerlijke muziek en in mijn optiek free jazz zoals free jazz is bedoeld: geen onbegrijpelijke avantgardistische, complexe, atonale herrie waarin vijf instrumentalisten door elkaar heen staan te soleren, maar in wezen hele tonale melodieuze deuntjes die echter ontsporen omdat men helemaal los gaat op de muziek en de emotie. Geen moeilijke kunstmuziek, integendeel: dit is pure extase. Dit is free jazz als totaal vrije expressie en de muziek van Albert Ayler anticipeert zo in mijn oren op het gitaarspel van Jimi Hendrix en de sfeer van Woodstock. 'Anything goes': je kunt stoned worden, je kleren uittrekken of high worden van de opzwepende muziek, het maakt niet uit. Een vrijheid die zo puur is dat het in onze tijd nostalgische gevoelens oproept omdat het herinnert aan een verloren paradijs.