Leuke muziek! Het is de eerste leuke band die ik via MuMu - dankzij de Rotatielijst - heb ontdekt. Sowieso is de muziek in de Rotatielijst veelal leuker dan wat je op de radio hoort dus die is een interessante tool om de betere pop/rock te kunnen vinden.

En dan te bedenken dat ik helemaal niet zo van progressieve rock/metal hou. Zo vind ik Mastodon heel goed maar moet ik afhaken zodra ze te veel de richting van progressieve metal op gaan waardoor de muziek in mijn oren saaiig wordt. Pain of Salvation blijft echter stevig rocken, ook al is het erg progressief. Ik weet niet of mijn hoe score kan worden gehandhaafd als ik het album vaker heb beluisterd, maar mijn eerste indruk is zeer positief: een perfecte mix van progressieve, wat experimentele en hoogdravende, rock en een fijn, stevig metalgeluid die de muziek genoeg power geeft om ook de onderbuik te plezieren en het lichaam in beweging te houden.

Ik hou van kunst en wat mij betreft komt Palais Schaumburg daar dicht bij in de buurt terwijl het vreemd genoeg ook heel funky, swingende muziek is. Het is sowieso een van de meest originele popalbums die ik ken en de muziek is op dit debuutalbum nog hartstikke goed ook. Samen met Einstürzende Neubauten's debuutalbum Kollaps is dit album wat mij betreft het hoogtepunt van Die Deutsche Welle en een relatief onbekende parel van de muziekgeschiedenis. Mijn favoriet nummer is Grünes Winkelkanu, welk nummer een van de vreemdste en briljantste nummers is die ik ken.

Een van mijn favoriete albums aller tijden. De nummers gaan alle - veelal expliciet - over LSD-ervaringen: dat maakt het al uniek en heftig maar een aantal bandjes weten die extreme ervaring ook heel goed uit te drukken in hun muziek. Wellicht het beste is dat geslaagd door Teddy & His Patches met 'Suzy Creamcheese': waarschijnlijk het meest psychedelische nummer aller tijden en je hoeft er maar onder te hangen om zelf high te worden want de LSD druipt uit de groeven. Wonderbaarlijk dat dit album niet verboden is. Maar zolang het niet verboden is, is dit album de kortste legale weg naar een heuse LSD-ervaring. Wel gaat het op dit album verontrustend vaak over een 'bad trip', dus in plaats van de fijne psychedelische muziek van bv. The Beatles ('Tomorrow Never Knows' en 'Strawberry Fields Forever' e.d.) betreft het op dit album vooral psychoses en horror ('voices green and purple, they will get you somehow!'). Maar dat maakt de LSD-ervaring alleen maar extra intens. Zoals Teddy zingt: "Just open up your closed mind, and take a trip on mine, and you'll never wanna touch the ground...".

Een welhaast perfect experimenteel album dat als zodanig een volstrekt uniek geluid heeft. Maar omdat we toch moeten vergelijken: Pere Ubu is de ware erfgenaam van Captain Beefheart en de nieuwe Pink Floyd. Maar misschien kan men Pere Ubu nog beter vergelijken met de Deutsche Welle uit diezelfde tijd die soms ook succesvol kunst wist te maken van pop/rock zoals bij Einstürzende Neubauten - Kollaps (1981) - MusicMeter.nl en Palais Schaumburg - Palais Schaumburg (1981) - MusicMeter.nl.

Pere Ubu - The Modern Dance (1978) - MusicMeter.nl is ook een geweldig avantgardistisch album dat echter nog duidelijk geworteld is in de punk en rock: op New Picnic Time is de rock vrijwel geheel verdwenen en komen we in een geheel nieuw territorium, niet in de laatste plaats door de even bizarre als effectieve vocale capriolen van David Thomas die op allerlei manieren zijn stem gebruikt behalve op de in de pop/rock bekende manieren. De muziek is echter niet alleen maar bizar en experimenteel: het swingt ook enorm door met name een krachtig swingende basgitaar (zoals The Modern Dance ondanks alle experimenten stevig blijft rocken). Geest en lichaam worden zo constant geprikkeld.

Dit album is natuurlijk The Velvet Underground & Nico (1967) voor een nieuwe generatie: waar alle 'alternative' rock is gebaseerd op The Velvet Underground, zo is alle alternative rock van na 1988 gebaseerd op dit album van Pixies dat echter weer een imitatie is van The Velvet Underground. Nirvana, Weezer, Radiohead, etc zijn allemaal in de eerste plaats pogingen dit album te imiteren (en waar The Velvet Underground niet te overtreffen bleek, slaagden sommigen wel om dit album van Pixies te overtreffen). De charme - precies als bij The Velvet Underground - is de intense dynamiek van hard-zacht-hard en net als bij The Velvet Underground wordt daarbij gebruik gemaakt van een meisje dat toevallig in de band zit en eigenlijk niet kan zingen toch te laten zingen: haar gemaakte onschuld bij de lieflijke passages wordt versterkt door haar ietwat vals zingen hetgeen prachtig contrasteert met de harde, agressieve muziek van de band. Dat de mannelijke zanger in beide bands eigenlijk ook niet kunnen zingen versterkt verder de garage-sound waarbij er een magie voelbaar is achter de amateuristische presentatie.