Mijn favoriet Hendrix-album en sowieso een album voor in mijn Top-10. Het album is verre van perfect: de nummers zijn niet bijzonder goed en de overige bandleden spelen ook niet echt de sterren van de hemel, maar Jimi wel en hoe! Dit is het ultieme gitaarsolo-album: Jimi blaast me hier helemaal omver met zijn gitaarspel in vergelijking waarmee alle andere rockguitaristen maar een stelletje zielige amateurs zijn. Frusciante van de The Red Hot Chili Peppers was ook dol op dit album en noemde Jimi 'chagrijnig' op dit album: ik weet niet of dat waar is maar niet alleen is de stijl hier 'zwarter' (funky, jazzy en daarmee is het een van de eerste fusionalbums waartoe Jimi ook bewust zijn blanke band zou hebben ingeruild voor een zwarte band) maar ook duisterder en inderdaad, woedender. Of orgastischer. Hoe dan ook, het gitaarspel is ongelooflijk, zelfs voor Jimi's doen, bovenmenselijk, geniaal en brengt me volledig in vervoering. M'n favoriet is de gitaarintro van 'Power to Love' dat helemaal één exploderend orgasme is. Dit album is beter dan seks.