Ik ben van het type dat de hitsingle 'Creep' geweldig vond en die ook het album OK Computer goed kon waarderen. Maar daarna, toen de band uitdrukkelijk afstand nam van het rockgenre en de experts omgekeerd evenredig Radiohead binnenhaalde als de toekomst van de pop/rock en de beste band van onze generatie, ben ik afgehaakt. Ik vind het gewoon strontvervelende muziek, ik kan niet anders zeggen. Als dit het hoogtepunt van de hedendaagse muziek is, dan blijf ik liever in het verleden leven (hoi, Ty Segall!).

De muziek van Radiohead kabbelt maar voort en kabbelt maar voort en er gebeurt niets! Maar ik kan niet eens zeggen dat ik de muziek van Radiohead slaapverwekkend vind: het is veel en veel erger dan dat. Radiohead is voor mij het muzikale equivalent van de Chinese marteling: de monotonie van Radioheads muziek is als waterdruppels die op je hoofd vallen en die je krankzinnig maken. Ik kan eerlijk gezegd de muziek van Radiohead ook niet langer dan zo'n 10 seconden aanhoren, want dan voel ik al dat ik gek (op een negatieve manier) aan het worden ben als die muziek niet heel snel uit wordt gezet.

Als postmoderne ‘klassieke’ muziek popmuziek integreert (bv. Thomas Adès' symfonie Asyla waarin het derde deel 'Ecstasio' is geïnspireerd door technohouse) en als popmuziek klassieke (‘serieuze’) muziek integreert, wat is dan nog het verschil, buiten het universele en beide genres overstijgende verschil tussen kunst vs. ambacht/industrie als wat risico’s neemt vs. wat risico’s juist vermijdt? Wat men in de pop ‘neoklassiek’ noemt, zoals de muziek van Joep Beving en Ludovico Einadi, is een makkelijk in het gehoor klinkende en volstrekt risicoloze muzak dus zeker geen kunst; dan is Rosalía’s tussenvorm tussen klassiek en pop een stuk risicovoller en dus interessanter. Dit album klinkt zelfs als het meest revolutionaire wat de pop sinds lange tijd heeft voortgebracht. Ze kan wellicht de nieuwe Björk worden genoemd die overigens Rosalía’s favoriete artieste is en ook op dit album een bijdrage levert.

De muziek op LUX is experimenteel maar bezit ook een hemelse schoonheid: de thematiek is dan ook religieus – geïnspireerd door vrouwelijke mystici en heiligen – hetgeen ongewoon is voor pop en opnieuw de invloed van klassieke muziek verraadt maar ook typisch postmodern is: na de moderne afwijzing van religie – ‘God is dood’ – zoekt de postmoderne mens spirituele geborgenheid in religie buiten de georganiseerde structuren dus buiten de kerk.

Vanuit de ‘serieuze’ muziek noem ik nog het mooie album HUSH (2018) waarop sopraan Nora Fischer als een popzangeres barokliederen zingt van onder meer Monteverdi en Purcell (die al vaak de eenvoud van pop of rock hebben), begeleid door Marnix Dorrestein op elektrische gitaar.