Ik ben opgegroeid in een tijd dat je als 12-jarige jongen ontdekte dat er buiten de niemandalletjes uit de Top 40 nog een hele andere popwereld bestond die volwassener en ruiger was. Led Zeppelin was meteen mijn favoriet. Inmiddels weten we allemaal dat het werk van Led Zeppelin van diefstal aan elkaar hangt maar dat doet niets af aan de magische kwaliteit van hun bewerkingen die de originelen ver ontstijgen: de band is als Midas bij wie alles in goud verandert wat hij aanraakte.

Ik heb vaak gedacht dat 'classic rock' eigenlijk een voortzetting van jazz met andere middelen is: het betreft geen zanger met begeleidingsbandje maar alle muzikanten zijn even belangrijk en proberen elkaar af te troeven met virtuoze solo's. Zeker in het geval van Led Zeppelin - en dit blijft voor mij hun beste album - levert dat orgastisch spektakel op waarbij blues of rock 'n' roll en seks heel dicht bij elkaar blijven. Dit is het klassieke album van de klassieke rock.