Vergeet The Ramones: The Jon Spencer Blues Explosion kunnen pas rock 'n' roll uitbenen tot haar essentie, het tot haar zuiverste en extreemste vorm van pure opwinding parodiëren en het tegelijk tot Kunst verheffen. Jammer dat de nummers ietwat van wisselende kwaliteit zijn maar bv. zo'n nummer als 'Full Grown' (of 'Dissect': ook een favoriet van me) is van ongeëvenaarde klasse en intensiteit. Het is rock 'n' roll geheel over the top getrokken en dan nog eens over the top getrokken. De adrenaline en testosteron spuit van het vinyl. Dit is pure opwinding. "Baby, baby, you sure like to fuck!!"

Ik vind het ook onbegrijpelijk dat dit album praktisch geen aandacht heeft gekregen, zelfs niet in metalkringen: het is mijn favoriet metalalbum en behoorlijk geniale muziek in mijn oren! Het klinkt ietwat experimenteel en jazz-achtig: misschien wordt daarom dit album door niemand beluisterd maar ik vind het precies daarom zo prachtig. Extreem en inventief; een soort Captain Beefheart goes death grind ...

Zwaar onderschatte punkklassieker. Het is in ieder geval punk zoals ik het graag hoor: pure rock 'n' roll in z'n meest rauwe, opzwepende en lawaaiige vorm. Plus dat de songs van dit album van The Saints ook gewoon heel goed zijn en Bailey een prachtige rauwe stem heeft en z'n teksten zoals het hoort min of meer in de microfoon spuugt. The Saints gaan door waar Iggy & The Stooges waren gebleven. En voor wat het waard is:

Toen ik nog jong was en bezeten was van muziek, prijkte dit album altijd bovenaan mijn persoonlijke Top-10 of Top-100 (en ik was het dan ook helemaal eens met het blad OOR dat het album ook koos tot beste album aller tijden). Het is het popalbum bij uitstek dat niet slechts pop of rock 'n' roll is maar Kunst. Simpele rock 'n' roll kan in een overdrive-stand opeens Kunst worden en het kan bijna niet anders dan dat de kunstenaar Andy Warhol de muziek/herrie van de band dat stukje extra gaf waardoor het Kunst werd, al heb ik geen idee hoe hij dat heeft gedaan.

Ik vind het een van Monk's meest toegankelijke albums, waarbij gelukkig z'n handelsmerk - het ogenschijnlijk (of echt?) vals spelen (alsof z'n vingers te dik zijn en hij alsmaar ook de naburige noten meepakt) - intact blijft. Ik dol op Monk's muziek, maar waar ik bij z'n andere albums na een tijdje vermoeid raak, kan ik dit album makkelijk van begin tot eind beluisteren. Het is daarom misschien niet zijn beste album maar wel de door mij meest beluisterde. Een ideale introductie tot Monk's fascinerende jazz-wereld. Grappig trouwens hoe mijn mening precies het tegendeel is van die van Karl hierboven...

Mijn favoriet Waits-album en ook mijn favoriet album van de jaren '80. Dat decennium bracht de meest afgrijselijke muziek - synthipop en andere gruwelen - die de mensheid ooit heeft voortgebracht maar puur dankzij dit geniale album van Tom Waits bleef ik in de jaren '80 enig vertrouwen in de mensheid houden. Tom Waits gaat met dit album niet alleen buiten zijn eigen gebaande paden maar ook buiten de gebaande paden van de pop/rock überhaupt. Het album is een fantastische mix van stijlen en instrumenten zoals we die sinds de hoogtijdagen van Captain Beefheart en Roxy Music niet meer hebben gehoord. Een muzikaal juweel om te koesteren.