Dit debuutalbum is nog stevig geworteld in de r&b: al sinds The Rolling Stones (en natuurlijk eerder al Elvis Presley) gingen talloze blanke jochies de zwarte r&b en blues naspelen, vooral in Engeland maar blijkens dit album ook wel in de VS. Vanwege de opvallend rauwe en eigen stemgeluid van Captain Beefheart doet dit debuutalbum me vooral denken aan Them met Van Morrison, maar meer nog dan Them is Captain Beefheart ook beïnvloed door psychedelische (garage)rock die de r&b een impuls geeft richting excentrieke en experimentele muziek welke richting uiteraard op het meesterwerk Captain Beefheart and His Magic Band - Trout Mask Replica (1969) - MusicMeter.nl volledig zou worden ontplooid. Het is interessant te horen dat de lekkere r&b op dit album hier en daar al voorzichtig vooruit wijst naar Trout Mask Replica en dat omgekeerd Trout Mask Replica nog de blues-roots heeft van dit album.

Dit album is het magnum opus van Captain Beefheart. Het is z'n minst toegankelijke album maar ook zonder twijfel z'n beste omdat hij hier zijn ware talent vindt en die direct helemaal ontplooit: de rauwe r&b van z'n begintijd is er nog wel maar nu domineren avantgardistische jazz-invloeden (Beefheart blijkt een briljant blaasinstrumentspeler!) die de blues enorm verdiepen, verruimen en een zeer eigenzinnig geluid opleveren. Het resultaat is een soort free rock (combinatie van free jazz en bluesrock) en een mijlpaal in de pop/rockgeschiedenis. Favorieten van me zijn 'Dachau Blues' (een zeer rauw en ontspoord soort Delta-blues) en 'Hair Pie: Bake 1' (met een lang maar geniaal blazersduet als intro die duidelijk is beïnvloed door de free jazz van saxofonist Albert Ayler).

Ik heb nooit begrepen waarom dit album nauwelijks bekend is, want ik heb het altijd een (metal)sensatie gevonden en het album grijzer dan grijs gedraaid. Ik heb me altijd verbaasd over het geweldige spel van de muzikanten - ze spelen als bijna een soort jazz-muzikanten de sterren van de hemel - en dat het geheel rockt, trekt, sleept, duwt, groovt, swingt en headbangt als geen ander album. Songs als Mine Are The Eyes Of God, Break The Circle en Damned For All Time behoren tot de beste metalsongs die ik ken. De duistere sfeer en vaak logge ritmes doen denken aan Black Sabbath en wat mij betreft kan dit album zich meten met het beste van Black Sabbath.