Het ongeispireerde debuut van Sabaton. Hier hadden ze het oorlog thema nog niet aangenomen wat er voor zorgt dat dit een heel stereotype power metal album is geworden. De kwaliteit over het algemeen is hier erg matig en ik heb ook het idee dat ze veel dingen leerden terwijl ze dit aan het opnamen waren.

Het enthousiasme is aanwezig, maar daar is het ook mee gezegd. Vergeetbare nummers die live ook niet meer gespeeld worden. In een poging dit een nieuwe draai te geven is een aantal jaar later het album opnieuw opgenomen en uitgebracht als Metalizer maar dit heeft geen verschil gemaakt. Het voelt eerder aan als een vroege demo dan een eerste album. Nee, het echte debuut van Sabaton is Primo Victoria, een zeer passelijke titel (de eerste overwinning) gezien dat het keerpunt is geworden van deze Zweedse heren.

Favoriete tracks:
- Hellrider
- Burn Your Crosses
- Masters of the World

"Burn your crosses, make way for science. Christ has only caused death and violence."

Zoals voor velen was Primo Victoria het eerste nummer wat ik hoorde van Sabaton en dit was ergens begin 2007. Het blijft een erg leuk nummer om te horen, vooral live maar ook de rest van dit album is zeker het luisteren waard. In mijn mening zijn latere albums wat sterker maar deze mag niet worden overgeslagen zoals men dat met Fist For Fight/Metalizer wel mag doen.

Sabaton heeft met dit album hun stijl gevonden waarmee ze zich sindsdien hebben kunnen afzonderen van andere power metal bands. Buiten het feit dat de vocals dieper zijn (waar power metal nogal bekend staat om de hoge zang) gebruikt Sabaton oorlogen en strijden uit de geschiedenis als hun bron voor songteksten en thema's.

Om deze reden tel ik Fist For Fight en Metalizer nooit mee en deze zullen ook niet in mijn collectie komen. Voor mij is Primo Victoria het eerste echte Sabaton album en ik denk dat dit voor velen zo is. Het heeft van mij een 3,5 gekregen omdat ik het na al die jaren nog steeds een prima album vind maar hun latere werk is duidelijk beter.

Favoriete tracks:
- Primo Victoria
- Panzer Battalion
- Into the Fire

"Our orders were easy: It's kill or be killed! Blood on both sides will be spilled."

Shaka Ponk, een vreemde groep uit Frankrijk die een unieke combinatie maken tussen rock en elektronische muziek. Er zijn echter weinig genres waar ze geen inspiratie uit hebben genomen wat hun muziek tot een vreemd maar uniek en toch erg gaaf geheel maakt. The Geeks and Jerkin Socks is hun beste album tot nu toe, en volgens mij ben ik niet de enige die dit denkt.

Dit is hun derde album maar het eerste waarbij zangeres Samaha Sam aanwezig is. Zij is de sleutel geweest die de band uit de vreemde vogel fase heeft gehaald en dit album laat heel goed de energie en creativiteit horen die ze hier door hebben gekregen. Over het algemeen zingen ze gewoon in het engels maar soms komt er wat frans en spaans tussendoor. Dit is geen klacht want ik kan het waarderen als een band zich niet tot een taal beperkt, hoewel het erg logisch is om dat te doen.

Niet alle nummers zijn even sterk, daarom dat ik niet hoger dan een 4 kon geven. Het is echter gebruikelijk bij een band zo experimenteel en afwisselend als deze dat er op ieder album nummers staan die je minder bevallen, puur omdat er zoveel verschillende dingen gebeuren. De nummers die ik kan missen zijn Brunette Localicious, Dancing Dead en Old School Rocka. Dit zijn dus maar 3 van de 12 nummers, de andere 9 vind ik echte toppers. Goede lyrics, mooie productie, muzikaal zit het sterk in elkaar en er wordt ook goed nagedacht over de presentatie in de cd en de videoclips. Dit is niet muziek voor iedereen, maar als je interesse hebt in een unieke moderne band met een voorliefde voor elektronische muziek en een rock attitude, dan is dit het album wat je wil luisteren!

Favoriete tracks:
- I'm Picky
- Sex Ball
- Palabra Mi Amor

"I'm picky cause I'm all alone. Maybe I'm alone cause I'm a picky one. I got a lotta girls waiting for me not to call. Another sunday morning on my own."

Chuck is in mijn ogen het beste werk wat Sum 41 ooit zal leveren. Het heeft de jeugdige energie en speelsheid van hun ouder werk gecombineerd met een hardere punk-attitude en zelfs wat metal invloeden in het gitaarwerk. (wat te danken is aan gitarist Dave Baksh) Dit zorgt er voor dat dit album net boven alle andere uit stijgt en ik deze zoveel jaren later nog steeds op zet op zijn tijd.

De inspiratie voor dit album is op film gelegd in de documentaire "Rocked: Sum 41 in Congo". Voor deze docu voor War Child zijn ze met de band naar de Democratische Republiek van de Congo gegaan en tijdens hun verblijf daar begonnen grote gevechten in het land. Hier door zijn ze geevacueerd met hulp van Charles "Chuck" Pelletier waarna ze het album zijn gaan schrijven wat ze naar Chuck hebben vernoemd, zonder wie ze deze reis waarschijnlijk niet hadden overleefd.

Deze zware ervaring heeft echter leven in de muziek geblazen en een werk neergezet die niet meer wordt geevenaard in hun latere albums. Als je er voor kiest Sum 41 te luisteren zijn er eigenlijk 2 albums die je kunt proberen: De classic "Does This Look Infected?" of de hardere en misschien sterkere "Chuck". In mijn ogen waren het nog echt jongetjes in het eerder genoemde album, maar zijn ze wat volwassener en serieuzer geworden na hun avontuur in Congo. Een waardig album om te luisteren voor iedere punk liefhebber en anno 2018 hebben ze deze in mijn ogen nog niet overtroffen.

Favoriete tracks:
- No Reason
- Open Your Eyes
- Welcome to Hell

"Don't ask me questions cause I don't got the answers. If you only knew what time will tell."