Vrolijke punk muziek, macabere sarcastische lyrics, grappige woordspelingen in de titels en allemaal overgoten met een classic horror sausje. Het recept voor horror punk wordt hier goed aangehouden en Wednesday heeft met de eerste 2 albums (en met de Murderdolls) aangetoond een van de moderne vaandeldragers te zijn van dit genre.

Hoe mensen dit album slechter vinden dan Translyvania 90210 blijft voor mij een raadsel. De albums liggen echt in elkaars verlengde en de verschillen hier zijn zo minimaal dat ze net zo goed als een dubbel album konden zijn uitgebracht. Beide zijn ze kwalitatief ook op hetzelfde hoge niveau maar als ik zou moeten kiezen zou ik toch voor Fang Bang gaan.

Als oude horror fan geniet ik er altijd van als een aantal van mijn favoriete horror films aan bod komen in dit soort albums. Hier hebben we American Werewolves in London (over de gelijknamige film), Haddonfield (Halloween) en een van mijn favorieten "Till Death Do Us Party right here in Crystal Lake." (Friday the 13th). Minder dan een 4,5 kan ik niet geven maar een 5 gaat echt naar meesterwerken, en dat vind ik wat overdreven. Een geweldig leuk horror punk album die iedere liefhebber wel eens gehoord wil hebben samen met Transylvania 90210.

Favoriete tracks:
- Curse of Me
- Haddonfield
- Till Death Do Us Party

"It was the night that he came home, so you don't go out alone, when there's blood in Haddonfield."

[Let op: Grote fan = Lang verhaal]

I Was Buried in Mount Pleasant Cemetery was het eerste nummer dat ik leerde kennen van Woods of Ypres en ik was meteen verkocht. Toen ik de rest van The Green Album had gehoord wist ik dat David Gold heel goed door had wat sterke lyrics en een goede structuur was voor muziek. Mensen hebben vaak het idee dat dit album vol sombere, deprimerende nummers zit met soms zeurende en zeikerige lyrics. Tot op een bepaalde hoogte klopt dit maar niet helemaal, en dat wil ik hier toelichten op hopelijk voor sommigen een nieuw licht op het album te schijnen.

De 2 genres die Woods altijd goed gecombineerd heeft zijn Doom Metal en Black Metal, beide niet bepaald de meest vrolijke genres dus het is niet meer dan logisch dat deze feel niet alleen in de muziek maar ook in de lyrics zit. Ieder nummer is goed doordacht en gevuld met dubbele meningen, sarcasme, poetische diepgang en harde waarheid. Hier door wordt het soms echter moeilijk om realiteit van metafoor te onderscheiden, maar dit was ook de bedoeling. Deze verschillende manieren van schrijven op Woods IV wil ik graag toelichten met wat voorbeelden van het album.

I Was Buried... dit nummer lijkt in eerste instantie te gaan over iemand die dood is gegaan en dit nummer heeft geschreven nadat hij overleden is. Zijn eigen begrafenis wordt besproken en de begraafplaats wordt tot in de kleinste details beschreven. Ik zal niet de kleinste details uitleggen hier maar het belangrijkste is dat dit nummer een zeer positieve lading heeft als je weet waar het vandaan komt.
Dit nummer gaat namelijk over David zelf die op een dieptepunt in zijn leven besloten heeft zijn thuisland Canada te verlaten om een baan als leraar te nemen in Seoul (Zuid-Korea) waar hij ongeveer een jaar heeft geleefd. Dit besluit heeft hem een nieuw perspectief op het leven gegeven en heeft hem de mogelijkheid gegeven om zijn oude zelf te begraven. Toen hij na een jaar terug kwam had hij dit nummer grotendeels al af en was hij een nieuw mens, David Gold 2.0 als het ware.
Mocht je deze uitleg niet geloven, koop dan de CD en kijk in het boekje naar de lyrics van dit nummer. Aan het einde staat in kleine letters: David Gold Version 1.0, June 19th 1980 - May 11th, 2007 Aged 26. 11 Mei 2007 was de dag dat hij vertrok uit Canada en zijn oude zelf achter liet in de plaats waar hij woonde voor hij vertrok, en dat was naast Mount Pleasant Cemetery.

Retrosleep in the Morning Calm wordt vaak gezien als een "zeiknummer". Het is akoestisch, repeterend en het lijkt alsof hij alleen maar medelijden met zichzelf heeft. Echter, iemand die dit als een zeik nummer ziet heeft nog nooit een dergelijke depressie gehad. Het medelijden hebben met jezelf, geen uitweg zien, niets anders willen dan jezelf opsluiten in je kamer en constant rondjes draaien in je hoofd zonder dat je vooruit komt... dit is een pure vorm van depressie die sterk terugkomt in het nummer. Het feit dat hij iedere keer bijna hetzelfde zegt en de gitaar constant hetzelfde loopje doet, geeft het gevoel van iemand die vast zit in een duistere vicieuze cirkel. Ja het is een zeik nummer, maar dat was een zeer bewuste keuze en een mens die in deze situatie zit zal vaak op een soortgelijke manier praten en denken.

Dit album heeft veel diepgang en ieder nummer heeft wel iets te bieden. Toch heb ik er een 4,5 voor gegeven i.p.v. een 5 omdat niet alle nummers me even goed raken, en vanwege het feit dat Woods V bestaat, en die vind ik persoonlijk nog net wat sterker. Waar Woods IV een aantal nummers heeft die ik niet had gemist als ze er niet op stonden, is Woods V voor mij een mooier geheel. Nog steeds is Woods IV een fantastische plaat geworden en een aanrader voor alle fans van doom, black en goth metal.

Favoriete tracks:
- I Was Buried in Mount Pleasant Cemetery
- Wet Leather
- Don't Open the Wounds / Skywide Armspread

"Life is your consciousness as you tame your wild beasts. When exhaustion is the currency that you must pay for sleep."

Dit album hoort bij mijn top 10 Beste albums allertijden, mogelijk op de eerste plek. Gezien de muziek die ik luister vaak gekoppeld is aan hoe ik me voel verandert de nummer 1 plek wel eens, maar Woods 5 zal hier altijd tussen staan. Het is een album die ik graag luister om een beetje in weg te dromen als ik bijvoorbeeld op de fiets zit of in de trein, maar tegelijk kun je zoveel diepgang vinden in ieder nummer dat het een fascinerende ervaring is om er echt aandachtig naar te luisteren.

De instrumentatie is top, de lyrics zijn perfect, de sfeer zit er goed in, de vocals zijn afwisselend hard en warm maar altijd goed, de productie is erg pleasing en ik zou geen enkel nummer kunnen missen. Woods 5 is gewoon een prachtig geheel, een sterk voorbeeld hoe meerdere genres in metal (vooral Goth, Doom en Black metal) gecombineerd kunnen worden alsof het een volledig eigen genre wordt.

Nu kan ik bij ieder nummer vertellen waarom het zo goed is, maar om deze recensie geen boekwerk te maken wil ik het houden bij een enkel nummer, namelijk: The Keeper of the Ledger. Hier zal ik uitleggen waarom ik dit nummer zo kan waarderen, maar deze waardering geldt ook voor ieder ander nummer op dit album.

We worden geboren op aarde en uiteindelijk gaan we dood, en om dit allemaal te regelen is er "The Keeper of the Ledger", een andere naam voor wat de meeste mensen "God" noemen. God wordt altijd beschreven als de maker van het leven en een opperwezen die wil dat het leven vol geluk en liefde zit. Niets is minder waar, het enige wat The Keeper doet is de balans in natuur houden tussen het leven en de dood. Het boeit niet wat je gedaan hebt in je leven, wie je bent of was en wat je wel of niet hebt bereikt, uiteindelijk zijn we allemaal een nummer in de kringloop van het leven.

Niet alleen wordt dit mooi uitgelegd in de poetische lyrics, maar ook in de muziek zelf komt de kringloop van het leven terug. Dit komt het beste tot zijn recht na het tweede reffrein. Dezelfde riff die door het nummer werdt gespeeld wordt hier een stuk rustiger gespeeld en ondersteund door de cello, gevolgd door een van mn favoriete lyrics: "We create our myths and purpose, to fill our lives with hope and wonder. But to the keeper of the ledger for the cult of nature, your body is just another number." Dit wordt gevolgd door de beste gitaar solo in de Woods of Ypres catalogus, en hier na wordt weer dezelfde riff gespeeld maar nu alleen als een piano melodie.
De versimpelde riff zie ik als het begin waar dit nummer is geboren, waar het opbouwt naar iets groters. De gitaarsolo zie ik symbolisch als het punt waar je leeft en dit is de tijd die je zelf kunt indelen hoe je het wilt. De piano melodie die dit afsluit is de dood. Muzikaal gaat het weer naar de basis van dit nummer en het zou me niet verbazen als de riff op een piano is begonnen. Het nummer gaat als het ware terug naar zijn roots, terug de grond in waar het uit is ontstaan.

Een leuke extra voor de mensen die dit album op LP kopen: Het nummer Alternate Ending staat niet op de standaard LP maar wordt als een single meegeleverd. Thematisch gezien klopt dit ook omdat Finality eigenlijk het einde is, maar met Alternate Ending verteld David hoe hij graag zijn einde had willen veranderen, en op deze manier kun je er zelf voor kiezen of je het alternatieve einde er achter aan wil horen of niet. Prachtig te zien hoe ze zelfs in de LP indeling het thema van de muziek aanhouden.

Het hele album zit op deze manier prachtig in elkaar met nieuwe details die je kunt ontdekken bij iedere luisterbeurt. Het is een vreselijke tragedie dat David direct na de opnames is overleden in een auto ongeluk, want dit album had ik graag live gehoord en ze waren ook van plan hun eerste Europse tour te doen om Woods 5 te promoten.

Zoals alle muziek is dit niet voor iedereen weg gelegd, maar ik denk dat een echte muziekliefhebber dit album alijd wel moet kunnen waarderen ook al is de muziek niet zo hun ding. Een echte aanrader voor iedere metalhead en ik raad ook zeker aan dit album meer dan 1 luister poging te geven. Hou je niet van dit soort muziek, geef dan op zijn minst 4 minuten van je tijd aan Finality.

Favoriete tracks:
- Keeper of the Ledger
- Adora Vivos
- Finality

"In the bleak life of modern times. Under grey skies and electric light."