Om direct met de deur in huis te vallen: In mijn bescheiden mening is Bat Out Of Hell van Meat Loaf een van de beste debuut albums die ooit zijn gemaakt. Symphonic rock muziek heeft hier mee een essentiele classic die iedere liefhebber van dit genre een keer gehoord moet hebben.

Er is niets wat ik kan toevoegen over dit album wat nog niet gezegd is. De instrumentatie, de afwisseling, de geweldige stem van Meat Loaf, alles is raak. Nu vind ik het wel een beetje een product van zijn tijd en het is zeker geen tijdloos album die iedere generatie even goed zal raken, maar bij mij is het gelukt. Ik geniet hier van begin tot eind van en het Meat Loaf concert in Zwolle waar dit album in zijn geheel werd gespeeld een paar jaar terug was een van de mooiste concerten die ik ooit heb bezocht.

Even hier aan toevoegen: Paradise By the Dashboardlight heb ik misschien iets te vaak gehoord, maar Bat Out of Hell kan ik nooit genoeg van krijgen en dit vind ik een van de beste rock tracks die er bestaan. Deze staat bij mij net zo hoog als Child in Time, Stairway to Heaven of Shine On You Crazy Diamond, maar dan op zijn eigen manier.

Favoriete tracks:
- Bat Out of Hell
- Two Out of Three Ain't Bad
- For Crying Out Loud

"The sirens are screaming, and the fires are howling way down in the valley tonight."

Risk is als album titel gekozen omdat Dave Mustaine heel goed door had wat voor een risico hij nam met deze release. Het geluid was zo anders vergeleken bij het ouder Megadeth werk dat het door veel fans werd afgestoten, en met goede reden. Dave zelf heeft uiteindelijk toegegeven dat hij dit album niet onder de noemer Megadeth had moeten uitbrengen maar mogelijk als een side project. Gezien dit echter niet is gebeurt zal Risk altijd worden vergeleken met albums als: Peace Sells..., Rust in Peace en ook latere sterkere albums als The System Has Failed of Dystopia.

Als we dit niet zouden doen, en we zouden Risk beluisteren als een solo project van Mustaine, dan zou deze score misschien net iets hoger worden. Het is niet erg hard of snel, de muziek is zeer toegankelijk en Crush 'Em was zelfs bedoeld als een soort "wrestling anthem" voor grote evenementen. Dit waren duidelijk wensen en experimenten die Mustaine een keer wilde uitvoeren, maar het had weinig met Megadeth in zijn geheel te maken.

Persoonlijk vind ik het album niet zo slecht als vele anderen. Het is geen meesterwerk maar als je het los kunt zien van Megadeth wordt het al iets interessanter. Er staan nog steeds een paar leuke nummers op, en ook al is het niet erg metal, een leuke meezinger op zijn tijd is echt geen verschrikking. Mocht je het album nog een keer opzetten, zie het dan als een Dave Mustaine side project en zet hem niet op als je net klaar bent met Killing is my Business...

Favoriete tracks:
- Prince of Darkness
- Wanderlust
- Seven

"On every street and corner lie these seven deadly sins of mine."

Het eerste album met des tijds nieuwe zanger Michale Graves. Hoewel muzikaal er niet veel verandert is, klinkt Graves totaal niet als Danzig, maar dat is ook goed. Graves probeerde nooit Danzig te vervangen en was altijd respectvol naar de band en hun verleden. Hij begreep dat hij geen Danzig was dus hij moest zijn eigen draai aan de muziek geven, en dat is goed uitgepakt.

American Psycho zit vol creatieve energie en je voelt sterk de ziel van horror punk. Dit is terug te horen in de lyrics, de productie, de sound effects maar ook te zien aan de album cover en tijdens live shows. De muziek is een duidelijk geheel maar nog steeds heel afwisselend, van vrij melodische punk (Mars Attacks) tot hardcore punk tracks (Hate the Living, Love the Dead) die nog geen 2 minuten duren. Niet te vergeten, een van hun bekendste nummers: Dig Up Her Bones. Dit album is al zoveel jaar in mijn bezit maar als ik zin heb in Punk is dit altijd een optie om aan te zetten. Een geweldig eerste album met de nieuwe zanger en eigenlijk een must-buy voor iedere Punk liefhebber.

Favoriete tracks:
- Walk Among Us
- Dig Up Her Bones
- Mars Attacks

"Help me angel evil, cried the children of the night. Take this wasted mortal life, melt me into blacklight"

Het tweede en direct laatste album met Michale Graves op vocals. Om direct met de deur in huis te vallen: Dit is een minder sterk album dan American Psycho in mijn oren, maar zeker niet minder dan een voldoende. Hoewel er niet zo veel memorabele nummers tussen zitten zijn de goede nummers nog steeds erg leuk en zelfs de minder goede nummers zijn ver van slecht.

Met Graves waren ze een nieuwe richting in gegaan die mij heel goed is bevallen, maar veel mensen blijven het vergelijken met Danzig en vonden hem beter. Volgens mij vergeten sommige mensen echter dat er meer gradaties zijn dan "Fantastisch" en "Vreselijk". Als je niet houdt van de nieuwe sound van de band en Graves zijn stem, dan is dat natuurlijk helemaal prima. Maar als je dit album gaat beoordelen, probeer hem dan eens los te zien van hun geschiedenis met Danzig, en kijk of je score dan hoger uitkomt.

Favoriete tracks:
- The Forbidden Zone
- Living Hell
- Descending Angel

"I feel their fleeting life draw into my bones. Hear the heart that pounds, the blood that flows."