Het muzikale project met Johnny Kelly op drums en Sal Abruscato op vocals, beide ex-drummers van Type O Negative. Dit eerste album heb ik leren kennen toen het nog geen jaar uit was en het geeft inderdaad een sterk Type O Negative gevoel. Daar is het echter mee gezegd en dit album komt ook niet tot het niveau van ieder ander Type O album.

De beste nummers in mijn oren zijn de eerste (na de intro), en de laatste twee. De rest van het album vind ik niet uniek of opvallend genoeg om er veel over te kunnen zeggen. Het is zeer duidelijk dat dit talentvolle mensen zijn die hier aan hebben gewerkt, maar dit album toont nog niet de potentie die ze samen hebben. Hoe dan ook, geen vreselijk album en ik ben blij dat ex-Type O Negative leden zich samen hebben gepakt om weer muziek te maken. Het album krijgt een voldoende, maar als het een EP was bestaand uit de eerder genoemde nummers was ik er nog vrolijker van geworden.

Favoriete tracks:
- As Black As My Heart
- When Crows Descend Upon You
- Die Alone

"Crumbled up and falling down, my world is burning to the ground."

Album 2 en momenteel het laatste album zonder enig bericht over nieuw materiaal. Erg jammer want dit vond ik al een verbetering op hun eerste werk. Waar het vorige album 3 sterke nummers had waar de rest vervolgens niet goed van bleef hangen, heeft dit album over het algemeen wat meer te bieden. De nummers hier zijn beter gestructureerd, hebben meer afwisseling en de meeste tracks blijven je ook bij na 1 of 2 keer luisteren.

Jammer genoeg is dit voor mij niet genoeg om het album boven een ruim voldoende te tillen. Het is zeker waard om te luisteren maar het lijkt alsof ze bij deze nummers zich steeds richten op 1 of 2 aspecten die ze goed willen krijgen, maar vervolgens minder aandacht geven aan de rest. Is de riff pakkend, dan is de solo een tegenvaller. Is de instrumentatie sterk, blijken de lyrics wat zwak. Is de sound uniek, dan weten ze het niet tot een mooi geheel te brengen.

Je merkt dat ze de juiste ideeen hebben, je weet dat ze het talent hebben, maar het voelt alsof de muziek meer tijd nodig had om verder te ontwikkelen. A Pale Horse is een passie project waar weinig geld voor is en ik heb ook het idee dat ze de tijd en de tools niet hebben gehad om te maken wat ze hadden kunnen maken.

Sinds 2014 heb ik ook niets meer van de band vernomen, maar stiekem hoop ik dat ze de vrijheid en mogelijkheid krijgen om dat album te maken waarvan ik weet dat ze het kunnen. Ik blijf geloven in de groep, en in dit album is goed te horen waar ze toe in staat zijn als ze de kans gaan krijgen.

Favoriete tracks:
- Shallow Grave
- Dead of Winter
- DMSLT

"Cold dark mourning, freezes me. Empty table, empty seats."

Tijd dat deze band wat meer bekendheid gaat krijgen. Adora Vivos is een passie project van 4 getalenteerde heren uit Amerika. Shawn Grim op drums, Jaden Adair op bas en James Benson en Joe Waller op gitaar. De zangpartijen worden verdeeld over de laatste 3 mannen waardoor de vocals afwisselend en groots kunnen klinken. De band is vernoemd naar een nummer op het laatste album van Canadese Blackened Doom Metal groep Woods of Ypres en ze maken er ook geen geheim van dat dit een grote inspiratie voor hun is geweest om deze band te beginnen.

Alle leden zitten ook in andere bands en omdat deze EP tot nu toe independant is uitgebracht is er momenteel weinig geld en tijd om de tijd er in te steken die het eigenlijk nodig heeft. Het is dus nog de vraag of hun eerste echte album gaat komen en wanneer dat zou gebeuren, maar ik heb hoop dat dit nog gaat gebeuren in de toekomst.

5 nummers, alles samen net geen half uur aan muziek maar geen enkel zwak moment hier op te bekennen. 5 fantastische tracks, een geweldige sound, vette productie, poetische lyrics, diepe vocals afwisselend met aggressieve grunts. Deze EP vind ik sterker dan beide albums van A Pale Horse Named Death gecombineerd, en het is een grote aanrader voor iedere fan van Doom en Goth metal met een progressive tintje.

Als deze mensen met een crowdfund gaan komen om het eerste album een realiteit te maken zal ik hier zeker aan mee doen, en ik hoop hier mee wat meer mensen hun interesse te wekken. Zo veel potentie, zo veel talent, nu nog het geld en de tijd vinden en deze band kan denk ik uitgroeien tot een van de groten in de metal scene.

Favoriete tracks:
- The Ruin of Tranquility
- These Dark Roads
- Toward the Empyrean

"And with every step I take, forsaking the path of a life forlorn. Ascending the torment of the mind. Forging onward toward the Empyrean."

Het tweede album van onze metal piraten, maar een duidelijke stap terug vergeleken bij hun eerste werk. Gelukkig werd het hier na wel wat beter maar op dit album zijn weinig nummers te vinden die je bij blijven, behalve de instant classic Keelhauled. Dit nummer is echt de ster van het album en de essentie van waarom ik Alestorm zo leuk vond.

Het heeft een aantal jaar geduurd voor het eerste album was hoe het is geworden, maar Black Sails at Midnight is een jaar later al uitgebracht. Dit heeft te maken gehad met het snelle succes van de band en waarschijnlijk een record deal met Napalm waar ze aan wilde voldoen. Hoe dan ook, het voelt wat gehaast. Nog steeds geef ik het album een 3 omdat er nog steeds erg leuke nummers op staan, en deze nummers erg mooi in de Alestorm discografie passen. Track 1 t/m 4 en track 10 hadden rustig een EP mogen worden... (Leviathan 2.0 als het ware) maar een EP brengt natuurlijk minder geld op dan een vol album.

Favoriete tracks:
- The Quest
- Keelhauled
- Wolves of the Sea

"The endless quest is calling us another time. The jolly roger in the sky is our sign."

Erg leuk debuut album, dit is ook hoe ik Alestorm heb leren kennen. Lekker domme maar leuke feest muziek met een piraten thema in een metal jasje. Er wordt wel eens gezegd dat Alestorm "Pirate Metal" heeft uitgevonden. Buiten het feit dat het geen echt genre is (Alestorm is eerder power/folk metal met een piraten thema) waren ze ook niet de eerste metal band die dit thema gebruikte (Running Wild) en ook niet de enige die in deze periode bekendheid begon te krijgen (Swashbuckle). Maar het thema gecombineerd met hun sound en attitude maakte Alestorm de moderne standaard voor de noemer Pirate Metal.

Het album zelf zit vol met meezingers en mosh nummers. Alle nummers kun je in een van deze twee catogorieen zetten en dit maakt het album ook zo leuk. Of Treasure vind ik een beetje vergeetachtig, en hun versie van Flowers of Scotland is niet bepaald een sterke afsluiter, maar het is hun volkslied dus ik kan het ze niet kwalijk nemen hun roots te laten weerklinken op hun debuut. Verder vind ik ieder nummer even leuk en is het moeilijk om echt een favoriet uit te zoeken.

Ze nemen zichzelf niet te serieus en dat moeten ze ook niet doen. Alestorm is op een quest om plezier te maken en een feest te vieren overal waar ze zeilen. Het debuut is misschien niet hun beste album, maar zeker niet hun slechtste en ik vind het ook jammer dat veel van deze nummers live niet meer veel worden gespeeld. Ach, het album is ondertussen 10 jaar oud en heeft een rerelease gekregen, misschien volgt een korte tour ook nog wel.

Favoriete tracks:
- Over the Seas
- Captain Morgan's Revenge
- Nancy the Tavern Wench

"With the power of ale, he could not fail! Sail into battle, glory and metal!"

Jomsviking is ondertussen al bijna 2 jaar oud maar tot nu toe heeft Amon Amarth "Twilight of the Thundergod" nog niet overtroffen in mijn oren. De band heb ik leren kennen toen With Oden On Our Side uit was maar met dit album hebben ze alles overtroffen wat ik had gehoord van hun.

Het album is een geweldig geheel geworden met afwisselende epische meezingers en raggende death metal tracks. De geweldige titel track, de instant classic Guardians of Asgaard, de brute Where is Your God?, de sfeervolle afsluiter Embrace of the Endless Ocean, en zelfs Live for the Kill waar Apocalyptica voor de heerlijke strijk partijen zorgt is een memorabel nummer die ik nooit afzet als die in een shuffle langs komt. Ik hou heel erg van afwisseling en Melodic Death Metal bands kunnen dit vaak bieden samen met stevige metal riffs en snelle drums, mits het goed gebeurt. Amon Amarth bewijst hier dat ze de knijpjes van het vak zeer goed beheersen en weten hoe je een sterk album schrijft.

Nog een kleine toevoeging: Luister naar Sabaton's cover van Twilight of the Thundergod. Een verassend leuke en unieke cover geworden met een nieuwe take op dit epische nummer van deze death metal vikings. Een nummer wat zo goed gecovered kan worden toont aan dat de essentie gewoon heel goed geschreven is.

Favoriete tracks:
- Twilight of the Thundergod
- Where is Your God?
- Live for the Kill

"The Vikings strike so fast and hard. Those who run won't make it far, and those who chose to stand and fight, they have made the choice to die!"

The Scarecrow is een album die een mooie balans kan houden terwijl het jongleert met veel grote artiesten en meerdere genres binnen en buiten de metal scene. Met zoveel verschillende mensen en invloeden die het album vorm geven is de kans groot dat het een ongeconcentreerd geheel wordt bestaand uit allerlei losse nummer. Het eindproduct is echter een prachtig album geworden en een mooi compleet werk waarbij de nummers goed op elkaar aansluiten.

Buiten de kern van Tobias Sammet, Sascha Paeth en Miro heeft de groep veel gastartiesten van top formaat. In dit album vind je onder anderen: Roy Kahn (Kamelot), Michael Kiske en Kai Hansen (Helloween), Alice Cooper, Jorn Lande (Masterplan), Bob Catley (Magnum) en Amanda Somerville. De gasten zijn verdeeld over alle nummers in het album en geen enkele track heeft hetzelfde personeel. Dit zorgt voor de nodige afwisseling maar onder leiding van Sammet en Paeth weten zij hier een rode draad door heen te spannen en het talent te waarborgen.

Ieder nummer hier heeft wel iets te bieden. Niets is filler, maar niet alles zal voor iedereen aanslaan. Ballads kunnen voor negatieve reviews zorgen onder bepaalde metalheads en al helemaal als het album wordt afgesloten met een 4 minuten lang bijna-pop metal track. Als je hier echter wel voor open staat is The Scarecrow een schatkist aan fijne melodieen, memorabele riffs, doordachte lyrics en simpelweg: goede muziek. Dit is een van die albums die ik zo vaak heb gehoord dat ik hem kan dromen, en die er voor zorgde dat Avantasia mij altijd is bij gebleven.

Favoriete tracks:
- Twisted Mind
- The Scarecrow
- Shelter From the Rain

"A rage and a symphony driven by the wounds I cannot hide. Rise above the crowd: another angel down!"