Album 2 uit de Carach Angren collective, en wat een album is dit geworden. Hun debuut Lammendam was direct een underground success en een duidelijk voorteken dat dit pas het begin was. Met Death Came Through A Phantom Ship wisselt de band hun koets met paarden in voor de Vliegende Hollander, het legendarische spookschip van de VOC.

Na de intro begint het verhaal, verteld in een manier die alleen Carach Angren kan brengen. Met hun theatrale symfonische black metal wordt leven gegeven aan de woorden van de doden, en dit is genieten voor een oud horror fan van begin tot eind. Lammendam was een sterk debuut, maar Death Came... is het nog sterkere vervolg die me nog meer wist te raken al vanaf de eerste luisterbeurt.

Persoonlijk denk ik dat je geen black metal fan hoeft te zijn om hier van te genieten. Deze muziek heeft zo een sterk concept dat fans van concept albums die vaak meer in prog, symphonic of power metal te vinden zijn dit ook erg kunnen waarderen. Dit omdat de band meer inspiratie haalt uit boeken en films dan uit mede symphonic black metal acts als Dimmu Borgir of Cradle of Filth (waar ze soms mee vergeleken worden).

Geef dit album eens een kans en volg het verhaal, en laat je meeslepen in de duistere wereld van Carach Angren. En als er ooit een band gaat zijn die een degelijke black metal musical zou kunnen schrijven, dan zal dit Carach Angren zijn.

Favoriete tracks:
- The Sighting is a Portent of Doom
- Bloodstains on the Captain's Log
- The Shining was a Portent of Gloom

"With my knife I slowly penetrate his tender throat. I curse and rage: Godverdomme, wij zullen vaeren al betekent het mijn dood!"

Wat een top plaat van Nederlandse bodem, ook hele toffe gasten. De eerste keer dat ze geen bestaande legendes gebruikten maar zelf het verhaal schreven. Een soldaat krijgt het bevel om 7 gevangenen te executeren die buiten vastgebonden zitten. Als hij begint te schieten gaan de kogels door iedereen heen en blijken het geesten te zijn. Nu herbeleefd hij (in ieder nummer) hun tragische levens en hoe ze allemaal slachtoffer zijn gevallen aan verschillende oorlogen.

Niet alleen is het een geweldig concept, niet alleen past het verhaal zo goed bij de theatrale symfonische black metal van deze band, maar de uitvoering is ook uitstekend. Zeer getalenteerde heren zijn hier aan het werk die een sterk album neerzetten van begin tot eind.

Iedere keer als ik dit album hoor zie ik de meest duistere en fantastische beelden voor me, en steeds weer zou ik willen dat ieder nummer een eigen video kreeg om zo een 48 minuut lange kort film te maken. Dit is denk ik ook de grootste kracht van de band, ze maken muziek maar zijn zeer visueel ingesteld. Dit uit zich niet alleen in de video's of uitgebreide live shows in kostuum en corpsepaint, maar ook in de muziek zelf.

Waar de meeste symfonische black metal bands eerst de riffs schrijven en daarna keyboards er aan toevoegen, doen deze jongens het net andersom. Ardek begint met griezelige muziek te schrijven voor een heel orkest, en Seregor voegt vervolgens passende gitaar partijen toe. Namtar vult de rest in met het volledig slopen van zijn drumstel, en dan is het tijd om de tekst te schrijven. Dit zal niet altijd zo zijn gebeurt, maar het is bij hun gebruikelijk om zo te werken.

Where the Corpses Sink Forever is mijn favoriete Carach Angren album op dit moment maar ik geloof dat ze de mogelijkheid hebben dit nog beter te doen in de toekomst. Vorig jaar kwam Dance and Laugh Amongst the Rotten uit, en hoewel veel mensen houden van de simpelere nummers, heb ik liever de uitgebreide werken die in de eerste 3 albums te vinden zijn.

Favoriete tracks:
- Lingering in an Imprint Haunting
- Bitte Tötet Mich
- The Funerary Dirge of a Violinist

"So ends this tale of fates aligned. A prophecy of war entwined into bloody knots that won't unwind."

Follow the Reaper is een essentieel Bodom album en een Melodic Death Metal klassieker voor mij. 9 nummers sterk staat dit album als een huis en zelfs de nummers die iets minder in het geheugen blijven steken hebben nog steeds veel te bieden. Hier is duidelijk een evolutie te horen tegenover hun eerste 2 albums maar helemaal niet op een slechte manier en deze evolutie wordt hierna nog verder gezet in hun beste album tot nu toe: Hate Crew Deathroll.

4 van de 9 nummers op deze plaat zijn met regelmaat in live sets gespeeld, dit zijn: Follow the Reaper, Bodom After Midnight, Everytime I Die (een van de beste ballads in melodic death metal) en Hate Me! Zelf heb ik ze nog Mask of Sanity zien spelen in een classic Bodom medley tijdens hun live show op Wacken een aantal jaar geleden. Children of Decadance vind ik persoonlijk een underrated track die je aangenaam kan verrassen als je door hun discografie gaat. Taste of My Scythe en Northern Comfort zijn me nooit zo bijgebleven, maar de afsluiter Kissing the Shadows heeft een fantastisch gitaar/keyboard duel tussen Alexi Laiho en Janne Warman als afsluiter. De dynamiek tussen deze 2 is een van de grootste krachten van de band en het is mooi te horen hoe ze dit hier naar voren brengen.

Des tijds was dit een van de go-to groepen als je nieuwe metal wilde horen wat geen Nu-Metal was. Children of Bodom liet zien dat metal niet alleen maar in leven werd gehouden met beats en raps maar dat er nog steeds net zo veel passie was voor intense gitaar solo's en snelle aggressieve composities. Anno 2018 is dit album nog steeds een indrukwekkend instrumentaal werkstuk die veel metal fans zal aanspreken.

Favoriete tracks:
- Follow the Reaper
- Everytime I Die
- Hate Me!

"Another night, another demise, cadaverous wind blowing cold as ice... I`ll let the wind blow out the light, cause its gets more painful every time I die."

In mijn ogen het beste album wat Children of Bodom ooit heeft gemaakt, en tegelijk het eerste album dat ik ooit heb aangeschaft. Ja deze plaat heeft nostalgische waarde voor mij, maar ook zonder die roze bril kan men het vakmanschap wat hier te horen is niet negeren.

Dit is ook het album waar, voor mijn gevoel, de balans het beste is tussen hun oude geluid en wat ze later zijn gaan doen. De evolutie die de band is ondergaan is goed hoorbaar, maar hier behouden ze nog elementen die hun zo goed maakte in het begin. De harp en viool geluiden zijn vervangen door meer elektronische keyboard sounds, de zang klinkt meer aggressief en er zijn duidelijk meer thrash metal invloeden dan op hun eerste 3 releases. Ook is er geen enkel nummer filler, iedere track staat als een rots op dit album en ik zou er geen enkel nummer willen afhalen of toevoegen.

In de latere albums Blooddrunk en Reckless, Relentless, Forever zijn ze in mijn ogen te ver gegaan met experimenteren. De nummers zijn hier te veel versimpeld, en er zijn te veel effecten toegepast op de instrumenten en zelfs op de vocals. Het idee van ruwe eerlijke death metal en klassiek geïnspireerde gitaar riffs is hier een beetje zoek. Na Reckless hebben ze zich weer herpakt, maar de kwaliteit van HCDR hebben ze in mijn ogen nooit meer bereikt.

Geen enkel slecht nummer, de band op zijn best, instant klassieker... dus waarom een 4,5 en geen 5? De muziek had meer effect op me toen ik 15 was. Tegenwoordig kan ik het ook nog erg waarderen maar het is lang niet meer hetzelfde. Dat gezegd te hebben, blijft dit altijd een van mijn favorieten, en je eerste album vergeet je nooit.

Favoriete tracks:
- Needled 24/7
- Angels Don't Kill
- Hate Crew Deathroll

"Did I ever hurt you in any way? If I did then hear my apology: FUCK YOU!"

Ieder nummer op dit album is een memorabele riff uit de CKY catalogus en dit zorgt er voor dat Infiltrate.Destroy.Rebuild staat als een huis. Hier horen we de band van Deron Miller, Jess Margera en Chad Ginsberg in hun top periode.

Hun doel was duidelijk: Maak een fantastisch rock album maar hou je niet in tijdens post productie. Alle effecten op de instrumenten en vocals, al het knip en plak werk dat komt na het spelen van de partijen wordt gebruikt om een plaat te maken die men voor deze tijd nog niet gehoord had.

Om Jess Margera te quoten over hun ontmoeting met Chad Ginsberg: "CKY as a band started when we met Chad Ginsberg, and it was great. He was just as pissed as we were. He wanted to make an album as tweaked as possible because he was just sick of hearing everything."

Een 5 wordt niet bereikt voor mij, daar voor vind ik de muziek kwalitatief niet hoog genoeg. Eerst gaf ik dit album nog een 4,5 maar toen ik het album daarna nog eens luisterde kwam ik er achter dat die 0,5 mijn gevoel voor nostalgie was. Nog steeds hoor ik deze nummers graag en ik zing ze allemaal mee als ze langs komen.

Favoriete tracks:
- Escape from Hellview
- Flesh Into Gear
- Inhuman Creation Station

"Modern man cannot survive, drowning in formaldehyde. Inhuman creation station, that's where we control your lives."