Na 6 jaar - omwille van problemen met hun platenlabel - is het Zweedse Radio Dept. eindelijk terug met een nieuw album. Het debuut dateert reeds van 2003 en daar was vooral lo-fi shoegaze op te horen. Sindsdien koos de groep ervoor om meer elektronische paden te betreden. De typerende vocalen en mistroostige melodieën zijn echter gebleven en daardoor heb je nog steeds het gevoel dat je naar dezelfde band luistert.

Net als bij de vorige 2 albums wordt er vooral inspiratie gehaald uit de late jaren 80 / vroege 90s (New Order / Pet Shop Boys). Op 'Running Out Of Love' wordt het klankenpallet nog wat uitgebreid met Madchester invloeden ('Sloboda Narodu', 'Committed to the Cause') en 90s dance ('Occupied') - dat laatste nummer heeft trouwens iets te veel weg van Moby's "Go".

Heb het album nu een aantal keren volledig beluisterd en ben wat teleurgesteld. Ik mis het verrassende en spontane van de vorige plaat. Sommige nummers duren wat te lang ('Occupied', 'Teach Me To Forget') of hebben weinig om het lijf ('This Thing Was Bound to Happen').

Favorieten : Swedish Guns, We Got Game en Committed to the Cause.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #21 THESE NEW PURITANS - CROOKED WING

6 jaar na hun vorige plaat ‘Inside The Rose’ keren These New Puritans terug met ‘Crooked Wing’. Dat doen ze op een bijzonder ingetogen manier - zowel qua sound als qua press release - want veel tumult was er niet rond dit album. De spaarzame instrumentatie en love it/hate it zang van Jack Barnett zijn dan ook niet voor iedereen weggelegd. Door hun verstilde post-rock soundscapes schilderen de tweelingbroers een soort herfstachtig landschap, dat even mooi als treurig oogt. Invloeden van David Sylvian en het latere werk van Talk Talk zijn dan ook nooit veraf. Eentje voor de muzikale fijnproever.

Hij mag dan inmiddels bij de zestigplussers gerekend worden, aan uitbollen denkt Thurston Moore nog lang niet. Na de split van Sonic Youth is deze gitaarheld net als z’n andere ex-bandleden op regelmatige basis albums blijven uitbrengen. Z’n laatste worp ‘Spirit counsel’ is amper een jaar oud en hier presenteert hij weer opnieuw een lijvig dubbelalbum. Waar ‘Spirit counsel’ echter uit drie grote improvisatie sessies bestond, is ‘By the fire’ een terugkeer naar echte songs.

Debbie Googe van My Bloody Valentine (bas) en virtuoos James Sedwards (gitaar) vergezellen Moore opnieuw, net als ex-Sonic Youth collega Steve Shelley (drums) – al doet die laatste dat slechts voor één nummer. Verder is het Jem Doulton (o.a. Róisín Murphy) die de songs van een ritme voorziet en staat Jon Leidecker (Negativland) in voor de elektronica. Dan hebben we nog de teksten, en die zijn op twee nummers na volledig geschreven door transgender-poëet Radieux Radio. Opgeteld zijn dat wel een aantal namen waar Moore mee samenwerkt, en toch is het voornamelijk the man himself die z’n stempel drukt op ‘By the fire’. Z’n naam staat dan ook niet voor niets in grote letters op de hoes.

Met ‘Hashish’ en ‘Cantaloupe’ als openingstracks krijgen we meteen twee rockers voorgeschoteld, waarvan ‘Hashish’ ons echte ‘Sunday’-vibes geeft en ‘Cantaloupe’ diepgeworteld is in de fuzz van de jaren 70. Geen misse nummers, maar wat mij mag het wat uitdagender als we het over Thurston Moore hebben. Vanaf het onvoorspelbare ‘Breath’ verdubbelen de songs echter in lengte en wordt het veel interessanter. Vooral ‘Siren’ mag zich nu al tot het beste van Moores solowerk rekenen. In beide tracks nemen duellerende gitaren geduldig hun tijd om zich te ontvouwen en brengen tijdens dat proces heerlijke melodieën en stormachtige noise ten gehore.

Na de eerste lp beluisterd te hebben wekt ‘By the fire’ de valse indruk een succesvolle herhalingsoefening te zijn van ‘Rock’n roll consciousness’, ware het niet dat er nog 43 minuten volgen op plaat nummer twee – en daarin gaat het toch net wat experimenteler aan toe. ‘Dreamers work’ is een less is Moore rustmomentje dat geen ritmesectie behoeft, louter steunend op de zachte zang van Thurston en interessante gitaarakkoord-overgangen. ‘They believe in love’ contrasteert dan weer met dissonante riffs en hakt er meteen stevig in. Dit is een track die de Sonic Youth-fan zeker zal bekoren.

‘Locomotives’ en ‘Venus’ – goed voor maar liefst 30 minuten aan muziek – zijn spannende trips waarin Thurston Moore en z’n band ons op een haast Swans-achtige wijze geselen met onheilspellende gitaar-drones. Die eerstgenoemde track krijgt uiteindelijk nog een soort van ontlading door een melodieuze finale, ‘Venus’ daarentegen – voortgedreven door dansbare drums en ambient gitaarwerk – loodst je binnen in een brandende hel zonder enige kans op ontkomen. Het effect is bevreemdend, maar ik had zelf geen betere afsluiter kunnen inbeelden.

Gaande van rechttoe-rechtaan rock tot het complexere werk dat aan Sonic Youth refereert, en van experimentele trips tot goed geplaatste adempauzes biedt ‘By the fire’ voor elk wat wils. De soms geforceerde gitaarsolo’s van ‘Rock ’n’ roll consciousness’ hebben plaats gemaakt voor een meer avontuurlijk sound, leidend tot een divers dubbelalbum. Is dit Thurston Moore z’n beste soloplaat? Ik durf stellen van wel. Deze grote meneer hoeft wat mij betreft nog lang niet met pensioen.

(Oorspronkelijke recensie afkomstig van indiestyle.be)

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #31TURNSTILE - NEVER ENOUGH

Een van de grootste rockplaten van 2025 en ik vind het ergens wel terecht. De mix tussen ambient interludes en toegankelijke high-energy rock werkt voor mij erg goed. Het heeft wel even geduurd vooraleer ik alle songs kon onderscheiden van elkaar, wat ook het minpuntje van de plaat is : het klinkt allemaal een beetje hetzelfde. Toch zijn er ook een aantal uitschieters te vinden, zoals het shoegazey ‘Light design’ (had van mij dubbel zo lang mogen duren). Dat ik fijne zomerse herinneringen aan dit album duwt m’n beoordeling ook wel een beetje omhoog.