TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #07 CAROLINE - CAROLINE 2

Enkele jaren geleden zag ik caroline live aan het werk in de ter ziele gegane Muziek-O-Droom in Hasselt. Daar openden ze met een nieuw nummer waar ik toen enorm van onder de indruk was. Enerzijds omwille van de technische complexiteit, anderzijds omdat het zo episch klonk.

Bij de eerste gitaaraanslagen van single ‘Total Euphoria’ wist ik meteen dat het DAT nummer was wat ze toen speelden. Ook bij het beluisteren van de single was ik opnieuw onder de indruk en dat schepte meteen hoge verwachtingen voor die nieuwe plaat. Die hoge verwachtingen werden gelukkig helemaal ingelost, al wordt nergens het niveau van ‘Total Euphoria’ nog aangetikt. Toch is het een hele mooie en constante plaat geworden. De “kapotte” rock/folk van caroline heeft iets intiems (coldplay cover) en bij momenten ook iets groots (2 riders down). Ik was al fan van hun debuutplaat, maar die lofi intermezzo’s haalden me soms wat uit de flow. Op ‘caroline 2’ lijken ze hun les geleerd te hebben.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #14 CASS MCCOMBS - INTERIOR LIVE OAK

Een fijn folk/rock dubbelalbum om op te ontspannen en misschien wel z’n beste werk. De songs worden naar goede Cass McCombs-gewoonte op een nonchalante, ongedwongen manier gebracht, wat meteen ook de grootste troef en valkuil is van deze songwriter - afhankelijk van de stemming waarin je bent wanneer je ernaar luistert. Ja, het kabbelt soms maar dat hoort erbij vind ik. De sequencing van de nummers is echter zodanig goed dat er voldoende afwisseling is gedurende deze 74 minuten. Het donkere ‘A Girl Named Dogie’ is favoriet hier.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #08 CATE LE BON - MICHELANGELO DYING

Ik ben niet zo vertrouwd met haar oudere werk – dat vind ik iets te kil en kaal klinken – maar sinds ‘Reward’ (2019) behoort ze tot mijn favoriete artiesten van de afgelopen jaren. Niet toevallig ook het album waarin er new wave-invloeden in haar sound begonnen binnensijpelen. Die invloeden werden nog prominenter op ‘Pompeii’ en ook op deze ‘Michelangelo Dying’ is ze niet vies van wat chorus op de (bas)gitaar en analoge synthesizers. De songs zijn opnieuw goed uitgewerkt en nemen rustig de tijd om zich te ontvouwen. Waar deze zich vooral onderscheidt t.o.v. van haar vorige platen, is het psychedelische sound-design - dat eigenlijk pas met een goede hoofdtelefoon tot z’n recht komt). Ook live wist ze dit heel goed over te brengen in de Botanique – fijne, intieme sfeer !

'Radioactive dreams' vind ik 1 van de beste tracks van 2025 en daardoor waren m'n verwachtingen mogelijks net iets te hoog. Hier staan nog wel wat mooie dingen op zoals 'Behold A Pale Horse' en ‘The Magic Of The World’, maar niets dat in de buurt komt van die single. De hardere tracks vind ik zelfs ronduit tegenvallen. Voor mij 'flowt' het album daarom ook niet zo goed, terwijl de desolate/post-apocalyptische sfeer eigenlijk wel op een geslaagde manier wordt neergezet. Voor mij is deze samenwerking gewoon een leuk experiment.

Cliff Martinez levert na de Drive score alweer een geweldige soundtrack af voor een Refn film. In tegenstelling tot de Drive soundtrack zijn de songs met vocals hier wat meer verspreid ipv allemaal aan het begin van het album. Martinez weet een perfecte sfeer neer te zetten met voornamelijk synth-gedreven composities. Pure ambient wordt afgewisseld met meer exotisch getinte songs en een drietal
"echte" Thaise nummers. Nergens vind ik het saai of langdradig worden want er wordt een goede spanningsboog gecreëerd. Dit zorgt ervoor dat de soundtrack perfect los van de film kan beluisterd worden. Vind dit nog een niveau'tje hoger dan de Drive OST.

Album vier van Cloud Nothings... toch wel een stapje terug ten opzichte van de vorige twee platen.

Vooral de productie laat te wensen over : de algemene sound is te tam/clean en de drums hebben weinig dynamiek. Ik mis ook het geschreeuw van Dylan, en wanneer hij het toch doet overtuigt het niet (nogmaals: tamme productie). Opvallend is ook het ontbreken van een lange experimentelere track in de stijl van 'Wasted Days' of 'Pattern Walks'.

Gelukkig is er ook genoeg om van te snoepen, Dylan Baldi kan namelijk nog altijd catchy indietunes schrijven met als hoogtepunten het openingsnummer(die aanzwellende outro!) en single 'Modern Act'. Slechte songs zijn er niet te bespeuren, maar 'Darkened Rings' komt toch wel in de buurt.

Hopelijk op langspeler nummer vijf terug wat meer rauwe energie .