TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #06 JEFRE CANTU-LEDESMA - GIFT SONGS

De organische ambient van Jefre Cantu-Ledesma heeft mij dit jaar vaak bijgestaan tijdens het wandelen, lezen en op momenten dat ik focus nodig had tijdens het werk. De muziek heeft iets kalmerends. Je kan er makkelijk passief naar luisteren, maar je kan er ook veel details in ontdekken als je écht luistert. Ook hoor je duidelijk dat hier een band aan het werk is en niet iemand die aan wat knopjes zit te draaien of achter z’n pc muziek maakt (wat wel vaker het geval is in dit genre). Zeer aangename plaat om op weg te dromen.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #13 JENNY HVAL - IRIS SILVER MIST

Na het (voor Jenny’s doen) toegankelijke ‘Classic Objects’ uit 2022 gaat ze opnieuw de meer experimentele tour op met ‘Iris Silver Mist’. Er passeren terug wat meer ambient en spoken word passages tussen het song-gerichte materiaal en toch blijft het allemaal vrij behapbaar. Vooral het synthesizerwerk is erg mooi, en de combinatie met Jenny’s typerende stemgeluid zorgen ervoor dat dit een aangename dreampop-plaat geworden is. De twee eerste tracks ‘Lay Down’ en ‘To Be A Rose’ vormen samen met de zweverige afsluiter de hoogtepunten voor mij, maar het niveau zakt nergens echt in.

Een van de meest indrukwekkende stemmen van de afgelopen tien jaar, is ongetwijfeld die van de Amerikaanse Julianna Barwick. Gebruikmakend van haar loepzuivere sopraan, die ze met behulp van loops tot volwaardige instrumenten ombuigt, zet ze een haast bovennatuurlijke sfeer neer. Dat de formule nog niet is uitgewerkt, bewijst ze met haar vijfde worp ‘Healing is a miracle’. Die voelt enerzijds erg vertrouwd door het herkenbare stemgeluid, en anderzijds als een volledig nieuw hoofdstuk door een compleet andere stemming te creëren.

Zowel de drone-foto die deel uitmaakt van de albumcover, als de bijhorende videoclips werden in IJsland geschoten – wat de associatie met het idyllische eiland uiteraard enorm versterkt. Toch is er zeker voldoende ruimte om een eigen invulling te geven aan Barwicks dromerige soundscapes. Slechts een minuut 40 ver in de plaat, vindt de eerste openbaring al plaats, wanneer die diepe bas in ‘Inspirit’ opduikt te midden van de in elkaar verweven zanglijnen. Een gevoel van euforie neemt de bovenhand, en gaandeweg gaat dat gevoel nog enkele keren terugkomen. De toon slaat om in het desolate ‘Oh, memory’, waarin Barwick de subtiele assistentie krijgt van Mary Lattimore op de harp. Haar muziek riep in het verleden al vaker associaties op met engelen, maar in ‘Oh, memory’ is het plaatje compleet.

Wie IJsland zegt, zegt Sigur Rós, en wie Sigur Rós zegt, zegt Jónsi. Barwick heeft de voorbije jaren een vriendschap met hem opgebouwd, en in ‘In light’ bezegelt Jónsi die vriendschap met z’n buitengewone vocalen. Toch is het niet Jónsi die de show steelt, omdat z’n zang louter complementair is. Het is de instrumentale omkadering die het meeste indruk maakt, vooral wanneer de track zich gaandeweg ontrafelt in iets groters, met elektronische percussie en synths – zonder dat het ergens bombastische proporties aanneemt. De titeltrack en ‘Safe’ leunen dan weer erg op de gekende vocale loops en dat pakt net zo goed uit.

Ondanks de ontspannen gemoedstoestand die ‘Healing is a miracle’ uitademt, worden de new age-valkuilen perfect ontweken omdat het nooit te gezapig wordt. In ‘Flowers’ laat Barwick zich zelfs van haar donkerste kant zien, met onheilspellende klanken die gelden als een waarschuwing wanneer ze zelf dreigt te verdwalen in haar eigen paradijs, terwijl aanzwellende synths duiden op een naderende, schokkende ontknoping. Het is een welkome twist die ons erop attent maakt dat we ook best niet te ver afdwalen in dit ogenschijnlijke lustoord.

Zachtjes ontwaken uit die kortstondige koortsdroom gebeurt met ‘Wishing well’, een vreedzame track waarop Barwick simpelweg doet waar ze in uitblinkt. Haar fascinatie met het menselijk lichaam en hoe het zichzelf regenereert na een wonde, vormt de rode draad doorheen ‘Healing is a miracle’ en in een track als ‘Wishing well’ weet ze dat genezingsproces perfect naar een muzikaal equivalent te vertalen. In de afsluiter ‘Nod’ gaat het er dan weer avontuurlijker aan toe: het is een geslaagde samenwerking met de producer Nosaj Thing die tot stand kwam na Barwicks verhuis van New York naar LA. Een intrigerende melodie wordt herhaald in verschillende gedaantes, ondersteund door een genuanceerde beat die vervolgens de plaat tot een fascinerend einde brengt.

Hoewel het album beslist niet voor iedereen is, vormt het wel de ideale kennismaking voor wie een sprong wil wagen in de etherische wereld van Julianna Barwick. Het eindresultaat is wat minder uitdagend dan haar oudere muziek en misschien ietwat aan de korte kant, maar dat komt enkel de herspeelbaarheid ten goede. ‘Healing is a miracle’ vormt de perfecte soundtrack voor wie een dik half uur wil ontsnappen aan de dagelijkse bekommernissen.

(De oorspronkelijke recensie werd eerder al gepubliceerd via Indiestyle.be)

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #26 JUST MUSTARD - WE WERE JUST HERE

Het gebeurt nog maar zelden dat shoegaze mij weet te verrassen. Algemeen worden er niet zoveel risico’s genomen in het genre en artiesten borduren vooral verder op de template die My Bloody Valentine ooit heeft neergelegd. Gelukkig zijn er uitzonderingen zoals Just Mustard. Met het uitstekende ‘Heart Under’ verschenen ze op m’n radar in 2022, en ik vind dat ze onder andere door hun interessant sound-design zich kunnen onderscheiden van hun shoegaze-collega's. Ook bezit de band een zekere duisternis die me wel aanspreekt. Op ‘We Were Just Here’ experimenteren ze op geslaagde wijze met clubby elementen en streven ze naar euforie. Ook een rustpunt als "The Steps" komt op het juiste moment binnen en kan ik zeker appreciëren. Ik heb ze nog niet live gezien, maar in 2026 gaat daar verandering in komen.