"Grandfeathered" is het tweede album van de Russische shoegaze-outfit Pinkshinyultrablast, een band die zich van andere shoegaze bands weet te onderscheiden door de vele prog/math invloeden. Hun eerste was één van m'n favoriete albums van 2015 en ik was verrast dat er na een jaar al een nieuwe plaat kwam. Net als de voorganger is deze ook voorzien van ijle zangpartijen die gepaard gaan met dromerige keyboards en gitaren. Toch is het hier allemaal wat explosiever en complexer waardoor het soms nét iets te veel van het goede is, maar algemeen toch een zeer genietbaar album.

Favorieten : I Catch You Napping, Comet Marbles

'Every Bad' van Porridge Radio is voor mij alvast een kandidaat voor plaat van het jaar.
Nergens doet de Britse band iets wat in het verleden nog niet werd gedaan, maar het is de aanstekelijke energie en het fijne gitaarwerk van frontvrouw Dana Margolin die de plaat naar een hoger niveau tillen. De wisselende dynamiek in de songs zorgt er tevens voor dat verveling geen kans krijgt. 'Born Confused', 'Don't Ask Me Twice' en 'Lilac' behoren tot m'n favorieten, maar ook het einde van deze postpunk-plaat vind ik zeer geslaagd wanneer de band uit z'n comfortzone treedt met het ietwat experimentelere duo (something)/Homecoming song.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #23 PREOCCUPATIONS - ILL AT EASE

Na hun s/t plaat uit 2016 hebben ze helaas niet meer het niveau van weleer kunnen halen, maar toch ben ik altijd weer benieuwd waarmee ze op de proppen komen. ‘Ill At Ease’ is het toegankelijkste werk wat Preoccupations tot nu toe gemaakt heeft. Geen uitzonderlijke lange songs deze keer, en op de outro van de titeltrack na, zijn hun typerende drones ook niet terug te vinden. ‘Ill At Ease’ bevat postpunk-songs met een duidelijke kop en staart – en ik vind dat het hen goed afgaat. Er is ook een goede mix tussen de synths en de gitaren. Puntje van kritiek – waarom is die zang zo naar voor gemixt terwijl dat overduidelijk geen sterk punt van de band is?

Preoccupations (fka Viet Cong) is voor mij één van de 3 belangrijkste post-punk bands van het moment, samen met Ought en Protomartyr. Met hun nieuwste worp is de rol van de gitaren wat naar achteren geschoven en mogen de synthesizers/drumcomputers meer van zich laten horen.

De industriëel klinkende drone van “Anxiety" zet meteen de (duistere) toon voor de rest van de plaat. De band klinkt nog steeds als een experimentele mix tussen post-punk en krautrock, maar de songs zijn duidelijk melodieuzer dan op het debuut. Het meest opvallend is toch wel “Memory", dat met zijn 11 minuten bestaat uit 2 post-punk songs en eindigt met een ambient drone van bijna 5 minuten. “Stimulation” klinkt als een fucked up versie van “Silhouettes” en is daarmee ook het enige nummer wat qua stijl dicht in de buurt komt van het debuut. Een track als “Death’ is hier niet op terug te vinden, maar hier zijn de nummers algemeen van een hoger niveau waardoor dat niet echt een gemis is.

Favorieten :
Het zweverige “Monotony” en het beukende “Degraded”.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #33 PULP - MORE

Ik heb me nooit echt verdiept in Pulp. Ooit ‘Different Class’ wel een paar keer beluisterd, maar die zit zeer ver weg in m’n geheugen, met als gevolg dat ik eigenlijk met een schone lei naar ‘More’ luisterde. Ik moet zeggen dat dit een puike pop/rock plaat is die ook goed geproducet is. Ik let normaal niet zo op de lyrics maar hier valt het meteen op dat dit scherp en soms behoorlijk humoristisch (‘Tina’) geschreven is. ‘Background noise’ is m’n favoriet (die dissonante strijkers!).