Jongens van oorsprong uit een gehucht nabij Seattle waar Queensryche toevallig ook vandaan komt. Zo heeft de oude drummer van die band ook bij Bloodgood gedrumd (ben even zijn naam kwijt). Alhoewel, ik zeg wel jongens maar de zanger is inmiddels de 70 al gepasseerd. Hij (Les Carlson) heeft dan ook al een imposante staat van dienst waaronder die van showman in de rockmusical Hair. De zanger heeft een vrij opvallende, kenmerkende zang die ik heel goed bij heavy metal vind passen. Dit is het eerst album waar David Zaffiro vervangen is door de zeer getalenteerde gitarist Paul Jackson. Ze hebben vooral goed werk afgeleverd in de 80s, daarna werd het allemaal een stuk minder en softer. Toch is hun comeback uit 2013 met de geniale titel "Dangerously Close" ook wel de moeite waard al haalt die het net niet bij hun werk uit de 80s vind ik. Toen hebben ze 4 albums gemaakt waarvan "Out of the Darkness" de laatste is. Het is een goed album maar ook weer vrij kort met maar 9 tracks. Het album klinkt erg toegankelijk en is minder experimenteel dan het eerste selftitled album. Het is ook een stukje minder rauw en ongepolijst dan (waarschijnlijk hun beste album) "Detonation" maar zeker beter dan hun derde, meest commercieel klinkende album "Rock in a Hard Place". De muziek op zich loopt heel goed en klinkt ook iets minder afgemixt dan de andere grote twee uit die tijd; Stryper en Whitecross. Zelf hou ik iets meer van het gitaarwerk van Bloodgood als ik dit afzet tegenover die andere twee bands. Trouwens, de naam Bloodgood komt van de achternaam van de bassist van de band en zijn voorouders komen oorspronkelijk uit Nederland, zo vertelde hij een keer tijdens een optreden in Duitsland.
Dan over de teksten. Die gaan bij christelijke metalbands vaak in hoofdzaak over de belangrijke Bijbelse thema's als verlossing, naastenliefde en vergeving. Toch zie je dat de focus bij Bloodgood meer ligt op de rechtstreekse strijd tegen de Satan. Dit kun je goed horen in bijna alle nummers op de eerste twee albums zoals: "Killing the Beast", "Black Snake", "Demon on the Run", "Soldier of Peace" en bijvoorbeeld "Crucify". Dat hoor je iets minder op dit album terugkomen maar hoor je nog wel in de titeltrack "Out of the Darkness" bijvoorbeeld en "Let My People Go". Uiteraard is Bloodgood niet de enige white metalband die hierover zingt maar ze leggen hier wel de nadruk op vind ik. Ondanks dat het een kort album is zit er wel vrij veel afwisseling in, mijn favoriete tracks zijn: "Out of the Darkness" zelf, "America" die goed door rockt, "New Age Illusion" is waarschijnlijk het hardste nummer op dit album en in tegenstelling tot de voor de hand liggende ballad "Top of the Mountain" wat best een goed nummer is kies ik liever voor "Changing Me". Ik ken geen tweede nummer die hier op lijkt en vind dit zelfs een van de mooiste nummers die ik ken. "It's alright" klinkt inderdaad wel alright maar blinkt niet uit. "Let my People Go" is ook wel een goed nummer maar haalt het niet bij de titeltrack vind ik. De overgebleven "Hey You" en "Mad Dog World" zijn de zwakkere nummers die ik meestal even oversla als ik dit album luister. Al met al een album die ik zeker niet zou willen missen van deze jongens. Oz Fox van Stryper zit tegenwoordig ook officieel in de band en ze zijn live vrij goed. Ze komen wel eens naar Duitsland, waar ik het idee heb dat er meer Nederlanders op af komen dan Duitsers zelf. Mis het niet!

Kerry Livgren is echt een unieke persoonlijkheid in de muziekindustrie en iedereen die zijn getuigenis kent (zie YouTube) krijgt een kijkje in de ziel van de maestro zelf en wat hem bewogen heeft tot (uiteindelijk) de keuze voor zijn Verlosser. Zeer boeiend verhaal. Dat hij gitarist van de band Kansas was is iets te kort door de bocht aangezien hij ook toetsenist was en last but not least de main songwriter. Alle grote hits zijn van zijn hand zoals "Dust in the Wind" en "Carry On Wayward Son" maar ook bij het grotere publiek minder bekende nummers zoals het prachtige "The Wall" en bijvoorbeeld "Song for America". Kortom een zeer getalenteerde man. Hij werd in zijn jongere jaren al geplaagd door dromen en visioenen. Voor hem kwam dat natuurlijk en hij had daar geen drugs voor nodig. Wel kwam hij in zijn lange zoektocht naar de Waarheid door verschillende occulte stromingen, waardoor hij ook in contact kwam met demonen. Omdat dit zo'n grote impact had op zijn leven heeft hij deze zoektocht in zijn muziek willen vastleggen. Nagenoeg alle nummers van Kerry in Kansas gaan over zijn strijd en uiteindelijke verlossing, zij het jaren en jaren later pas. Luister bijvoorbeeld eens naar de tekst van "Mysteries and Mayhem" en het daaropvolgende "The Pinnacle". Qua muziek alleen al een hoogtepunt maar de inhoud tilt het geheel zeker naar een hoger niveau. Pas toen de teksten te radicaal werden voor de leadzanger (Steve Walsh) en hij ze niet meer kon zingen begon er wrijving te ontstaan tussen de gelovige en ongelovige leden. Dit was goed te begrijpen uiteraard, toch kon Kerry zich niet stilhouden over zijn nieuwe geestelijke leven. Deze verschillen leidde uiteindelijk tot de beslissing solo verder te gaan (later onder de naam A.D.) . Ook de oude bassist van Kansas (Dave Hope) sloot zich bij hem aan omdat ook hij inmiddels tot bekering was gekomen. Verder kwam de toevoeging van bijvoorbeeld topmuzikant Warren Ham de band ook zeer ten goede. En zelfs Ronnie James Dio verleende medewerking aan Kerry's muziek. Dit album is een compilatie waar alle goede muziek van zijn solo-project op terechtgekomen is. Toegegeven, de muziek op zich rockt niet meer zoals vroeger. Toch is de songwriting er niet op achteruit gegaan en zit er nog meer diepgang in dan in zijn oude band. Dat is ook niet verwonderlijk aangezien hij uitsluitend met gelijkgestemden speelt. Zijn teksten zijn hier ook het meest radicaal. Wat dacht je van teksten als: "And the war goes on within your heart 'til you finally take a side and put to death your pride". Of: "Your dreams and all your visions won't feed a hungry child. And all the vain philosophies have left your mind defiled. You declare as myth and legend what stands before your eyes". Ik verbaas me er nog steeds wel eens over hoeveel inzichten en wijsheid er in zijn teksten te vinden zijn terwijl hij amper 30 jaar was toen hij die nummers schreef. Een geweldige compilatie!

Neoklassieke metal, niet van echt te onderscheiden. Als dit was uitgekomen in de 80s had ik het ook gelooft. Dit is het middelste album van de 3. Ben niet goed bekend met hun eerste album. Het derde album vind ik in ieder geval minder goed. Kwam dit destijds op het spoor doordat dit album vergeleken werd met het werk van Stryper. Het is inderdaad ongeveer van hetzelfde slag maar klinkt toch iets minder afgewerkt, en dat zie ik als een pluspunt. Maar zeker niet minder radicaal in de teksten dan Stryper zelf. Waarschijnlijk zelfs nog iets directer. De nummers op dit album klinken energiek en positief en ik mag hier dan ook graag naar luisteren als ik behoefte heb aan iets wat minder zwaar op de maag ligt. Dit is het laatste album waar Tom Collete de leadzang voor zijn rekening neemt. Met name de gitaarriffs klinken goed en afwisselend en ook hoor ik genoeg losse gitaarsolo's terug. Toch spelen drum en bas ook een belangrijke rol in het geheel. Na een wat langdradig intro rockt de eerste track "Runnin'" goed door. Dan gaat met "Nail in the Cross" het tempo nog iets omhoog. De titeltrack "Follow The Light" tilt het geheel dan nog iets verder omhoog, dit is voor de meesten ook het beste nummer op dit album denk ik. Voor de afwisseling gaat het tempo weer iets omlaag in "Send Me an angel", alweer een goed nummer. "Mystery" rock dan weer heel mooi door. "Lifeline" is dan de 'verplichte' ballad op het album, zoals dat bij die 80s bands ook nagenoeg altijd het geval was. Het heeft me toch wel wat tijd gekost voordat ik dit nummer net zo ging waarderen als de rest van het album. In dit nummer is ook de meeste emotie terug te vinden. En als je dan denk dat het eindelijk allemaal wat afzwakt klapt "Laodicea" er heel mooi in. Dit is toch wel een van de betere tracks hoor. En qua tekst ook zo van deze tijd; "Ik ken uw werken, en weet dat u niet koud en ook niet heet bent. Was u maar koud of heet!" (Aan de gemeente te Laodicea uit Openbaring 15:4), en dan te bedenken dat dit aan de leden van de gemeente zelf geschreven is. Voorts waarschijnlijk het meest radiovriendelijke nummer "Prayer Warriors". Met "My Destiny" en "Lair" gaat het tempo iets naar beneden maar de nummers doen niets onder voor de meer up-tempo rockers aan het begin van het album. Dat met het laatste nummer "Love Covers it All" mijn persoonlijke favoriet nog even voorbij komt zegt genoeg over de kwaliteit van dit album! Mooie tekst ook:"Every debt has been paid on the cross where He gave it all, I was finally free on the day I received salvation from His majesty. His love covers it all". Prachtig en hoopvol nummer! Het album doet eigenlijk ook wel denken aan het betere werk van Novella als ik het dan zou moeten vergelijken.

Dit is een band die maar 2 albums heeft afgeleverd, 3 als je de demo ook meetelt. Sommigen zijn van mening dat hun laatste album "Haunts of Violence" hun beste werk betreft. Zelf ben ik van mening dat het niet eens in de buurt komt van hun eerste album "Testimony Of Apocalypse". Dat komt niet eens omdat zanger Mike Torone een veel betere stem heeft voor speedthrash dan Robert Wolfe laat horen op hun 2e album. Trouwens, Mike Torone moest vanwege keelklachten zijn werk als zanger staken. Maar nog belangrijker is dat nagenoeg alle tracks op "Testimony Of Apocalypse" (tjonge, wat een titel en past ook heel goed bij de albumhoes) heel goed lopen. Zeker, de ene track is iets beter dan de andere maar nummers hoeven absoluut niet overgeslagen te worden bijvoorbeeld. Ik hoor dat er bij het eerste nummer veel tijd in gestoken is om de opbouw goed tot recht te laten komen. Een voor thrashmuziek goed verstaanbare zang is voor mij niet onbelangrijk. De meeste teksten op dit album komen rechtstreeks uit de Bijbel. Ik bezit een vrij zeldzame video bootleg van de band en wat opvalt is dat de verschillende bandleden tussen de nummers door vertellen wat Jezus voor hen persoonlijk betekent. Dat de leden van de band zo radicaal zijn hoor je niet vaak terug bij andere bands, dat maakt deze band wel bijzonder voor mij. De meeste mensen die ik over dit album heb gehoord vinden "Conquer Death" het beste nummer. Alhoewel dat niet een verkeerde keuze is kies ik zelf ook zeker voor "Slave to Sin" met z'n originele opening, "Valley of Dry Bones" was vroeger altijd m'n favoriet en is waarschijnlijk het hardste nummer op het album. Enige minpunt misschien is dat de nummers allemaal ongeveer hetzelfde klinken. Er zit weinig variatie in maar de vraag is even of je dat ook wel per se zou willen. Trouwens, wat wel leuk is om te weten is dat Edwin Ogenio (zanger van de christelijke Utrechtse Thrashmetalband Decision-D) destijds bij de EO een radioprogramma heeft gehad (zij het diep in de nacht weggestopt van ik geloof 2-3 uur 's nachts) en van dit album het nummer "Absense of Fear" heeft gedraaid op mijn verzoek. Zij het na enig aandringen. Jaha, die goeie ouwe tijd...

Tyranny is een ijzersterk album en heeft de metalfan zeker hoopvol gestemd toen het genre op sterven na dood was na half jaren 90. Trouwens niet geheel onterecht aangezien de metal uit de nadagen wel heel gelikt en commercieel werd. En als geld de boventoon voert gaat dat vaak ten koste van de passie en creativiteit. En juist bij muziek is dat element cruciaal. Shadow Gallery heeft gelukkig altijd de muziek zelf hoog in het vaandel laten staan en niet in de laatste plaats om een hoopvolle boodschap te brengen in het vaak zo troosteloos, of nietszeggend metalwereldje. Neem bijvoorbeeld "Crystalline Dream" van het album Carved in Stone of Gary's meesterwerk "First Light" van Legacy. Shadow Gallery wordt doorgaans samen met Dream Theater vaak genoemd als grondleggers van de progressieve metal. Ze hebben ook regelmatig samengewerkt en kunnen goed met elkaar overweg. Ik luister veel naar prog metal en persoonlijk vind ik alleen Shadow Gallery nog boven Dream Theater uitkomen. Niet zozeer op muziekaal vlak, want daar zijn ze zeer aan elkaar gewaagd. Dream Theater topt Shadow Gallery waarschijnlijk wel in de wat snellere nummers. En persoonlijk vond ik James Labrie ook iets beter dan Mike Baker. Vooral in de uithalen. Alhoewel Labrie tegenwoordig moeite heeft de kwaliteit hoog te houden en live is dat helemaal een drama. Over live gesproken, Shadow Gallery heeft het zichzelf in de studio zo moeilijk gemaakt dat ze het niveau live niet kunnen waarmaken lijkt het. Dat was heel pijnlijk om te constateren in Baarlo destijds, alhoewel de geluidsman hier ook een flinke vinger in de pap had. Gelukkig werd het in Essen en Vosselaar iets beter. Ik vermoed dan ook dat niet zozeer de uitgebrande studio van Wehrkamp maar de matige live performance de voornaamste reden was om de beloofde live DVD te cancelen. Jammer, maar wie weet wat de toekomst nog brengt! Het verschil tussen Dream Theater en Shadow Gallery ligt em hierin dat ik het idee heb dat eerstgenoemde door de tegenslagen (en misschien ook wel de wereldse succesen) in het leven meer is afgestomt en God meer op de achtergrond heeft gezet vanaf, pak em beet Octavarium. Vooral te bemerken bij Labrie en met name bij hun main songwriter John Petrucci. De teksten in sommige topnummers van de band (over zijn vader die kanker kreeg en alle strijd die dat met zich mee bracht) zijn verwerkt in bijvoorbeeld "Another Day", "The Mirror" en het hoopvolle "The Spirit Carries On". En zeker sinds Portnoy er niet meer bij zit is het sowieso allemaal wat minder geworden. Het tegenovergestelde zag ik bij Shadow Gallery gebeuren. Ook daar is er sprake van tegenslagen. Dieptepunt is zeker het overlijden van Mike Baker. Alhoewel hij ongezond zwaar was heeft toch niemand zijn plotselinge overlijden kunnen zien aankomen. Een goede man in de bloei van zijn leven. Toch was Mike waarschijnlijk de reden dat de band nooit live heeft opgetreden. De band maakte een doorstart met een nieuwe zanger, een nieuw album en eerste tour. In mijn beleving zijn ze niet afgestomt zoals bij Dream Theater, heb eerder het idee dat ze er sterker uitgekomen zijn. En dat klinkt door in de muziek. Toch is dat album ook alweer 10 jaar oud. Tyranny is een concept album over onderwerpen die tegenwoordig niet minder interessant zijn als 20 jaar geleden; de strijd tegen de heersende elite die zichzelf verrijkt ten koste van alles en iedereen. Toch zijn ze allemaal slechts instrumenten van de Satan, de overste van deze wereld (Efeze 2:2). "Who are these men with their finger's in everybody's pie?" is een zin uit het up tempo "War for Sale", het eerste nummer en is geïnspireerd op Psalm 2: "...De koningen van de aarde stellen zich op en de vorsten spannen samen tegen de HEERE en tegen Zijn Gezalfde: Laten wij Hun banden verscheuren en Hun touwen van ons werpen! Die in de hemel woont, zal lachen,..." Trouwens, dit nummer komt na een geweldige, explosieve opening met de veelzeggende titel "Stiletto in the Sand". De eerste nummers op het album rocken mooi door en "Mystery" is hiervan waarschijnlijk de beste, er zit een heel mooi, goed lopend refrein in. Met de ballad "Hope for Us" met een prachtige, slepende gitaarsolo gaat het tempo van het album enigszins naar beneden en klinken de nummers qua samenstelling veel op (wat ik hun beste album vind) Room V. Wat opvalt aan Shadow Gallery is hun zeer goed uitgewerkte meerstemmige zangpartijen. Dat hoor je ook terug in de haast betoverende nummers zoals "I Believe" en nog meer in "Roads of Thunder". "Spoken Words" is niet het eerste en ook niet het laatste rustige nummer op dit album, mooi uitgewerkt hoor. Ik denk toch dat ik die rustige nummers van de band nog iets meer waardeer dan hun hardere werk. Vervolgens hoor je de favoriet op dit album volgens de meeste bandleden zelf; "New World Order". Hoewel het nummer qua muziek kop noch staart heeft heeft het een geweldige opbouw en een zeer episch einde. Ongeëvenaard, dat zeker, ook door de medewerking van D.C. Cooper. Ik ben zelf niet zo van de instrumentale nummers maar naar "Chased" mag ik toch graag luisteren en toont met name de kwaliteit van topgitarist Brendt Allman. Gary Wehrkamp mag dan een alleskunner zijn maar qua gitaarspel doet hij wel onder voor Brendt. Joe Nevolo is trouwens een topdrummer zoals hij ook live heeft laten zien, in feite was hij de enige die foutloos te horen was herinner ik me nog wel. Want er werd relatief veel Tyranny materiaal gespeeld tijdens hun tournee. Ik dacht bijvoorbeeld ook dat "Ghost of a Chance" gespeeld is, weer zo'n geweldig goed nummer. Het conceptgebeuren en de meeste songwriting komt overigens van de maestro in de band, de nog niet genoemde Carl Cadden-James. Hij vertelde me onder meer zelf in een gesprek na het laatste optreden in Belgie dat mijn favoriet op Tyranny ook zijn favoriet was, te weten de afsluiter "Christmas Day". Met name ook favoriet door de prachtige teksten: "Dark winter watches our fire and brings us promise of a new day...The gift of hope on Christmas day...There's a time when your doubts won't matter, there's a time all your fears can wait, all the times in the year for laughter, oh Christmas day" Ja, dit album scoort naast dat het geweldig klinkt ook extra punten bij mij door z'n afwisseling en diepgang. De productie haalt het niet bij Room V maar is nog steeds goed genoeg. Peroonlijk vind ik geen mindere nummers op dit album. Songs die er net even bovenuit komen voor mij zijn "Stiletto in the Sand/War for Sale", "Mystery", "Ghost of a Chance" en "Christmas Day".

Volgens Michael Sweet een album waar hij live liever geen nummers meer van speelt tegenwoordig. Dat het mierzoet is zal hier zeker een rol in spelen maar wellicht ook omdat de band met dit album te veel in een hoekje zijn gedrukt door de christelijke muziekindustrie destijds. Vandaar ook dat de bandleden de baarden lieten staan en de geel-zwarte pakjes aan de wilgen hingen op het eerstvolgende album. Dat pakje peuken op de hoes van Against The Law zegt eigenlijk al genoeg (naast de titel van het album zelf natuurlijk). Toch is In God We Trust een geweldig album van begin tot eind. Het loopt als een trein en komt op mij oprecht over. Het is duidelijk het vierde album op rij waarbij de songwriting nog steeds vol inspiratie is. Verder valt op dat de productie zeer goed is. Maar dacht ook dat bij de totstandkoming hiervan geld geen probleem was, waarschijnlijk vanwege het succes van hun derde album To Hell With The Devil. Van dat album komt hun bekendste nummer, de ballad 'Honestly'. Hoewel dat een goed nummer is vind ik zelf de ballad op In God We trust 'I Believe in You' nog beter. De ene track is de andere niet (en smaken verschillen natuurlijk) maar ik zou gaan voor: In God We Trust, Keep the Fire Burning, I Believe in You, The World of You and I maar zeker ook Lonely.

Tja, wat een verrassing was het destijds toen dit album uit kwam! Sinds jaar en dag ben ik fan van de muziek van Stryper en de boodschap van de band. Nadat Michael Sweet uit de band stapte begin jaren 90 en Stryper ophield te bestaan heb ik geen beter album van de band gehoord dan deze. De eerste albums na de reünie konden mij niet echt bekoren (of moet ik zeggen echt niet). Deze komt blijkbaar voort uit een hernieuwde inspiratie. De songwriting in het algemeen en de vocale harmonieën in het bijzonder klinken erg goed hier. Kortom, de muziek loopt weer. Had het idee dat het daar aan schortte de jaren hiervoor. Zelfs de albums sinds dat No More Hell To Pay uitkwam zijn lang niet zo sterk als deze. Er is inderdaad zoals hierboven aangegeven een bonus DVD uitgegeven met een track-to-track uitleg over de totstandkoming van dit album. Wat ik me ervan kan herinneren is het ook niet opgenomen in een standaard muziek studio. Staat me bij dat het prachtige 'The One' volgens Michael Sweet NIET gaat over zijn te vroeg overleden vrouw. Ik weet wel beter. Bovendien schijnt het nummer Marching Into Battle al half jaren 80 geschreven te zijn. Naar mijn mening is het hele album de moeite waard maar toppers zijn zeker: Revelation, The One, Legacy, Sympathy en Renewed.

Sterker nog: zonder die eigen nieuwe track (met een ijzersterke tekst overigens) zou dit album lang niet zo interessant zijn geweest voor mij. In mijn beleving is 'God' zelfs de beste track van Stryper van de laatste, pak 'm beet 20 jaar.

Matt Smith is inderdaad een echte alleskunner. Hij heeft heel veel gevoel voor goed in het gehoor liggende refreinen en gitaar-riffs. Bovendien is het een perfectionist die alles op alles zet voordat een album gereleased wordt. Ze hebben tot nog toe 4 ijzersterke albums uitgebracht waarvan dit 2e album vaak genoemd wordt als de beste. Alhoewel ik hun derde album (As The World Bleeds) als geheel persoonlijk waarschijnlijk hun sterkste album vind, vind ik sommige tracks op Mirror of Souls wel van hun hoogste niveau. Wat ik qua sound erg kan waarderen aan deze band is dat ze niet inboeten aan een toch wel vrij stevige power metal stijl (zij het met een vleugje prog en zelf speed metal soms) zonder dat dat ten koste gaat van de schoonheid van de muziek. Dat de zang 'clean' is is voor mij sowieso vaak een vereiste. Matt noemt zijn muziek het liefst melodische metal en dat is eigenlijk ook waar de focus het meest op ligt in de kern. Dan de teksten! Wat mij betreft tillen die deze band naar een hoger niveau omdat ze toch wel heel radicaal zijn. Zo gaat het reeds eerder genoemde "laying The Demon To Rest'' over de geestelijke strijd die vaak plaatsvind achter (of aanzet tot) veel 'vleselijke' verleidingen (in al zijn verschijningsvormen). Dat iemand die gelooft vaak nog meer doelwit is van geestelijke machten is geen geheim, toch zit de boodschap er niet in om simpelweg in eigen kracht te weerstaan (wat nog niemand gelukt is) maar eerder om het bij de Vader neer te leggen. Dit is waarschijnlijk ook de meest gedraaide track van Theocracy in ons radio-programma (en dat met z'n ruim negen minuten!) Sterke muziek met een sterke boodschap dus. Zo heb ik op basis van de tekst van "Absolution Day" besloten mij te laten dopen destijds. De kern van het christendom zit niet gevangen in een gebouw met vier muren maar alleen in de kracht van het bloed van Christus die vrijwillig gekozen heeft om onze plaats in te nemen om zo de weg vrij te maken naar de Hemelse Vader! Daar gaat de tekst van dat nummer over. Echte vreugde en positiviteit waar helaas in de metal scene vaak zo'n schrijnend gebrek aan is. Alhoewel Theocracy bijna wel de meest 'luchtige' metal is waar ik naar luister. "On Eagles' Wings" is ook een goed in het gehoor liggend nummer, zou dit graag eens in een kerk horen. "Bethlehem" is een nummer met een mooie opbouw en de titeltrack zelf is ook met z'n 22 minuten een goed gelukte song (verveeld nergens). Het intro vind ik dan wel een van hun mindere tracks, het loopt niet lekker, klinkt te schel en is misschien iets over de top. Ze komen regelmatig voor optredens naar Nederland trouwens. Ik vind het wel jammer dat ze live nog niet echt goed klinken en ben ook nog geen goede bootlegs tegengekomen helaas.