Best een heel fijne plaat die bij mij lang heeft moeten groeien, want veel verschillende sfeertjes van nummer tot nummer (aanvankelijk had ik dat liever binnen 1 nummer gehoord), maar tegenwoordig hoor ik het meer als 1 lang nummer.

Dé jazz(rock aka fusion)plaat (cd) die ik ooit van mijn gitaarleraar van de muziekschool meekreeg om te luisteren (en even op tape te zetten natuurlijk). Heeft talloze rondjes gedraaid en pak ik regelmatig nog weer es uit de kast (lees: bandje weg, dus even YT-en).

Laidback, maar dan weer best loud, af en toe schijnbaar lichtelijk neuzelend, maar toch met de indruk van weldoordachte composities. Gevoelig bij tijd en wijle, waarbij de virtuositeit altijd in dienst staat van. Misschien begint het hier en daar ietsje op elkaar te lijken, maar swa. De opener vind ik de sterkste track, in 'Otay' gaat het helemaal los en 'Spy Vs. Spy' is een schitterende afsluiter die wisselt twee verschillende sfeertjes - erg mooi gedaan. 'True Love' zoekt dan wel de grenzen van het cliché-melige op, maar vooruit.

Ik vraag me af of ik deze net zo zou waarderen als ik hem nu pas tegenkwam, maar eigenlijk is dat een irrelevante vraag. Onveranderd de maximale score, vrijwel ongetwijfeld zit daar een halfje sentiment bij. -edit- zie nu pas dat ik 'm op 4,5* had staan... vooruit, laten we het zo.

****-en-een-half.

Deze plaat was ik benieuwd naar, na de verdienstelijk cover van 'Sheer Heart Attack' door Hallows Eve. Ik wist niet dat ik direct bij twee klassiekers uit de rockmuziek terecht zou komen, laat staan dat de opener slechts een soort introotje is, terwijl ik altijd gedacht heb dat het een soort epic van minstens meer dan vijf minuten was... dus da's even wennen. Die andere klassieker heb ik nooit veel mee gehad, behalve vast en zeker in beschonken toestand - ooit. Toch moet ik bekennen dat ik 'm nu niet slecht vind.

Vervolgens de aanleiding, 'Sheer Heart Attack', een lekker nummer wel, maar dat gepiep... Naja. Wat dan nog volgt is allemaal wel leuk en aardig, en 'Fight from...' vind ik echt nog goed, maar verder vraag ik me alweer af of ik nog wel veel meer van Queen zou moeten proberen... 'My Melancholy Blues' is dan nog even een dieptepuntje, waar afsluiter 'Silver Salmon' mij zowaar doet opveren... gaaf nummer, wel veel te kort. Maar die heeft een YT-er er voor de lol bij aan geplakt, kennelijk, en staat dus niet op 'NotW'.

*** lijkt me een faire score. Hoes prachtig.

Experimenteel voor The Jesus Lizard is wanneer ze voor meer melodie en rechttoe rechtaan gaan, en dat pakt hier geweldig, moest soms zelfs aan AC/DC denken (en aan Mustaine bij 'Horse Doctor Man'). 'Needles for Teeth' is veel en veel beter dan de eerdere EP versie. De rek was er qua ontwikkeling nog lang niet uit, maar er was waarschijnlijk te weinig succes in de ogen van label Capitol en dus helaas: einde verhaal.

Ze kwamen nog wel een paar keer bij elkaar, maar dit blijft vooralsnog de (studio) zwanenzang. Zoek Yow nog es op bij het debuut van Qui (en check zijn rol als zwerver in 'Under the Silver Lake'!), of Duane Denison bij Tomahawk natuurlijk, van de rest weet ik het niet...

Ondertussen de plaat al zo'n 6 à 7 keer gehoord - verslavend! Dikke 9.