De (onrechtstreekse) inspiratie voor Big Balls zou trouwens van Chuck Berry komen, zoals een Ding-a-ling, maar Great Balls of Fire comes to mind, also...

Vind de afwisseling hier heel fijn, er zit geen misser tussen, ook Big Balls niet, want dat gaat gewoon over dure feestjes... Ook Ride On is een serieus lekker nummer.

Een nette 9.

P.s. dit vind ik een minstens even leuke hoes, die ik ken van vroeger (cd-uitgave, was dat).

Ik vind het titelnummer geweldig, simpel stampwerk, maar het werkt, beetje nostalgie zal ook meehelpen. Indertijd had ik zo mijn bedenkingen bij die titel, maar etymologisch is het helemaal verantwoord heb ik zojuist opgezocht.

De rest van de plaat is meer dan prima uit te luisteren voor een keer, en vast nog wel es een keer, idd allemaal wat gelikter dan voorheen. Misschien dat er een sterke verzamel van deze en de voorgaande twee platen te maken is die ik dan wel vaker zou draaien.


Kleine 7.

Dit had ik vroeger op tape, kant A. Kant B natuurlijk 'Restless and Wild'. Of andersom? En misschien moest ik 'm wel lenen van m'n broer. Wotever en hoe dan ook: dit heb ik indertijd ontzettend veel geluisterd op dat kleine, trouwe cassetteradiootje (zo'n tien tot vijftien jaar geleden hebben we hem moeten begraven...).

Udo Dirkschneider, goeie naam, en onderscheidend uiterlijk in de metal scene. Alleen Arnold Schwarzenegger klinkt nog beter, maar die kan weer niet zo'n strot opzetten als Dirk (niet dat ik weet, in elk geval). En dan ook nog komen met "Son of a bitch! Kiss my ass, son of a bitch! Son of a bitch! You asshole, son of a bitch!" Classick.
Wel een beetje jammer dat het daarna een AC/DC / Priest tribute plaat lijkt te worden, maar nog steeds best vermakelijk, zeker 'Burning' staat me nog goed bij van vroegah. 'Midnight Highway' doet deels sterk denken aan 'You Shook Me...' van AC/DC. En dan kan Udo opeens ook 'gewoon' zingen in 'Breaking Up Again', dat nummer kan ik me totaal niet herinneren. "Oooohh" Niet echt slecht, maar had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. Ook 'Down and Out' kan de score - wat klinkt Udo hier als David Wayne - niet boven een nette 7 trekken.

-edit- en waar het intro van 'Restless and Wild' een speciale vermelding verdiende, gaat dat hier op voor de zinnenprikkelende cover, naast het al genoemde 'SoaB'.

Iedereen schijnt wel momenten te hebben in zijn of haar verleden dat men nog precies wist waar en wanneer dat was. Nu weet ik de datum niet exact meer, maar dat mijn oudste broer eens razend enthousiast (te laat) thuiskwam terwijl de rest van het gezin aan het eten zat, de opener in een klein cassetteradiootje op vol volume de kamer in liet denderen na het aanvankelijk lollige 'hai-di-hai-do-ha-da', dat moment zal ik niet licht vergeten. Ik weet ook niet meer precies welke groente we aten, maar mijn liefde voor metal was geboren, of op z'n minst hevig aangewakkerd - zo helder zijn mijn herinneringen nu ook weer niet. Ouder dan 8 was ik in elk geval niet. Les 1 rebelleren was meteen een feit.

Het snelle 'Fast as a Shark' blijft nog altijd fier overeind en favoriet, voor de rest een verder fijne metalplaat. Udo's zang klinkt rauw en tegelijk veelzijdig (zijn voordracht in 'Demon's Night' zou zelfs inspiratie geweest kunnen zijn geweest voor Sean Killian van Vio-lence), de muziek is vaak wat simpel stampend (sommige refreintjes zijn nou niet bepaald om over naar huis te schrijven, maar ach), maar meestal wel doeltreffend en melodieus, met heerlijk gitaarwerk. Een gouwe ouwe, die nodig weer eens gedraaid moest worden!


Een 8, met gemak.

Technische thrash uit het zonnige Brazilië. Ik hoor er van alles in terug (Voivod, Agent Steel, Forbiddem, Vio-Lence), maar dit staat prima op eigen hoefjes. De mooie hoes komt me bekend voor, maar toch heb ik dit niet eerder gehoord.
Helaas moeten mijn oortjes even in de oplader, dus straks een stem - vast een nette 9.

Ik krijg hier geen genoeg van. Acrophet gaat wat meer de thrash metal kant op na het positief ontvangen debuut dat meer richting hardcore ging. Toch is dit een beest van een plaat. De zanger zit wel steeds dicht tegen de hardcore aan. Net als bij 'Eternal Nightmare' moet ik melden dat het soms een tikkie op elkaar begint te lijken.

Maar ook deze blijft mooi op 5 sterren staan. Wederom een unieke brok energie.

Wat betreft die zgn. derde plaat waarover ik het eerder had, ik heb begrepen dat er wel materiaal voor geschreven is, maar dat dat nooit opgenomen is.

Altijd geboeid geweest door de hoes en ook de muziek bleek niet mis (indertijd gemist, maar ergens deze eeuw een keer opgepikt). Qua sound moet je denken aan iets tussen de oude Metal Church en de oude Queensrÿche, al wil ik daarmee de verwachtingen ook weer niet te hoog scheppen.
De band heeft de nodige tijd en aandacht in het songmateriaal gestoken, maar het vergt wel (bij mij althans) een aantal draaibeurten eer het kwartje een beetje wil vallen, want de makkelijke weg kiest de band niet.
De productie is misschien het grootste euvel; zelf kan ik prima met dit veredelde demogeluid uit de voeten, maar wees in elk geval gewaarschuwd.

Een dikke 8 heeft ie bij mijn inmiddels wel verdiend. Met een optie op meer.


P.s. Lords of the Crimson Alliance en Grudge bestaan kennelijk uit exact dezelfde leden.

Fantastisch, een revelatie. Nog nooit van deze band gehoord, maar wat een fantastische combi. Normaal ben ik niet zo van de zweverige zangeressen of zangers, maar hier klikt het gewoon. Productie is lekker naturel en composities zitten prima in elkaar. De jam in 'Jivatka' is misschien wat teveel van het goede, maar verder is dit een en al genieten van een vakkundig gespeelde mix van jazz en metal (plus wat rock en Oosterse tinten) met feeërieke zang. En ik denk dat vaker draaien nog wel gaat helpen. Dus zet ik 'm meteen maar weer op...

Voor nu dik 4,5*.

Ik meende al wat te herkennen van 'Drunken Angel', dat had ik dus goed. 'I Won't Hurt You' is ook wonderschoon. De rest doet heel goed wat het moet doen, maar vooral in de film; aanrader!

Track 1 was best een beproeving, na 7 minuten met een bang hart geskipped naar 2. Die was een stuk aantrekkelijker. Spannend en meeslepend, met meer (klassieke) instrumentatie, als een soundtrack voor bij een stomme (horror) film van weleer. Daarna voor de goede orde ook track 1 uit geluisterd, dat zelfs nog wat wist te groeien. Kleine 8, dikke 7.

Aanvankelijk fijne NWOBHM / power metal uit Canada, met hoes die doet denken aan Maidens 'Somewhere...'. Maar dan lijken ze In 'Shuffle...' een Van Halen-tje te willen doen, had van mij niet gehoeven, al is ie niet echt slecht. Dan is 'Fight...' een stamper die eerder aan Manowar doet denken - ook nog wel aardig. Dan weer terug naar de eerstgenoemde stijl waarvan 6 niet echt en 7 echt wel weet te overtuigen. Op het einde komt de Van Halen vibe weer deels terug met de drumpartijen. Aardig nummer.

Een leuke plaat voor een keer. En heus nog wel een keer.


7.