stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Kwam hier terecht door The Last American Virgin (1982).

Leuke '80s poprock. New wave ook, zo te lezen. Ik en genres... maar een beetje The Cure en zulks hoor ik ook wel - die net iets eerder begonnen dan The Cars, maar het fijne weet ik niet van beider geschiedenissen. Kenners kunnen hier vast toelichting geven, over wie wie beïnvloed heeft.

Zoals gezegd leuk, met een aantal heel lekkere songs (het merendeel), het leukst wordt het wanneer er lekker snerpende gitaren bij komen, het tempo wat omhoog gaat of het sfeertje wat duisterder of epischer wordt.

Toch wel vrij dik ***½.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

En toen was er nog een Hexx, uit Australië, die een bak brute herrie levert net geen negen minuten, EM-MA noemt het death/crust metal, crust ben ik zelf niet bekend mee, maar death metal volstaat volgens mij ook wel. Zelfs binnen de korte nummers is er genoeg variatie, al loopt alles door als was het één lang nummer. Voeg er nog een prachthoes aan toe en een nagenoeg perfecte productie en ik ben overtuigd: aanschaffen maar, let's say een dollar per nummer? -edit- heb er 5$ van gemaakt.

4,5*.

Opent meteen met een sterk op Slayer geënt riffje, maar barst dan lekker los. De hele plaat beukt zo'n beetje heel de tijd lekker door en is absoluut goed te doen maar doe mij maar de opvolger - een wereld van verschil, al hoor je hier en daar wel al wat aanzetjes tot een meer gevarieerde, volwassen en proggy stijl. In het titelnummer probeert de zanger een soort van catchy refrein neer te zetten, maar dit lukt helaas niet. De afsluiter lukt ook niet helemaal wat het gelijksoortige 'Aftermath...' op 'If at First...' wel doet: beklijven - het baswerk klinkt er wel erg lekker moet ik zeggen en verder vind ik het nog best een leuke poging.

3,5*.

stem geplaatst

stem geplaatst

Life is pain Idiot | Liquids.bandcamp.com.

Heerlijk intense punkrock met veel gevoel voor melodie en puntige liedjes.
Denk aan Ramones en The Lemonheads.
Kan niet anders dan een dikke 9 uitdelen.

En dan loop je ineens hier tegenaan. Waanzin. Ik het begin dacht ik bij die mach 3 (nee, niet die scheermesjes, al klinkt dit even scherp) drums nog even 'dat trek ik niet', maar ik ben toch blijven hangen. Conclusie: waanzin - had ik 't niet gedacht. Maar wel mooie waanzin, en ik had nog wel een tijdje niet meer in deze extreme metalhoek gesnuffeld dat ik ervoor begon te vrezen. De zanger spuwt en brult als een bezetene en de rest houdt hem schijnbaar achteloos bij. Hier en daar echt juweeltjes van riffs.

Dikke 8 / kleine 9 met voordeel van de bijna nihil aanwezige twijfel.

stem geplaatst

Eentje uit de oude '80s metal doos, zo lijkt het wel, maar dat is het dus niet. De zanger zet een flinke stem op, de muziek stampt lekker stevig door met hier en daar wat extra creatieve uitspattingen of een rustpunt - de opener is echt een juweeltje wat dat betreft. Laatste nummer is wel aan de behoorlijk simpele kant, maar dat is niet zo erg verder. Eerste muziekproduct uit China dat ik bij mijn weten op MuMe gewaardeerd heb (ik heb het gecheckt en het klopt). Uiterst charmant. Gaat dat checken, ouderwetse metalheads!

****.

Dit vervolg op de gave EP 'Sacred Eye' begint iets minder veelbelovend, maar met 'Ashigaru' is er weer kippenvel (heerlijk gitaarwerk). In het derde nummer gaan ze ineens uit een ander vaatje tappen en komen er crossover en speed en thrash metal en een epic heavy metal middenstuk voorbij. Rare jongens, die Chinezen, maar klinkt lekker. Natuurlijk begint track 4 dan met een stukje akoestische gitaar dat doet denken aan Jason Becker dan wel Marty Friedman, om vervolgens in de richting van de oude epic Chastain te gaan! 'Muddy Nuts', de titel leek me al een hint, is meer een stampende rocker (waar het precies over gaat, wil ik van af zijn).

Tussendoor zou ik nog kunnen waarschuwen dat de zang voor sommigen misschien een brug te ver zou kunnen zijn. Bij deze.

'The Other Side of the Dream' is weer meer van de classic melodieuze hardrock / heavy metal en heel leuk gedaan. 'Run...' is prima rechttoe-rechtaan heavy metal, met een wat ongeïnspireerd refrein helaas. 'Heaven...', ook prima, maar niet zo bijzonder. De afsluiter klinkt als een ouderwetse epic hardrock ode in de trant van een Boston aan de superheld Mysterion, die ik slechts ken uit South Park, maar of ze die bedoelen...? Een leuk nummertje wel.

Maar wat klinkt het al bij al lekker enthousiast en charmant, en dat uit 2021 uit China. Ik kan niet zeggen dat het origineel is, maar regelmatig weten ze er een eigen draaitje aan te geven ook - het is zelfs om een beetje blij van te worden. Deze en vooral hun debuut-EP staan bovenaan mijn 'te kopen'-lijst.

Hier ga ik voor een dikke zeven.

stem geplaatst

stem geplaatst

Een toevallige openbarinkje bij het zoeken naar een hoeslink... verdomd lekker!

Prog death metal met wat schwung à la Korn (wat vast neerkomt op een soort van deathcore of zoiets, maar zulke niche genres verdiep ik mij niet in) en heerlijk gitaargefriemel in het verlengde van de meesters uit de oude Shrapnel-stal. Heel soms wat zweverig, dan weer knallende blastbeats en gebrul dat satans hoogst eigen goedkeuring weg kunnen dragen. Benieuwd of ze ook een langspeler zo boeiend vol weten te krijgen.

Knallen met die handel, maar niet bepaald simplistisch en lekker afwisselend. bandcamp.

4,5*.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst