stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Twee jaar deed de band over deze opvolger met slechts drie, zij het vrij lange, tracks.
Beter zijn ze er niet op geworden, gelukkig ook niet veel slechter, maar de belofte van het debuut wordt niet ingelost, helaas (de band zet in op minder afwisseling en meer hypnotiserend gebeuk)...

Een nette zeven.

stem geplaatst

Deze heb ik onderschat. Veel freaky creatief gitaarwerk. Track 4 blijft wel deels jatwerk. Dikke 8, kleine 9?

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Verder waar ze met 'Void...' gebleven waren, al merk ik hier naast Testament ook Mordred invloeden op. Productie is beter te genieten dan de voorganger (kon wel slechts de remaster vinden) en ook qua nummers zit het wat beter in elkaar, iets minder recht toe recht aan en er wordt zelfs (soms even) clean gezongen.
Al met al wel een stukje beter dan de voorganger, maar het debuut blijft vooralsnog favoriet vanwege het beginnersenthousiasme en het lekkere gitaar-/riffwerk. En de zang was daar ook fijner.

Een zeven. Nu nog (een beetje) benieuwd naar het 17 jaar(!) jaar later verschenen 'The Prophecy'.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Was 'Rapid Fire' het eerste speed metal (avant la lettre, evt.) nummer ooit?
'Metal Gods', lekker.
'Breaking the Law' is zo cool dat je zin krijgt een misdaad te begaan.
'Grinder' is deels bijna AC/DC.
'United' is echt te erg...
'You Don't...' brengt weer meer AC/DC. Goed, maar niet zo heel bijzonder.
'Living...' is ook wel fout, maar wel lekker.
'The Rage' begint veelbelovend, maar meer dan okay wordt het niet.
Afsluiter is erg lekker.

Dik 3,5*.

Ik vind 'Evening Star' en 'Take On the World' dus wel erg fijn... gewoon een paar leuke pogingen tot rock / metal hymns. Eigenlijk alleen de afsluiter 'Evil 'Fantasies', waar Rob weer es zo'n overdreven strot opzet, bevalt iets minder.
En dan wordt er hier veel geklaagd over de teksten... boeiuh.

Makkelijk 4 sterren (voor de versie mét 'The Green Manalishi').

'Exciter' opent weer heel lekker.
'White...' doet er nauwelijks voor onder.
'Better...' ook al weer erg lekker.
Titelnummer: stug door.
'Invader' ook niet mis.
'Saints in Hell': je zou je er bijna bij willen voegen. Halfords stem: amazing.
'Savage': idem.
'Beyond...' - amen.
En ook 'Heroes...' is niet mis.

Ook hier doemt Black Sabbath regelmatig in gedachten op, in navolging van de kameleon-referentie bij een eerder JP album. De jaren '70, net als vast vele andere decennia, stonden bol van de veranderingen en overgangen, en derhalve twijfels in de te begane weg, voor allerlei bands. Priest neemt geen minne plaats in, in deze. Ozzy & Rob, gotta love 'em.


Dikke ****.

Het gitaargeluid is nog opvallend rock 'n roll, dat had wel wat pittiger gemogen, maar verder is dit

'Sinner' is een voorbeeldige opener.
'Diamonds & Rust' is alweer wat minder, grappig dat het een cover van Joan Baez is.
'Starbreaker' is dik okay.
Dan 'The Last Rose...'... nee, slecht is het niet, maar ik kan dit niet goed plaatsen in het (beperkte deel van het) oeuvre van Priest dat ik zo goed ken. Het beeld van een kameleon die zich waar zij het nodigt acht zich aanpast naar de gewenste muzikale inkleuring, dringt zich nog weer eens op.
'Let... / Call...': na een pompeus intro weer een nummer dat de opener benadert, behalve dat stukje halverwege, al lijkt het al met al wel melodieuze power metal avant la lettre.
'Raw Deal'. Fijne voortzetting.
'Here...'. Prima epic, fantastische vocalen.
'Dissident...'... eens met Edwynn @ 24 januari 2009, 12:41 uur. Surrealistisch om te horen, bijna. Écht thrash zou ik het nog niet noemen, maar wel onvoorstelbaar ruig en heavy.

Al met al..........
.........
......
....... .........moeilijk. Een nette zeven dan maar. Mogelijk wel es een acht in de toekomst.

Hier zijn ze nog iets meer Jesus Priest, maar Judas ligt zeker al op de loer en het is ook nog es goed aan te horen.

De opener is een lekker (hard)rocknummer en een goede indicator voor wat komen gaat: veel hoekige riffjes en lekker sologitaarwerk met prima zang terwijl drums en bas een solide basis leggen.
De 'Winter' trilogie lijkt wel een Sabbath nummer, lang niet verkeerd. Het vreemde outro smaakt mij ook best.
'Cheater' klinkt weer meer als een Zep nummer.
De epic 'Run of the Mill' pakt voor mij de hoofdprijs, waar Halford op het einde nog wat gaat gillen like Gillan in 'Child...'.
In het begin van 'Dying...' zet Rob een al te potsierlijke stem op, verder wel een prima nummer.
'Caviar...' presenteert dan nog een fijn coda.

Nee, dit is geen debuut om je voor te schamen. Allerminst. Een dikke 7 à kleine 8, als ik zou stemmen.

stem geplaatst

Dik in orde death metal plaat uit Mexico, lekker smerig allemaal. Weinig onderscheidend binnen het genre, al zijn sommige riffjes wel apart. Nummer 9 is nog een mooi akoestisch (gitaar)intermezzo. De hoes vond ik aanvankelijk lelijk (de letters dan), maar zo in 't klein gaat het nog best. Zo kom je op YT nog es wat tegen...

Ik neem aan dat de plaattitel vertaald naar het Engels de titel van de openingstrack is...(?)

****.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik ben nooit de grootste fan van Herman geweest, maar een paar classics kende ik tot genoegen wel en sympathiek was ie daarbuiten ook altijd. Dit is voor mij dus een mooie verzamel voor een leuk prijsje, omdat ik waarschijnlijk niet vaak en veel dieper in zijn oeuvre zal duiken(?). Zijn unieke, doorleefde stemgeluid is ook nog een dikke plus, evenals de oerdegelijke rock n roll eronder.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Kon helaas geen goede versie van de originele cover vinden, maar hij staat er op. Dit is de band van de oudere broer van Randy Rhoads, Kelle, die kennelijk heel in het begin nog even bij Savage Grace heeft gezongen. Hier speelt ook Nick Menza nog mee.

MetalArchives spreekt van heavy metal, maar dan vaak wel behoorlijk leunend tegen de hardrock, incl. powerballad (Expedition). Heb het net even geluisterd en het is weinig tot niet origineel (had u dat verwacht dan?), maar klinkt wel lekker. Kelle heeft een goeie ruige strot (maar kan 'cleane' zang ook heel goed aan) voor dit werk, de nummers zitten prima in elkaar en er wordt tussendoor lekker gesoleerd. Productie houdt niet over, maar de bas kan je goed horen...!

Dik 3,5*.

P.s. Het bonusnummer ook even gecheckt, een poging tot stampende epic en als zodanig best geslaagd, maar de bassdrum zo af en toe veel te hard in de mix.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Best gek dat hier maar één berichtje neergepend is, ik had er minstens drie verwacht.

Oude Slayer is een prima referentie om mee te beginnen, maar eigenlijk heeft deze plaat dat niet eens nodig, eigen smoelwerk is immers voldoende aanwezig. Productie is wat mij betreft uitstekend. Het gitaarwerk is om te smullen, zowel riffs als solo's. Oldskoo-kwaliteits-thrash. Een een mooie hoes to boot.

Heel netjes, een 9.

Matt McCourt is een bekende naam van o.a. Wild Dogs en Dr. Mastermind (hij zat zelfs ooit een jaartje in Malice zie ik net), drie andere leden doken later op in Poison Idea. Prima crossover (meer thrash dan punk) plaat met genoeg inventiviteit en vooral veel energie om zo vrij makkelijk een kleine 8 te pakken. 'Ace of Spades' wordt verdienstelijk gecoverd. 'White Mice on Speed' wordt vreselijk versneld afgespeeld, dat krijg ik met een online audio trimmer zo niet voor elkaar om op juiste snelheid te krijgen. Wie wel? Ik hou me aanbevolen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst