I told you once, and I will say it again…

(reactie op ander bericht)

Gevalletje if you have to ask you'll never know? Ik kan het niet echt (of echt niet) uitleggen, en voel me eigenlijk niet zo geroepen, ook. Vind je het niks? Nou, klaar.

Zeer geslaagde zwanenzang van Chuck Schuldiner en Death. Nog verder het prog metal pad op en ook veel ruimte voor melodie (ik hoor af en toe gewoon Maiden of iets in die richting voorbij komen), maar zonder een centje bruutheid in te leveren. De zang wordt kennelijk niet door iedereen gewaardeerd, maar ik vind dat hij hier puur vuur spuwt - en da's een compliment, laat ik het er maar bij zeggen. De nummers zijn nou niet meteen helemaal te doorgronden, maar zo heb ik ze graag.

Echt vreemd dat ik de laatste jaren met de latere Death niet wat aanvangen kon. Bij deze, en met de aanstaande draaibeurten ga ik dat es wat inhalen. De cover (hoes) is shit, ja, maar de cover (priest) doet niets onder voor het origineel (vind het wel een aparte keuze) - misschien moet ik ‘Painkiller’ (plaat) eens herwaarderen, want 3 sterren is niet veel… 'Voice of the Soul' vind ik in tegenstelling tot sommigen zeker níet één van de beste metal instrumentals ooit, maar slecht is 't ook weer niet. Favorieten moet ik nog even over dubben.

4,5*.

Ook deze bevalt meer dan goed! De zang is net even anders, maar ligt mij wel. Andy La Rocque is er niet meer bij, maar het klassieke heavy metal gevoel komt nog regelmatig voorbij. De nummers zijn boeiend met veel catchy stukken, en net als de voorganger is dit er eentje die ik zeker vaker op ga zetten. Het enige wat ik nog jammer zou kunnen vinden, is dat Steve DiGiorgio er (ook) niet bij is...

'Empty Words', 'Sacred Serenity', '1,000 Eyes', 'Without Judgment', 'Perennial Quest', gaat nog lastig worden een favoriet te kiezen - doe ik later.

4,5*

Wat mij hier meteen opvalt, is hoe prominent de bas in de mix zit:

Nooit geweten dat Andy La Rocque hier op meedeed, dat is nogal een switch, maar af en toe valt het hoge melodie-gehalte en de soms ietwat klassieke heavy metal benadering wel op, en daar is niks mis mee (de kopstem van King Diamond had hier af en toe ook niet misstaan, zou een mooi contrast met het gebrul zijn geweest), sterker nog... dit bevalt me erg goed en ik ben nog maar bij track 4!

O, en nu lees ik dat Gene Hoglan ook meedeed. En als ik er dan op ga letten, hoor ik het er ook wel in terug, maar zulke dingen moet je me echt wel vertellen, anders kom ik er waarschijnlijk nooit achter - Death is natuurlijk ook weer behoorlijk anders dan Dark Angel.

Dit is er echt eentje om vaker te gaan draaien, beestachtig vakmanschap van alle bandleden en interessante composities. Die solo's zijn ook smullen, trouwens. Heel anders dan 'Spiritual...', en niet meteen echt catchy (wel meer catchy dan 'Human'), maar deze moet minstens een negen krijgen.

Het houdt niet op, nu lees ik dat Steve DiGiorgio ook nog meedeed, en ook dat is bij nader inzien wel te horen... Vooralsnog lastig favorieten aan te merken, dus dat doe ik wel na meerdere draaibeurten.

4,5*

stem geplaatst

Tja, deze plaat begint ontzettend fijn. Sfeervol melodramatisch, waarbij ik bij de eerste luisterbeurt zat te hopen op een zanger in de richting van een Geoff Tate of zo, maar na bijna 2 minuten wordt ik ruw uit mijn droom geschreeuwd... Toch heb ik 'm uitgeluisterd en heb ik aardig kunnen wennen aan de zang. De muziek is dan verder niet te vergelijken met Qüeensrÿche, eerder een oudere Tool die meer de metal kant opgaat; heavy maar sfeervol en melodieus, met leuk in elkaar gezette nummers. En tja, die zang... vormt regelmatig een bijzonder contrast met de muziek, dat sowieso. Maar de tweede luisterbeurt bevalt toch best (heel) goed. Rest me nog te melden dat de productie uitstekend is en de hoes schitterend, gelukkig ook nog eens níet verpest door een bandlogo o.i.d..

Kijk ik even op Discogs, en dan blijk ik toch weer moeilijk te doen, want dit is 'gewoon' post-rock / post-metal... Ik moet nog veel leren.


****.

De eerste luisterbeurt kwam ik met toch wel wat moeite t/m de eerste vijf nummers. Ik weet ook niet waarom ik het mezelf aandoe, maar probeer nu de rest nog even. Ach, stiekem vind ik dit wel leuk, maar een hele plaat lang is wat veel van het goede - 33 minuten is dan wel een mooie lengte.

Dit is te omschrijven als, ehm, tien afgestreken bakjes monotone mid-tempo teringherrie van muzikanten die sterk de indruk wekken onder invloed van dittum of dattum te zijn, maar van dat laatste heb ik geen sluitend bewijs. Maar ik ga ze ook niet aanklagen, sterker nog, ik beloon ze gewoon met ***½. Kijken wat ze daarvan vinden.

Sommige nummers maken een onuitwisbare indruk op je, maar dan laat je het vervolgens na te checken wie het maakte / speelde... 'Goodbye horses' hoort gewoon bij de film ('The silence of the lambs') en verder niet. Tot nu, want ik kwam het tegen als suggestie van YT in de vorm van een cover door een band waar ik de naam even kwijt van ben. En nu ik weer regelmatig op MuMe zit, heb ik 'm maar even toegevoegd en 'apart' beluisterd, evenals 'White lines'. Laatstgenoemde is een prima song, maar 'Goodbye horses'^... (aanbid-smiley) ... werkt dus ook uitstekend an sich - maar zal zich nooit aan de associatie ontworstelen.

Q Lazarrus heeft nou niet bepaald veel op haar muzikale kerfstok, maar het is met deze wel meteen raak. Ze zou ook nog een versie van Talking Heads' 'Heaven' hebben gedaan voor de soundtrack van 'Philadelphia', maar op de plaat daarvan staat die niet. Wat ik ervan op YT vind, spreekt mij niet zo aan.

Van Discogs tenslotte: "Mysterious singer...worked as a taxi driver in New York City before being discovered as a singer...Finally breaking her silence in 2018, Luckey has stated that she has no interests of returning to the music industry, and is happy to live a private life as a bus driver in Staten Island, NY." - als het werkt voor Fred Teeven, wie ben ik dan...?^^

4,5*, vooral natuurlijk vanwege...


^ En dan bij voorkeur de 6m28s versie.
^^ Er schijnt trouwens een tragisch verhaal achter haar muzikale afwezigheid én haar songs te zitten, maar daar weet ik het fijne niet van.

Nog nooit een plaat uit Bahrein gehoord, bij mijn weten. Dit is een erg leuke progrockband, met hier en daar een behoorlijke vreemde overgang, heel veel (sfeervol) gitaar- en keyboardgepingel en een zanger die melodieus uit de hoek komt. Soms lijkt het een beetje voort te kabbelen, maar het mag bij mij de pret niet drukken.

Wordt op Wiki vergeleken met Camel, waar ik nauwelijks iets van ken. Ook wordt er gerept over Arabische en Oosterse klanken, maar hier hoorde ik daar niet heel veel van in terug. 'Gewoon' een lekkere, sfeervolle progrockbedoening dat mij doet denken aan de '70s - wat ik daar dan van ken.

Van mij vier sterren.

This album was written about my brother and for my family. addiction, substance abuse, near death experiences, loss, grieving for the undead. Drugs that make you Oblivious to the pain it's causing elsewhere.

Na een traag, doomy intro, valt het bijna stil en zet een engelachtige vrouwenstem in, om kort daarna weer bijval te krijgen van de rest. Dan houdt zij zich stil en begint de zanger te brulkrijsen. Pas na 4 minuten breekt een hels tempo los (de drums - en bas? niet te horen - dan, de rest blijft even uitgesponnen bezig). Op zich best een heel leuk nummer, eigenlijk.

Nummer twee begint weer hemels met een stukje piano, maar het nummer breekt vervolgens niet los...

'Humanity' begint met een stemmig akoestisch gitaartje, vergezeld van een even stemmige viool. Na een tijdje bemoeien de drums, en piepende en scheurende gitaren zich ermee, voorzien van stemmige zang. Dat wisselt elkaar een beetje af, al komt de viool pas dik over de helft weer even kijken. Al met al een mooi nummer.

En de epic last track die langer duurt dan alles ervoor tezamen, moet nog komen... Die is qua invulling wat minder spannend (geen piano, geen engelachtige vrouwenstem, beetje viool) en als compositie lijkt het maar wat aan te modderen. Lang niet slecht, maar niet de epic track die ik een beetje verwachtte.

Heel krap vier sterren, want anders had ik 'm niet nog een keer opgezet...
Schitterende hoes, btw.

stem geplaatst

Luisterbeurt #4 en meteen ook maar aangeschaft. Quicksand, The Jesus Lizard, Helmet, Faith No More, Slayer, het lijkt erop dat dit virtuoze (gelegenheids?)drietal* eens een flinke snuif metal, noiserock en alternative tot zich heeft genomen en vervolgens dacht: zoiets kunnen wij ook wel. Ik heb geen idee hoe lang ze erover gedaan hebben de nummers te schrijven, maar de vibe van een jam klinkt mij regelmatig door - maar dat heeft vast ook te maken met het feit dat het instrumentaal is.
"technische, loodzware en van de hak op de tak springende math / post-metal" is dus mijn easy sticker, met toevoeging "En af en toe hakt het ook vrij rechttoe rechtaan door het donkere woud."

* De bandleden hebben hiernaast ook totaal andere dingen gedaan, maar het lijkt me dat hun roots in jazz liggen.

Een nette 8 voor nu, niet alles vind ik even sterk of aantrekkelijk, maar lekker en verslavend is het sowieso.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

"Jij ook altijd met die vage bandjes(!)"
Dat moest ik vroeger nog wel es, volledig verongelijkt, aanhoren, tegenwoordig zou ik erom kunnen lachen.

Wool was zo'n bandje waar ik vroeger een tijdje helemaal lijp van was. Had ze ergens gezien (op een festival, dat moet haast), in vervoering geraakt (beetje drank en wiet erbij? vast en zeker), t-shirt gekocht en misschien ook wel een cd of 2...
Dat t-shirt (felgroen en -gele chaos van gekke beestjes en zulks op een zwart shirt) zie ik nog zo voor me, maar ik kan 'm nergens op het net terugvinden.

De muziek klinkt anno nu nog best lekker, straffe (snaredrum)sound, het is lekker energiek en noisy, maar om nou te zeggen dat dit een parel is die iedereen zou moeten ontdekken...? Je kan het es proberen. Het doet me wat denken aan Quicksand, ook zo'n band die ik een tijd veel gedraaid heb in het verleden, maar de laatste jaren minimaal. 'Love My Gun' is me te slapjes en zo nog wat meer momentjes, maar verder: lang niet verkeerd!

Nette zeven.

Tussendoor nogal twijfelend over een zeven of een acht halen de betere nummers me dan nog vrij makkelijk over tot het laatste. 'Go Your Own Way' is de absolute favoriet, anderen, zoals bv. 'Dreams' lopen niet ver achter, maar verder zit er ook wat niet meer dan prima spul tussen.

****.

Vijf* bakken creatieve gitaarnoise met begeleidende (dan wel tegenstribbelende) en even creatieve bas. No drums, no vocals. Claustrofoberend, de hersenpan met eventuele inhoud doorsnijdend en -dreunend, en muziek waar sommigen hard van op de loop zullen gaan. Je snapt, het zijn geen popliedjes. Ik had het nog sterker gevonden als ze vloeiende overlopen tussen de nummers hadden gemaakt, maar zo gaat het ook.

Chris Cochrane ken ik inmiddels al meer van (tijdje niet geluisterd) en dit is toch weer een ander pad voor deze experimentalist.
Van Stuart Popejoy heb ik net zijn solo-album wat beter leren kennen, ook weer heel anders, en ook de band Bassoon waarin hij met 2 anderen - het wordt saai - ook weer iets heel anders neerzet (met John Mettam en Sean Moran, die laatste doet ook nog iets heel anders met zijn Sean Moran Elephant Band - plaat staat in de wacht).

Allemaal name dropping van onbekende names, waarheen waarvoor, maar goed bedoelde aanbevelingen tevens, want on-topic is deze zeker niet iets voor een groot publiek. *Alleen het korte 'Aesthete's Foot' heb ik niet gehoord, omdat ik (nog) niet in de buidel heb getast op bandcamp. Wat niet is, kan zeker nog komen.

Ik begin met een dikke 8.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst