Ik had deze al es eens vaker gehoord en in mijn herinnering op zo'n 4 à 4,5 sterren staan. Herbeluistering bevestigt mijn vermoeden aanvankelijk. De opener kan zich meteen meten met het beste van Black Sabbath en Deep Purple, wat een lekker begin! 'Walking...' doet daar voor onder, maar niet veel. Tot zover: pretty 'eavy, not so 'umble, maar dan...
Het dromerige 'Melinda...' is maar matig aan mij besteed, zeker met het voorgaande geweld net achter de rug. Met 'Lucy Blues' gaan we weer een andere kant op: het soort blues dat ik vroeger niet kon uitstaan of hooguit tolereerde als een potentieel vriendinnetje zo graag in een bluescafé wilde afspreken. Nu kan ik het wel waarderen, maar daar is het ook wel mee gezegd.
Dan weer op de 'eavy tour. Wel met een 'lalalalala' toevoeging, voor mij niet nodig, maar kan het hier wel hebben. Het lekkere gescheur op de zes snaren maakt ook veel goed. 6 en 7 ook gaaf. De afsluiter gaat ook weer een beetje dwarsliggen, maar bevalt al beter dan die andere twee.
Kom ik uiteindelijk niet verder dan een dikke acht + weer een boost voor mijn geheugen.
