Een interview met Adam staat hier:
writteninmusic.com/interview/adam-holmes-de-helende-kracht-van-muziek/

Zeker ten ontechte!
Check: Adam Holmes - Hope Park | Pop | Written in Music - writteninmusic.com
en Adam Holmes: de helende kracht van muziek | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie en interview ten tijde van Hope Park.
Zijn nieuwe album Survival is net uit.

Schitterende folksoul uit Schotland.
Toch opvallend dat er nog niemand op dit album heeft gestemd in de 6 jaar sinds de release.
Adam heeft een mooie, warme stem. De liedjes zijn fraai en traditioneel gearrangeerd. “People Come / People Go” is het prijsnummer. Vernieuwend is het allemaal niet, maar dat is wat mij betreft geen diskwalificatie. Er valt volop te genieten, inclusief een duet met Eddie Reader.
Binnenkort verschijnt een nieuw album. “She Belongs To Me” en “Edinburgh” zijn veelbelovende voorproefjes.

Alexander Wolfe - Everythinglessness | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Het nieuwe, vijfde, album van de Britse singer-songwriter Alexander Wolfe is een meesterwerk. Ja, laten we maar meteen met de deur in huis vallen. Everythinglessness is een album dat gebaseerd is op zijn eigen mentale problemen, maar plaatst deze vervolgens in een breder kader. Hij weet op een bijzonder indringende manier de huidige tijdsgeest te verwoorden, waar het gaat om de mentale gezondheidscrisis van veel jongens en jonge mannen.

Everythinglessness is een zorgvuldige gerangschikte songcyclus die dus actueel èn tijdloos is. De teksten zijn daarbij ongepolijst en openhartig. Persoonlijk en universeel tegelijkertijd. Enkele jaren geleden verscheen er al een drietal nummers online, met de belofte van een nieuw album. En toen bleef het stil… uiteindelijk werden de liedjes zelfs offline gehaald.

Achteraf bleek Alexander een tijdlang in een mental rehab kliniek te hebben gezeten. Het moge duidelijk zijn, de teksten zijn een serieuze zaak. Dat het album er uiteindelijk, 7 jaar nà zijn vorige (Little Death), toch is gekomen is geruststellend en geweldig, want Everythinglessness is een aanwinst voor de canon van de Engelse popmuziek.

Compleet met een korte Prelude en Interlude, is het album een filmisch avontuur te noemen, waarin Alexander je constant tekstueel en muzikaal weet mee te slepen. Zijn diepe zieleroerselen krijgen een perfecte muzikale omlijsting, soms ingetogen (These Are The Days bijvoorbeeld), soms met meerdere lagen, waarbij akoestische en elektronische instrumenten mooi samensmelten.

Voorts heeft elk nummer verrassende elementen, waardoor je als luisteraar scherp blijft. Luister naar de guitar bursts halverwege het titelnummer of het kerkkoor aan het einde van Please Don’t Tell My Mother.

De onderwerpen zijn weliswaar heftig; Alexander zingt er met overtuiging en passie over, zonder dat het deprimerend wordt. Zijn stem en de zonder uitzondering schitterende melodieën nemen je steeds mee op deze ontroerende reis.

Everythinglessness heeft een warmte, die uiteindelijk ook hoopvol blijkt te zijn. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het album therapeutisch is.

Het eerste liedje Lewisham Conversation is echt een emotionele en muzikale rollercoaster. De eerste pianoklanken ondersteund door eenvoudige elektronische drumbeats krijgen steeds meer muzikale dimensies in de loop van de zeven minuten dat het nummer duurt.

Het leidt tot een climax die een schreeuw om hulp en liefde is: “There’s nothing I can tell you that will soothe this burn, except to find someone to love you and love them back to return”. Wat een meeslepend nummer! En het is pas het begin.

The Toughening vervolgens is een van de sleutelnummers van het album, dat een fraai spiegelbeeld krijgt in het slotliedje The Softening. Moet je als jongen sterk en mannelijk zijn (“you need to toughen up”) of mag je ook je gevoelens tonen (“I want to cry on the shoulders of the people I love”)?

Het voert te ver om hier elk nummer te benoemen, maar het moge duidelijk zijn dat Everythinglessness een album is dat diepe indruk maakt. Een adembenemend en ontroerend werkstuk, waarmee Alexander Wolfe zijn beste album tot nu toe heeft gemaakt.

Everythinglessness is zijn magnum opus dat een van de topstukken van 2026 zal blijken te zijn.

Nooit te laat om Alexander Wolfe te ontdekken. 3 fraaie nieuwe nummers in 2022 beloven veel voor een nieuw album.

Een buitengewoon fascinerend album.
'Het is een eerbetoon aan het bos, het Amazonewoud in het bijzonder, en de rivieren van Noord-Brazilië: een oproep om te leven, te voelen, de natuur te respecteren, ervoor te zorgen en te erkennen als onze voorouder.'
Aldus Amaro.
16 februari in de kleine zaal van het Concertgebouw.

Andy Partridge is een van mijn helden. Muzikaal, tekstueel en creatief. Ik volg hem sinds 1979 met het XTC album Drums And Wires. Voor een aantal mensen is die periode met de daaropvolgende albums Black Sea en English Settlement de beste. Daar ben ik het maar gedeeltelijk mee eens, omdat de studiojaren van XTC steeds kleurrijker werden met betere liedjes en teksten. Skylarking, Oranges & Lemons, Nonsuch en Apple Venus zijn fantastische albums. Echt groot succes hebben ze nooit gehad. Nadat XTC langzaam maar zeker uitgeblust was, bleef Partridge actief als liedjesschrijver. In opdracht vooral, voor anderen. Zijn nieuwste project is een serie EP’s met 4 nummers (er is sprake van mogelijk 10 delen) die hij nu grotendeels zelf heeft opgenomen in zijn tuinhuisje. Dit is dus deel 2, dat ik kwa niveau toch iets minder vindt dan de eerste editie. Partridge geeft in de hoestekst toe dat dit niet de echte Andy is, omdat het eigenlijk liedjes voor anderen betreft. Akkoord, het is allemaal leuk en onderhoudend, maar ik zou graag de echte Partridge versie 2022 horen. Wat houdt hem bezig? Kortom, wil de echte Andy opstaan?