Een interview met Adam staat hier:
writteninmusic.com/interview/adam-holmes-de-helende-kracht-van-muziek/

Zeker ten ontechte!
Check: Adam Holmes - Hope Park | Pop | Written in Music - writteninmusic.com
en Adam Holmes: de helende kracht van muziek | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie en interview ten tijde van Hope Park.
Zijn nieuwe album Survival is net uit.

Schitterende folksoul uit Schotland.
Toch opvallend dat er nog niemand op dit album heeft gestemd in de 6 jaar sinds de release.
Adam heeft een mooie, warme stem. De liedjes zijn fraai en traditioneel gearrangeerd. “People Come / People Go” is het prijsnummer. Vernieuwend is het allemaal niet, maar dat is wat mij betreft geen diskwalificatie. Er valt volop te genieten, inclusief een duet met Eddie Reader.
Binnenkort verschijnt een nieuw album. “She Belongs To Me” en “Edinburgh” zijn veelbelovende voorproefjes.

aja monet - the color of rain | Jazz | Written in Music - writteninmusic.com

Met haar tweede album maakt de Amerikaanse dichter Aja Monet opnieuw een indrukwekkend statement. the color of rain onderstreept welk een krachtige persoonlijkheid zij is.

You are tuned into elsewhere radio where we got all rhythm, no algoritm And if you’re ready to flight into the great unknown, I’ve got something new just for you. So strap in and stay tuned for the best in surreal blues.

Meteen vanaf de opener is het duidelijk dat we hier met een bijzondere artieste te maken hebben. Ja, ze beschouwt haar teksten als poëzie. En waarom ook niet. Anderen zouden het wellicht omschrijven als spoken word. Welke naam je er ook aan geeft, veel mensen zijn er niet zo gecharmeerd van. Dat is begrijpelijk, want het vereist geconcentreerd luisteren. Als achtergrondmuziek werkt dit album dan ook totaal niet. Je moet er echt ongestoord voor gaan zitten, wel het liefst met de tekstvellen erbij.

Dat de teksten een belangrijk bestanddeel zijn spreekt voor zich, maar de muzikale inkleuring, die per nummer verschillend is, is minstens zo essentieel. Ze vullen elkaar aan en zijn, in de beste gevallen, zelfs meer dan de som der delen. Elke nummer krijgt het arrangement dat het beste past bij de tekst. Mede geproduceerd door de onvolprezen Meshell Ndegeocello is het album een muzikaal en tekstueel avontuur.

Aja Monet heeft veel te vertellen, heel veel zelfs. De onderwerpen variëren van persoonlijk tot politiek. In alle gevallen is zij een gepassioneerde verteller. En ze maakt van haar hart geen moordkuil. Het openingsnummer is meteen een beginselverklaring.

Say it with your chest, whatever touches your heart. Feed, fuel, fight for it.

In iets meer dan een uur, komen er 15 surreal blues poems voorbij. Gezien de intensiteit werkt het album het beste als je het in verschillende etappes beluistert.

Het gaat te ver om alle gedichten de revue te laten passeren, maar laat ik enkele hoogtepunten aanstippen. I Came To The Poem, enkel begeleid door het geluid van een ouderwetse typemachine, is een van die gedichten in de persoonlijke categorie. Juist die simpele “muzikale” achtergrond geeft het gedicht extra gewicht.

I came to the poem seeking love, seeking self, seeking calm. I came to the poem seeking friendship, seeking joy and dreams. I found you. I came to the poem seeking tenderness, seeking home.”

In het eraan voorafgaande For The Congo, met louter percussie, bespreekt ze de prijs die Afrikaanse kinderen betalen voor onze smartphones.

How many children died for the sake of my comfort today? How do I survive? Talk about the blood. The death machines in our palms. Scrolling the death machines in our palms.

Working Class Musicians gaat over het keiharde bestaan van muzikanten die leven van optreden naar optreden. When your address is your suitcase, the only religion is the show must go on. Ook hier is de muzikale invulling (vooral handclaps en een contrabas) minimaal maar uitermate effectief.

Op het schitterende To Sister horen we de fraaie stem van de Indiaas-Amerikaanse zangeres Ganavya en de harp van Brandee Younger. Het nummer beschrijft hoe vrouwen door de eeuwen heen vrijheid, geluk en veilgheid hebben gevonden, ondanks onderdrukking. While the guards marvel at our sistering, we follow what drives the heart. To befriend what names us,

Het meest indrukwekkende nummer is Every Media Minute over hoe de moderne media ons verdoofd heeft en hoe geloof ver is afgedwaald van de ware boodschap.

I want a god no American can worship, I want a god who doesn’t want to be worshiped. I want a god who doesn’t put borders around heaven. I want a god who smuggles souls pass patrol officers.

Muzikaal, met piano, percussie en trompet, is het ook het meest geslaagde nummer.

Op streamingsdiensten wordt Aja Monet gemakshalve in het jazz hokje gestopt. Ja, er doen de nodige jazzmusici mee. Zo is de trompettist Ambrose Akinmunsire bijvoorbeeld in diverse nummers te bewonderen. Maar de muziek is méér dan simpelweg jazz. De inventieve en creatieve productie van Meshell Ndegeocello zorgt daar wel voor.

Gestoken in een prachtig vormgegeven klaphoes is het dubbelalbum The Color Of Rain een overweldigende ervaring.

Mijn interview met Alexander.
Kwetsbaar en openhartig legt Alexander Wolfe zijn ziel bloot | Written in Music - writteninmusic.com

cunoleon muziekobsessie ExLibrisPetri angelin Proton Manfield HugovdBos tafkat LucM

Nooit te laat om Alexander Wolfe te ontdekken. 3 fraaie nieuwe nummers in 2022 beloven veel voor een nieuw album.

Een buitengewoon fascinerend album.
'Het is een eerbetoon aan het bos, het Amazonewoud in het bijzonder, en de rivieren van Noord-Brazilië: een oproep om te leven, te voelen, de natuur te respecteren, ervoor te zorgen en te erkennen als onze voorouder.'
Aldus Amaro.
16 februari in de kleine zaal van het Concertgebouw.

Andy Partridge is een van mijn helden. Muzikaal, tekstueel en creatief. Ik volg hem sinds 1979 met het XTC album Drums And Wires. Voor een aantal mensen is die periode met de daaropvolgende albums Black Sea en English Settlement de beste. Daar ben ik het maar gedeeltelijk mee eens, omdat de studiojaren van XTC steeds kleurrijker werden met betere liedjes en teksten. Skylarking, Oranges & Lemons, Nonsuch en Apple Venus zijn fantastische albums. Echt groot succes hebben ze nooit gehad. Nadat XTC langzaam maar zeker uitgeblust was, bleef Partridge actief als liedjesschrijver. In opdracht vooral, voor anderen. Zijn nieuwste project is een serie EP’s met 4 nummers (er is sprake van mogelijk 10 delen) die hij nu grotendeels zelf heeft opgenomen in zijn tuinhuisje. Dit is dus deel 2, dat ik kwa niveau toch iets minder vindt dan de eerste editie. Partridge geeft in de hoestekst toe dat dit niet de echte Andy is, omdat het eigenlijk liedjes voor anderen betreft. Akkoord, het is allemaal leuk en onderhoudend, maar ik zou graag de echte Partridge versie 2022 horen. Wat houdt hem bezig? Kortom, wil de echte Andy opstaan?