Van de tientallen albums die ik in 2018 heb beluisterd, staat “You Will Not Die” van de Zuid-Afrikaanse zanger Nakhane bij mij fier bovenaan.
Nieuwsgierig gemaakt door een recensie in een Brits tijdschrift ben ik gaan luisteren. Het album bleek een groeibriljant. Nu ik het inmiddels zo’n 100 keer heb beluisterd, verveelt het nog steeds niet. Het geweldige optreden in Bitterzoet, Amsterdam op 28 oktober gaf het een nieuwe impuls. En ook de “Édition Limitée” (op zijn Franse label) met 6 extra nummers zorgden onlangs voor een boost.
Voor mij persoonlijk is het een van de allerbeste albums die ik in jaren heb gehoord. En dan ben ik in het goede gezelschap van Madonna en Elton John.
Nakhane beschouwt dit als zijn echte debuut (vergelijk Björk met “Debut”), maar dan doet hij zijn eerdere werk tekort. Dankzij @aerodynamic1970 heb ik onlangs mogen kennismaken met o.a. zijn eerste album “Brave Confusion” en “The Laughing Son” EP (allebei niet meer verkrijgbaar) en die geven alleen maar extra kleur aan zijn muzikale palet. Toen noemde hij zich trouwens Nakhane Touré (ter ere van Ali Farka!) (zijn eigenlijke achternaam is Mahlakahlaka) en presenteerde hij zich nog met een akoestische gitaar.
“You Will Not Die” is op voortreffelijke manier vormgegeven door producer Ben Christophers (wie kent hem nog van zijn debuut “My Beautiful Demon”?). Muzikale ijkpunten zijn o.a. Ahnoni (geweldig duet “New Brighton” op de deluxe editie), David Bowie en New Order, maar ook Kate Bush, Marvin Gaye, Joni Mitchell en Nina Simone. Als je hem volgt op Instagram, zie je zijn eclectische smaak (van Zuid-Afrikaanse artiesten tot Radiohead en Sonic Youth).
Zijn teksten zijn een belangrijk onderdeel van zijn identiteit. Als voormalig student literatuur aan de Universiteit van Witwatersrand en als auteur (“Piggy Boy’s Blues”) is dat natuurlijk niet verrassend. Het zijn openhartige teksten. Intiem, sensueel en autobiografisch. Geloof en homoseksualiteit in twee van de hoogtepunten, Presbyteria en Teen Prayer. En hij eert zijn oma in Star Red.
“You Will Not Die” is een krachtig en meeslepend statement. Meesterwerk!

Vooropgesteld dat het onmiskenbaar een traumatische ervaring is om een dierbare te verliezen, zeker als het je kind betreft.
Het overkwam schrijver A.F.Th. Van der Heijden en het overkwam Nick Cave. Beiden hebben hun rouw en verdriet verwerkt en geuit in hun werk. Dat is hun goed recht uiteraard, maar staat hun requiem voor hun omgekomen zoon dan ook boven alle kritiek? Bij het verschijnen van “Tonio” leek het wel of je het boek per definitie goed moest vinden. En nu “Ghosteen”...
De vijfsterren recensies zijn niet aan te slepen. Ik heb een paar keer goed geluisterd, maar persoonlijk vind ik het allemaal erg veel, erg lang en erg donker. Natuurlijk het is een rouwalbum (een dubbelalbum ook nog), maar persoonlijk heb ik geen behoefte om me er regelmatig in onder te dompelen. Anders gezegd, ik hoef niet elke dag naar een uitvaart... Daarmee wil ik niets afdoen aan het verdriet van Cave. Dat gezegd hebbende, vind ik het nummer Bright Horses een prachtig liedje, misschien wel het mooiste van 2019.

Nits heeft zich in 48 jaar ontwikkeld tot een volstrekt unieke groep binnen het Nederlandse/Europese muzieklandschap. Wars van welke hype of trend dan ook, blijven Henk, Robert-Jan en Rob zich ontwikkelen. Binnen hun compleet eigen muzikale universum laten ze nog steeds een bijna kinderlijke nieuwsgierigheid zien. “In herhaling vallen” behoort niet tot hun idioom. Hun albums klinken allemaal anders, maar zijn toch typisch Nits. Ook op NEON worden weer nieuwe grenzen verkend. Ja, het is heel kunstzinnig allemaal, maar daar is niets mis mee. En nee, hits staan er niet op, maar die scoren ze sowieso al lang niet meer, alsof dat nog hun doel is. Dit voortreffelijke album is wat mij betreft het beste van de trilogie angst-KNOT-NEON. Op het eerste (tweede en nu, derde) gehoor zijn er flink wat nummers die nu al tot hun betere nummers behoren. “Lino Bo Bardi” (Braziliaanse architect) en “The Ghost Ranch” (over de legendarische ontmoeting tussen Joni Mitchell en Georgia O’Keeffe) zijn slechts twee voorbeelden. Nieuwe fans zullen ze niet verwerven, maar de oude liefhebbers zoals ondergetekende kunnen weer volop genieten van dit opnieuw verrassende album.