In het kielzog van Youssou N’Dour kwam eind jaren tachtig vanuit Podor in Noord-Senegal Baaba Maal naar voren. Samen met de blinde Mansour Seck maakte hij indruk met de meeslepende akoestische desert blues op het album Djam Leellii. Het titelnummer, maar ook Lam Tooro zijn nog steeds onbetwiste klassiekers binnen het genre.

De traditionele kant van Baaba kreeg op diverse van zijn albums, waaronder Missing You (Mi Yeewnii) uit 2001, een fraai vervolg. Daarnaast openbaarde Baaba zich op talrijke andere albums ook en vooral als een avontuurlijke muzikant die zijn muzikale grenzen steeds opnieuw verkende. Vanzelfsprekend als je weet dat de jonge Baaba muziek van ver buiten zijn regio en landsgrenzen in zich opnam. Veel Amerikaanse soul, r&b en jazz, waaronder James Brown, Wilson Pickett en Miles Davis. Firin’ In Fouta (1994) en Nomad Soul (1998) zijn twee van die geweldige albums, waarop hij een perfecte synthese wist te bewerkstelligen tussen zijn Afrikaanse en Amerikaanse invloeden.

Recentere albums, zoals Television (2009) en The Traveller (2016), waren een bevestiging van zijn vernieuwingsdrang, maar maakten uiteindelijk toch iets minder indruk. Daar brengt zijn nieuwe album Being verrassend verandering in. Slechts 7 nummers bevat dit album, maar het is van begin tot einde overweldigend. Baaba heeft op zijn 69ste een van zijn allerbeste albums gemaakt. Wie vooral op zoek is naar de akoestische blues van Djam Leellii komt in slechts in enkele nummers aan zijn trekken. Eigenlijk is Being, méér dan elk ander album van Baaba, een staalkaart van zijn veelzijdige muzikale universum.

Vanaf het imposante openingsnummer, Yerimayo Celebration, een ode aan de vissers uit Podor en de lokale gemeenschap, is duidelijk dat Baaba zijn avontuurlijke muzikale reis voortzet. Na een kort bluesy intro, barst het nummer open. Senegalese sabar drums klateren als een waterval het geluidsbeeld binnen. En als je overgeeft, ben je getuige van een muzikale rollercoaster. De dubbel gelaagde stem van Baaba in de refreinen zijn zeer kenmerkend voor vele nummers op dit album. Op adem komen lukt nauwelijks als aan het begin van het tweede nummer Freak Out de stem van Baaba vervormd uit de speakers komt. Ondanks dat producer Johan Karlberg van The Very Best met allerlei moderne elektronische geluidseffecten prominent zijn stempel zet, is dit nummer – en het hele album – een op-en-top Afrikaans album. Modern Afrikaans, wel te verstaan. Muziek van nu. Muziek uit de 21e eeuw.

Er is al sinds de jaren tachtig een misverstand onder liefhebbers van wereldmuziek (een volstrekt belachelijk label, overigens, want is niet alle muziek van deze wereld?), dat Afrikaanse muziek puur en traditioneel moet zijn. Baaba verwijst dit misverstand op het geweldige Being naar het land der fabelen. Baaba plaatst zich in de frontlinie van Afrikaanse muzikanten die de artistieke durf hebben om grenzen te verkennen, zonder daarbij hun eigen afkomst te verloochenen. Het gebruik van Afrikaanse instrumenten zoals de eerdergenoemde sabar drums, maar ook de ngoni en de kora, zorgen dat de muziek stevig geworteld is in de Afrikaanse cultuur. De moderne elektronische soundscapes – waaronder ook natuurgeluiden van krekels, vogels en stromend water – verfraaien en versterken de muziek, wat resulteert in een modern en authentiek album. Being bevat geen verwaterde muziek. Integendeel zelfs.

Bij elk nummer overheerst een sterk Afrikaanse gevoel. Zo ook in Ndungu Ruumi, waarin de combinatie van meerstemmige zang en de Senegalese drums een krachtig, spiritueel gevoel uitstraalt. De ingetogen trance blues Agreement steunt op een simpel akkoord en gaat over het belang van beloftes in relaties. In de twee volgende opnieuw polyritmische nummers biedt Baaba ruim baan aan jonge, veelbelovende artiesten. In Boboyillo zangeres Rougi, die volgens Baaba met de juiste begeleiding zou kunnen uitgroeien tot een nieuwe Oumou Sangare. En in Mbeda Wella rapper Paco Lenol uit Mauritanië. Het negen minuten lange, indrukwekkende en betoverende slotnummer Casamance Nights is een vredesgebed dat ’s avonds in de open lucht is opgenomen. Langzaam maar zeker kom je als luisteraar weer tot rust.

Being. Zijn. Over Baaba’s plaats in het huidige Afrika, in de huidige wereld, een altijd veranderende, altijd uitdagende wereld. Over onderweg zijn. En uiteindelijk over thuis zijn. Een ode aan cultuur en traditie, aan democratie en gemeenschapszin en aan onze gezamenlijke planeet. Een pleidooi bovenal voor een positieve toekomst.

Met Being onderstreept Baaba Maal muzikaal met verve zijn avontuurlijkheid en veelzijdigheid, van desert blues tot electro spirituals. Het kleurrijke en creatieve Being is een fantastisch meesterwerk.

Baaba Maal - Being | World | Written in Music - writteninmusic.com

Jarenlang was de Engelsman Bill Pritchard vooral de man achter het album Three Months, Three Weeks & Two Days (1989). Een perfect popalbum geproduceerd door Étienne Daho en met achtergrondzang van Francoise Hardy. Geen wonder dat het album destijds in Frankrijk een groot succes was en nog steeds in hoog aanzien staat. In Nederland was het allemaal op veel beperktere schaal, terwijl in eigen land zijn naam nog onbekender is.

Opvolger Jolie (1990), mede geproduceerd door Ian Broudie (Lightning Seeds, Echo & The Bunnymen), met een overigens schitterende Anton Corbijn hoes, was een alleszins uitstekende opvolger. Daarna zijn we Bill geheel uit het zicht verloren. Dat dit ten onrechte is, blijkt uit de schitterende albums die hij de laatste jaren gemaakt heeft. We noemen hier met name A Trip To The Coast (2014), Mother Town Hall (2016) en Midland Lullabies (2019).

Zijn nieuwste album Haunted doet kwalitatief nauwelijks onder voor zijn eerdere werk. Bill Pritchard is een echte songsmid, een muzikale ambachtsman. Avontuur en verrassing zijn weliswaar geen kenmerken van zijn muziek. Vernieuwend is het dan ook zeker niet, maar een tijdloze kwaliteit heeft het beslist.

Opgenomen in zowel Duitsland en Engeland met een aantal in Hamburg gevestigde muzikanten, grossiert Haunted in een twaalftal prima liedjes. Alhoewel het album iets poppier is dan de voorgaande albums, blijft Bill Pritchard in essentie een melancholieke singer-songwriter. Zijn droge, nasale stem heeft raakvlakken met iemand als Robyn Hitchcock.

In het zeer sterke openingsnummer kruipt hij in de huid van de eeuwige toerist, die wordt achtervolgd door herinneringen aan mensen en plaatsen. Perpetual Tourist zou zomaar semi-autobiografisch kunnen zijn. Met weinig woorden worden liefdesverdriet, alcoholisme en werkloosheid aangestipt. Met een zwierig orgeltje in de begeleiding is het een heerlijk aanstekelijk nummer.

Ook Smile is een opbeurend liedje, ondanks dat het over menselijke tekortkomingen gaat. Your comments are the jewels for getting on with the everyday. De korte duur van dit en de meeste andere liedjes zorgt ervoor dat het album vaart heeft.

The Quarter springt er door het smaakvolle gebruik van blazers meteen bovenuit, net zoals verderop op het album Intrigue And Wonder en de single Lillie. Het beschrijft een zwerver in kleren uit de kringloopwinkel die ronddwaalt door de straten van een buurt in noord London. There’s a beauty in what you do, so don’t let them get to you.

Curious Feeling is Bill’s poging om een liedje te schrijven voor een François Truffaut film, mocht hij nu geleefd hebben. Het nummer beschrijft een scène uit een denkbeeldige film. As the taxi leaves and the window is dressed. With a limited choice, a tattoo on your chest that says where has my future gone? Een jaren zeventig drummachine wordt vermengd met electronica, een akoestische gitaar en een piano. En er zijn literaire verwijzingen naar Ray Bradbury’s Fahrenheit 451 en Keith Waterhouse’s Billy Liar.

Suburb Of The World wil een jaren zestig sfeertje oproepen tijdens een bustrip van Euston naar Stoke Newington, waar de reis eindigt in een, echte of denkbeeldige, buitenwijk. Het gitaarmotiefje zorgt voor een nostalgisch gevoel.

Sweet Melody refereert muzikaal aan de synthesizers waarmee Stevie Wonder experimenteerde in de jaren zeventig, de Dream Machines. Sweet melody, I know that your sweet seduction kills me. What’s it worth or is it enough for me.

In het eerdergenoemde Intrigue And Wonder komen het orgeltje en de blazers mooi samen in een nummer dat twee oude mannen beschrijft die op een bankje zitten uitkijkend over een rivier. May you never grow up, may you never go under. Keep that look in your eye full of intrigue and wonder. Het nummer is een van de hoogtepunten.

De blazers spelen opnieuw een hoofdrol in het als single uitgebrachte Lillie. Met 5 minuten is het niet alleen het langste nummer, maar ook met een nadrukkelijker bandgeluid dan de andere liedjes, met een hoofdrol voor de drummer. Het is een ode aan een denkbeeldige torch singer uit de jaren twintig van de vorige of misschien wel deze eeuw.

Het country-achtige titelnummer is een ingetogen ballade over een langdurige relatie met alle ups en downs. Fraai zijn de bassaxofoon op de achtergrond en de banjo in het refrein. Haunted by everything we did. I’m haunted by all the facts we hid.

Op zijn vorige album zong Bill gedichten van de Canadees Patrick Woodcock. Sunsets In Poland is er nog een. Het beschrijft een chalet in een vakantieresort buiten het seizoen. Sunsets in Poland are fickle and weaken as they blacken and wane. Het is het kortste nummer op het album, maar eerlijk gezegd melodisch niet het sterkste.

Geïnspireerd door de Franse dichter Gerard Berreby beschrijft Imperfect de vergankelijkheid èn de duurzaamheid van de tijd. The imperfect is subjective just like the past. And the words that you heard and said will they really last. Het nummer wordt gekenmerkt door een onvolmaakt ritme uit een jaren zeventig drummachine en door een prachtige melancholieke en ingetogen bassaxofoon solo.

Het slotnummer Oxygen is Bill solo op een rechtshandige akoestische gitaar, die hij linkshandig bespeelt… You are my oxygen, you are my vitamin and we’ll grow together. Een mooi stemmig einde aan een melancholiek album, dat duidelijk groeit naarmate je het vaker draait.

Bill Pritchard - Haunted | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Hoe ouder, hoe beter? In het geval van Billy zeker, wat mij betreft. Het is een aangrijpend album, dat muzikaal veelzijdiger is dan ooit tevoren. Ontroerende, persoonlijke ballads als “Lonesome Ocean” en “The Million Things That Never Happened” laten een twijfelende, kwetsbare Billy horen. Ook uptempo nummers als “Mid-Century Modern” en “Ten Mysterious Photos That Can’t Be Explained” zijn een schot in de roos. Zonder de vroege Bragg tekort te willen doen (ja, “A New England” en “Greetings To The New Brunette” blijven klassiekers), is dit nieuwe album een van zijn beste!

Is de bewondering voor Fossora zo grenzeloos dat men ook bereid is om 50 (!) euro neer te tellen voor het vinyl van dit “meesterwerk”? Van mij mag het hoor, maar enigszins belachelijk is dit bedrag toch wel…

Nee, helaas niet. Was nog niet beschikbaar.
Wachten tot volgende maand dan maar. Ben erg benieuwd.
Was een verrassend goed optreden. Ik vond de flow erg mooi, waarbij nummers in elkaar vloeiden.
Trouwens, een nieuw Nakhane album zou ook fijn zijn.

Toen ik hem sprak in Reykjavik onlangs, zei hij graag te willen, maar hij is heel bescheiden. Dat is eigenlijk ook wel heel ontwapenend. Het is spannend voor hem. Duimen maar dat het lukt!

Veelbelovend debuut! Boychik heet eigenlijk Ben Levi Ross. Onder die naam is hij bekend als acteur. Voor de muzikale kant van zijn veelzijdige talenten is de naam Boychik gekozen. Dankzij een tip van een van mijn literaire idolen, Ocean Vuong, kwam ik uit bij dit bijzondere album. Aangezien Boychik zich als non-binair identificeert, moet ik in plaats van hij/zijn eigenlijk ze/hun gebruiken. Dat blijft wennen. Muzikaal weet het album van begin tot einde te boeien, aangezien elk nummer wel op een andere manier weet te verrassen. De prijsnummers zijn vooralsnog halverwege het album… “Next To You”, “The Child” en “Jasmine Wine”. Voor meer info over Boychik verwijs ik graag naar deze webpagina: 1883magazine.com/boychik/

Een van de belangrijkste keerpunten in mijn muziekbeleving. Er ging een ongelofelijke wereld voor me open door deze fantastische compilatie in 1989. Chico Buarque, Gilberto Gil en Caetano Veloso werden favorieten. Maar het was vooral het magistrale oeuvre van Milton Nascimento dat grote indruk maakte.

Ik volg Bruce Cockburn al sinds Dancing With The Dragon's Jaws uit 1979, toen al zijn tiende album! Een interview met en overzichtsartikel van Jan-Maarten de Winter in Muziekkrant OOR waren een eerste kennismaking. Verwijzingen naar de muziek van Nick Drake en John Martyn maakten mij nieuwsgierig. Bruce overigens zei in het desbetreffende interview vooral te luisteren naar bands als Joy Division en Public Image Limited...! Met terugwerkende kracht en mondjesmaat ben ik eerst zijn jaren zeventig werk verder gaan ontdekken. Een prachtig oeuvre ontvouwde zich. Elk album was de moeite waard. Schitterende (klap)hoezen ook! Mooie, poëtische, vaak spirituele, teksten bovendien! Bruce was daarnaast een voortreffelijk gitarist. Zijn muzikale invloeden werden steeds breder. Naast folk en blues gaf jazz hem een duidelijke impuls. Zijn muziek was hoofdzakelijk akoestisch en introspectief. Dat veranderde met het album "Humans". De titel is wat dat betreft zeer veelzeggend. Het vormt een kantelpunt naar meer politieke, sociaal-geëngageerde teksten. Vanuit de natuur naar de grote stad en de grote wereld... Zie ook het album "Inner City Front". Zijn beste album uit de jaren tachtig is onmiskenbaar "Stealing Fire" (1984) met een ode aan de homoseksuele dichter Allen Ginsberg ("Maybe The Poet") en een muzikaal en tekstueel verslag van een humanitaire missie naar Midden-Amerika (o.a. "Nicaragua" en "If I Had A Rocket Launcher"). Productioneel zijn, zoals bij vele andere artiesten, de albums uit die tijd soms een beetje gedateerd. In de jaren negentig krijgt zijn muziek weer meer organische arrangementen. "Nothing But A Burning Light" uit 1991 is dan meteen een hoogtepunt. Zijn albums worden steeds ambitieuzer met zeer inventieve arrangementen. Zie bijvoorbeeld het titelnummer van het meesterlijke "The Charity Of Night" uit 1997. Daarop staat trouwens ook een van zijn mooiste liedjes, "Pacing The Cage"! Zingen maakt in sommige gevallen ook plaats voor "spoken word", zoals in het schitterende "Postcards From Cambodia". Op de meeste van zijn albums sinds 1970 staat wel minimaal één instrumentaal nummer. Een aantal van die nummers werden in 2005 verzameld op "Speechless". Nu in 2019 heeft Bruce besloten om eens een album (zijn 26ste studioalbum!) op te nemen met louter nieuwe instrumentale nummers. In eerste instantie was ik niet zo enthousiast... Ik miste de wisselwerking met de vocale nummers. Ik miste de teksten. Ik heb het album dan ook eerst links laten liggen. Ten onrechte, blijkt nu na een aantal weken. In tegenstelling tot het eerder genoemde "Speechless" is dit album duidelijk meer een eenheid. Het gitaarspel van Bruce is voorbeeldig en de arrangementen en productie van o.a. Colin Linden geven de muziek een mooi helder en vooral warm klankbeeld. Favorieten zijn voorlopig "Bardo Rush", "April in Memphis", "Seven Daggers" en "Bells of Gethsemane".