Alexander Wolfe - Everythinglessness | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Het nieuwe, vijfde, album van de Britse singer-songwriter Alexander Wolfe is een meesterwerk. Ja, laten we maar meteen met de deur in huis vallen. Everythinglessness is een album dat gebaseerd is op zijn eigen mentale problemen, maar plaatst deze vervolgens in een breder kader. Hij weet op een bijzonder indringende manier de huidige tijdsgeest te verwoorden, waar het gaat om de mentale gezondheidscrisis van veel jongens en jonge mannen.

Everythinglessness is een zorgvuldige gerangschikte songcyclus die dus actueel èn tijdloos is. De teksten zijn daarbij ongepolijst en openhartig. Persoonlijk en universeel tegelijkertijd. Enkele jaren geleden verscheen er al een drietal nummers online, met de belofte van een nieuw album. En toen bleef het stil… uiteindelijk werden de liedjes zelfs offline gehaald.

Achteraf bleek Alexander een tijdlang in een mental rehab kliniek te hebben gezeten. Het moge duidelijk zijn, de teksten zijn een serieuze zaak. Dat het album er uiteindelijk, 7 jaar nà zijn vorige (Little Death), toch is gekomen is geruststellend en geweldig, want Everythinglessness is een aanwinst voor de canon van de Engelse popmuziek.

Compleet met een korte Prelude en Interlude, is het album een filmisch avontuur te noemen, waarin Alexander je constant tekstueel en muzikaal weet mee te slepen. Zijn diepe zieleroerselen krijgen een perfecte muzikale omlijsting, soms ingetogen (These Are The Days bijvoorbeeld), soms met meerdere lagen, waarbij akoestische en elektronische instrumenten mooi samensmelten.

Voorts heeft elk nummer verrassende elementen, waardoor je als luisteraar scherp blijft. Luister naar de guitar bursts halverwege het titelnummer of het kerkkoor aan het einde van Please Don’t Tell My Mother.

De onderwerpen zijn weliswaar heftig; Alexander zingt er met overtuiging en passie over, zonder dat het deprimerend wordt. Zijn stem en de zonder uitzondering schitterende melodieën nemen je steeds mee op deze ontroerende reis.

Everythinglessness heeft een warmte, die uiteindelijk ook hoopvol blijkt te zijn. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het album therapeutisch is.

Het eerste liedje Lewisham Conversation is echt een emotionele en muzikale rollercoaster. De eerste pianoklanken ondersteund door eenvoudige elektronische drumbeats krijgen steeds meer muzikale dimensies in de loop van de zeven minuten dat het nummer duurt.

Het leidt tot een climax die een schreeuw om hulp en liefde is: “There’s nothing I can tell you that will soothe this burn, except to find someone to love you and love them back to return”. Wat een meeslepend nummer! En het is pas het begin.

The Toughening vervolgens is een van de sleutelnummers van het album, dat een fraai spiegelbeeld krijgt in het slotliedje The Softening. Moet je als jongen sterk en mannelijk zijn (“you need to toughen up”) of mag je ook je gevoelens tonen (“I want to cry on the shoulders of the people I love”)?

Het voert te ver om hier elk nummer te benoemen, maar het moge duidelijk zijn dat Everythinglessness een album is dat diepe indruk maakt. Een adembenemend en ontroerend werkstuk, waarmee Alexander Wolfe zijn beste album tot nu toe heeft gemaakt.

Everythinglessness is zijn magnum opus dat een van de topstukken van 2026 zal blijken te zijn.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Hoewel ik het vroege werk van XTC (Drums And Wires, Black Sea en English Settlement) een warm hart toedraag, zijn Partridge en Moulding als songschrijvers tijdens hun studioperiode alleen maar beter geworden. Skylarking is met terugwerkende kracht misschien wel hun meesterwerk, maar Nonsuch en vooral dit Apple Venus Vol.1 zijn ook niet misselijk. Het orkestrale karakter was een vrij opzienbarende nieuwe invalshoek. Deel 2 dat een jaar later verscheen was gewoon erg goed, maar miste de verrassing van dit fantastische eerste deel. River Of Orchids, Easter Theatre, Greenman en The Last Balloon zijn vier van de beste Partridge liedjes ooit. En dan Your Dictionary! Wat een venijnige tekst! Moulding is altijd in de schaduw blijven staan van de Grote Baas, maar ook hier zijn de twee liedjes van zijn hand, Frivolous Tonight en Fruit Nut, niet minder dan voortreffelijk.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst