Tips van Nakhane neem ik altijd serieus!
Dit is een heerlijk avontuurlijk album inderdaad, maar voor een beperkt publiek, waar trouwens ook niets mis mee is.
Voorlopig alleen streamen en geen fysieke LP/CD, denk ik...

Haar debuut stamt alweer uit 2009. Eerlijk gezegd was ik haar wat uit het oog verloren. Dit nieuwe, vijfde album is dan ook een meer dan aangename, hernieuwde kennismaking. De eerste indruk is voortreffelijk. Muzikaal is het heel seventies met Laura Nyro en Carole King als referenties. Nou, je kunt slechtere voorbeelden bedenken. Ik ben erg blij met “Abraham”.

Een van de verrassingen van 2020. Zijn twee eerdere albums - Whelm en Aforger - waren zeer de moeite waard, maar dit album vind ik duidelijk zijn beste album tot nu toe. Een prachtige groeibriljant!
Hij heeft zich ontdaan van onnodige muzikale ballast. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan een ogenschijnlijk eenvoudige, maar uiterst effectieve muzikale vormgeving. Het is daardoor minder elektronisch en meer organisch.
In zijn teksten beschrijft hij “childhood memories”, opgroeien als queer jongetje op een afgelegen boerderij in Dorset, Engeland. Het openingsnummer I Am Free is letterlijk een bevrijding. “I found the door... I’m getting out of here”. Het is een van de hoogtepunten op dit schitterende album. Red Arrows klinkt als een kinderliedje, waarin Douglas liefdevol beschrijft hoe zijn moeder hem meenam “running up Denhay Hill” om naar een vliegshow te kijken. “Heavenly Bodies” is het volgende hoogtepunt, waarop Douglas zich begeleidt op akoestische gitaar. “Can I grow up, be a “man”?” en “Are my parents proud of me?” geven zijn twijfels als jongetje mooi weer. “The Piano Room” is een van de korte instrumentale nummers die erg mooi passen in de flow van het album. De titels verwijzen naar de plek waar ze zijn opgenomen. Voor Douglas zijn de nummers bedoeld als momenten van reflectie en daar ga ik helemaal in mee. Hoe voelt het om anders te zijn, om op te groeien met gevoelens die anderen niet begrijpen...? “Grandma, grandpa won’t understand that I see you, but I love our silly games”. “Silly Games” is weer zo’n prachtig liedje. En dat geldt ook voor “The Joy In Sarah’s Eyes”. Sarah is het meisje op een schilderij (dat Douglas zelf maakte?). “Sarah, I see you every day. And though I age, you stay the same. How I remember the joy in your eyes”. De vreugde die bij hem blijft. Via “The Stairwell” komen we bij een van de meest aangrijpende liedjes, “Wherever You Are”. Waar is dat vriendje gebleven, die al zijn geheimen kende...? “You were my best friend, knew all of my secrets”. “My mother loved you like one of her own, with you I was never alone”. Douglas begeleidt zich nadrukkelijk hier op de autoharp, waarop hij de meeste liedjes schreef. Door “The Window” kijkt hij naar “The Playground”, ook al weer zo’n geweldig nummer! Zoals dit nummer naar een climax werkt, heerlijk! “We are a child only for while”. “Can I be a child again?” Het album eindigt prachtig ingetogen met “Run”. Douglas is er inmiddels vandoor, omdat “I’m not playing your game”. Hij heeft voor zijn eigen leven gekozen. Een mooi, maar ook kwetsbaar slot. “You ask for the truth, but I am a Dare”! “Milkteeth” is een gedurfd, persoonlijk en meesterlijk album, dat de volle aandacht verdient!

20 jaar na hun beste, of in ieder geval mijn favoriete, album (Stadsvandringar) is Dungen terug van enkele jaren weggeweest. Geen of nauwelijks nieuwe inzichten, dat is misschien jammer, maar ze klinken nog steeds goed.
Alleen het te commerciële openingsnummer is een misser, wat mij betreft. De drumroffels van het tweede nummer zou een perfect begin zijn geweest.