Katatonia - City Burials

Ook weer een geslaagd album van Katatonia. Wel wat minder dan de voorganger, maar ook hier valt genoeg te beleven. Het eerste nummer heeft meteen een leuke switch, waarmee je lekker het album inkomt. Daarna komt meteen één van mijn favorieten: Behind the Blood, erg pakkend nummer.
Lacquer is dan weer wat rustiger, maar ook zeker genietbaar. En na Rein komt mijn andere favoriet, The Winter of Our Passing. Heerlijke sfeer heeft dat nummer.
Vanishers vind ik wel wat minder, maar daarna blijft de kwaliteit wel weer redelijk constant. Echte uitschieters staan er ook weer niet op. De bonustrack Fighters vind ik zelfs ronduit saai, de lyrics alleen al voelt alsof het in een paar minuutjes geschreven is.
De meeste nummers zijn dus wel geslaagd, enkele uitschieters naar boven en naar beneden.

4*

Nightmares as Extensions of the Waking State

Na goed twee jaar komt Katatonia alweer met een nieuw album op de proppen, en wederom stellen ze niet teleur. De muziek is duisterder en somberder dan ooit, maar tegelijkertijd ook scherp, solide en hard, en dat gecombineerd met de typische 'Katatonia sound'. De fans van de recentere albums zullen hier dan ook wederom aan hun trekken komen. Vooral de eerste helft is erg goed. Thrice opent stevig en legt de verwachtingen hoog. De singles waren me al bekend maar blijven ook van erg hoge kwaliteit, met name Wind of No Change en Lilac hakken er lekker in met een sterk refrein. Daarna gaat het gas er wat af, maar de band levert met Departure Trails een mooie ballad af. De laatste twee nummers doen me tot nu toe nog niet heel veel, maar wie weet verandert dat in de toekomst nog.

Voor nu vier sterren en zeker nog meerdere luisterbeurten de komende week.

Katatonia - The Fall of Hearts

Echt een prachtig album van Katatonia. Het voelt echt als één geheel aan, de nummers vullen elkaar goed aan. De mix is erg prettig omdat de gitaren en de stem nergens overheersen. Ook zijn alle nummers boven de 4 minuten, maar verveeld het niet, onder andere doordat refreinen nooit vaker dan twee keer worden herhaald. Daardoor is er ook genoeg tijd voor mooie instrumentale passages.
Het begint super met de opener Takeover, die veel tempo-wisselingen kent, met als hoogtepunt het stukje bij breathing under siege. Ook Serein is een prima nummer, die mooi vloeiend in het refrein overgaat. Dan komt Old Heart Falls, misschien wel het mooiste nummer vanwege dat prachtige refrein, dat overigens pas op de helft van het nummer begint. Decima is dan weer een rustiger nummer, die ik ook erg kan waarderen.
Sanction en Serac zijn waarschijnlijk wel de hardste nummers, en staan prima in dienst van het album. Residual lijkt in de eerste paar minuten één lijn te volgen, maar komt dan toch met een interessante twist halverwege het nummer. Last Song Before the Fade valt ook onder mijn favorieten, lekker hard en een mooie tekst. Als dit het laatste nummer was geweest, had ik dit album waarschijnlijk 5 sterren gegeven.
Maar Shifts vind ik wel een minder geslaagd nummer, beetje eentonig wel. Zelfde geld eigenlijk voor Pale Flag, hoewel ik die iets meer kan waarderen. Maar die voelt een beetje als een buitenbeentje op dit album, omdat er vrij weinig instrumenten worden gebruikt. The Night Subscriber en Passer zijn beide prima nummers, maar niet heel hoogstaand.
Het is dus wel een zeer genietbaar album geworden met een hele hoop sterke nummers en een goede balans.

4,5*