Marillion - Script for a Jester's Tear

Het afgelopen jaar ben ik door de hoge notering van Marillion deze band gaan verkennen. En het is me zeker niet tegengevallen. Veel van de nummers liggen in mijn straatje en liggen prettig in het gehoor. Dit debuutalbum is wat mij betreft nog niet het beste van de band. Grappig hoe ik juist de twee hoogst genoteerde nummers (Script for a Jester's Tear en Forgotten Sons) de minste van het album vind. Komt vooral doordat het meer vertellend wordt gezongen naar mijn idee. Er zitten in ieder geval wel leuke melodieën in die de band authentiek maken.
Mijn favorieten zijn met stip He Knows You Know en Chelsea Monday, door de prachtige keyboards en gitaarsolo's die worden gebruikt, de opbouw die eraan voorafgaat en de verhalen die erachter zitten. The Web en Garden Party zijn gewoon prima nummers die niet misstaan op het album, maar komen (zeker als je naar de gehele Marillion discografie gaat kijken) niet in aanmerking voor een toppositie.
Ik twijfel bij dit album constant tussen 3,5* en 4*, wat mij betreft zit het er echt tussenin. Het is echter wel het begin van een hele mooie band die hier al zijn talent laat horen, dus ik laat hem voor nu op een kleine vier sterren staan.

4*

Mastodon - Crack the Skye

Wat mij betreft het beste album van Mastodon en überhaupt een van de betere albums in het genre. Op Blood Mountain kon je al horen dat ze meer 'zweverige' elementen in het album stopten, en daar zijn ze hier nog een stapje verder in gegaan.
Het begint nog redelijk kalm met de eerste paar nummers, maar vanaf Quintessence hoor je vrijwel geen leegtes meer in de nummers. Voor sommige mensen misschien te chaotisch, maar ik kan er echt van genieten. Met name het nummer The Last Baron springt er echt bovenuit, dat hele middenstuk is gewoonweg fantastisch.
Wat me opviel op dit album is dat veel nummers een songstructuur hebben in de vorm van een palindroom, bijvoorbeeld The Czar, The Last Baron en in mindere mate ook Ghost of Karelia. Het bouwt als het ware telkens op naar een climax, en eindigt met een soort 'cooldown' zoals het begon.
De nummers passen qua sfeer ook goed bij elkaar. Het feit dat meerdere bandleden de zang op zich nemen komt dit album ook ten goede. Dit geeft net dat beetje extra aan een nummers als Oblivion.
Ik kan vrijwel geen minpunten vinden op dit album. Het moet je liggen, maar als je de nummers na een paar keer luisteren eenmaal kent is het echt genieten geblazen.

5*

Mastodon - Hushed and Grim

In het begin had ik echt mijn twijfels of Mastodon wel een 86 minuten durend album voor de volle lengte interessant kan houden, maar inmiddels vind ik het alleen maar een voordeel. Wat heeft dit goed uitgepakt. Ieder nummer heeft iets eigens wat het goed maakt. Het eerste nummer hakt er meteen lekker in, en eindigt met een snoeiharde laatste minuut om duidelijk te maken dat hun roots remain bij metal
The Crux duurt 5 minuten maar heeft een prachtige break in het nummer dat normaal wordt uitgebuit tot een veel langer nummer. Verder verdienen Had It All en Eyes of Serpents ook een compliment. Dit is hoe metal 'ballads' horen te klinken. Niet te soft, maar wel toegankelijk.
Gigantium is als afsluiter overigens ook erg goed. Lekker een lang uitgerekte outro om het album mee af te sluiten.
Ondanks dat ik niet ieder nummer even sterk vind (denk aan Peace and Tranquility of Gobblers of Dregs), loopt het album lekker door en spring je zo van het ene hoogtepunt naar het andere. Mastodon laat hier zien dat ze de lijn omhoog van het vorige album kunnen voortzetten.

4*

Mastodon - Leviathan

Heerlijk metal album van Mastodon, in hun beginperiode gingen ze er nog een slag harder aan toe. Ook leuk om de vele references naar Moby Dick te zien op dit album.
Beste nummer vind ik Hearts Alive, heerlijk sfeervolle stukjes zoals de intro en het stukje op 7:15 wisselen af met snoeiharde riffs en forse vocals. En die outro is natuurlijk prachtig.
De overige nummers zijn allemaal relatief kort, en gebruiken de tijd goed om er hard tegenaan te beuken. De een is wel beter dan de ander, zo vind ik de eerste 3 nummers er wel wat bovenuit steken. Maar ze zijn allemaal wel genietbaar.
Afsluiter Joseph Merrick is een rustig instrumentale song, niet eens heel slecht, maar het past niet bij de rest van het album. Hearts Alive was een toepasselijker afsluiter geweest.

4,5*

Metallica - Master of Puppets

Samen met de voorganger toch wel de beste albums die Metallica heeft gemaakt. Als ik een keuze moet maken vind ik Ride the Lightning net wat beter, omdat hier de sound iets gepolijster is, en ik hou meer van het wat rauwere. Maar het verschil is redelijk nihil.
Hier staan ook gewoon hele lekkere nummers op als Master of Puppets, Welcome Home (Sanitarium). Disposable Heroes en Leper Messiah zijn ook fantastisch. Battery en Damage, Inc. zijn lekker vlotte nummers die het album heerlijk beginnen en afsluiten.
Orion is weer de instrumental van dienst, bij de eerste 4 albums is er iedere keer een instrumental. The Thing That Should Not Be should not be op het album, want ik vind het de minste van de 8. Desondanks toch geen skipnummer, daar heeft Metallica er in hun beginperiode toch weinig van gemaakt.

4,5*

Metallica - Ride the Lightning

Heerlijk album van Metallica om ruim driekwartier te genieten van heerlijk harde metal. De speelduur en het aantal nummers is echt perfect voor dit soort muziek. De sound hier bevalt me ook nog niet iets meer dan op Master of Puppets, daar voelt het wat meer gepolijst. Geef mij maar liever wat lomper
Mijn favoriete nummer van Metallica is Fade to Black, echt prachtig hoe dat nummer zowel gevoelig als hard kan zijn. Ook For Whom the Bell Tolls, Trapped Under Ice en Creeping Death vind ik fantastisch en maken dit een fantastische luisterervaring. The Call of Ktulu verveelt ook nooit, ondanks dat het bjina 9 minuten instrumentaal is.
Fight Fire with Fire vind ik wel het minste nummer, heb het album best vaak geluisterd maar dat nummer pakt me eigenlijk nooit. Klein smetje op een verder fantastisch album.

4,5*

Muse - Origin of Symmetry

Werkelijk een fantastisch album van Muse. Hier zijn de ademhalingen en de snerpende gitaren nog duidelijker dan op het debuut. De eerste zes nummers zijn eigenlijk perfect, waarvan ik New Born en Citizen Erased echt topmateriaal vind. Bij de eerste paar luisterbeurten vond ik de intro van Citizen Erased ook wel wat over the top, maar na vaker luisteren geniet ik er met volle teugen van.
Op Micro Cuts slaan ze mijn inziens wel een beetje door, maar op de tweede helft van dit album staan ook nog een leuk nummer genaamd Darkshines. De rest is allemaal goed luisterbaar, maar vooral de eerste 6 vind ik echt fantastisch.
Een zeer genietbaar album, maar je moet wel in de stemming zijn en van wat bombast houden, want dat is wel een van de belangrijke elementen dat dit album sterk maakt.

4,5*

Muse - Showbiz

Erg goed debuutalbum van Muse. Ze kenmerken zich al meteen met een eigen geluid en ideeën die voor de een beter werken dan de ander (denk aan snerpende gitaren, ademhaling van Matthew Bellamy). Dit wordt op het volgende album nog verder uitgebreid.
Er staat heel goed songmateriaal op dit album. Het begint al meteen lekker met Sunburn en Muscle Museum, waarvan de intro van laatstgenoemde regelrecht uit een simpele videogame had kunnen komen. Ook Filip en Showbiz zijn een groot spektakel en kan ik erg van genieten. Over Unintended zijn de meningen verdeeld, maar ik kan het wel waarderen dat Muse tussen al het muzikaal geweld ook een rustiger nummer zet, en dat doen ze wat mij betreft uitstekend.
Naar het einde toe worden de nummers wel wat minder, maar dat neemt niet weg dat ik altijd met plezier naar dit album luister.

4,0*