Porcupine Tree - Closure / Continuation

Ik had net als velen niet meer verwacht dat er nog een nieuw album van Porcupine Tree zou uitkomen. Toen plots de single Harridan uitkwam moest ik eerst 3x lezen of ik de bandnaam wel goed las
Dit album heb ik inmiddels ook al een paar keer geluisterd. Harridan vind ik dusdanig goed dat ik hier echt wel nieuwsgierig naar werd. Blijft ook nog steeds mijn favoriet van dit album. Erg mooie sfeer neergezet, stevig nummer ook.
Of The New Day is ook een prima nummer, met in het instrumentale gedeelte weer het karakteristieke gitaarspel van de band.
Vervolgens komen Rats Return en Dignity, twee nummers die erg van elkaar verschillen. Rats Return beukt er voornamelijk op los, waar Dignity een sfeer schept om jezelf in te verliezen. Zeer geslaagde nummers.
Herd Culling vond ik al de minste van de nummers die al waren uitgebracht, en mijn mening is door de langere versie niet veranderd. Ook Walk the Plank doet het niet helemaal voor mij, hoewel het nummer qua sfeer niet misstaat op het album.
Chimera's Wreck vind ik dan weer echt een toppertje. Melodieus nummer dat rustig opbouwt richting prachtig gitaarspel in de tweede helft van het nummer. Weet de volle lengte te boeien.
Misschien niet het niveau wat Porcupine Tree heeft gehaald met Deadwing en Fear of a Blank Planet, maar dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht. Wel is dit toch weer erg genietbaar geworden en dit album misstaat niet in oeuvre van de band.

4*

Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet

Geweldig album van Porcupine Tree. Hier hebben ze wat mij betreft wel een hoogtepunt bereikt. Het album beslaat slechts uit 6 nummers, maar ze zijn allemaal raak.
Fear of a Blank Planet snijdt meteen het thema aan waarmee de band de rest van het album mee verder wil, en doet dat op een prachtige manier.
Het hoogtepunt is toch wel Anesthetize. Wanneer na een minuut of 4 de lange gitaarsolo begint op te bouwen, is het echt genieten. Ook het middenstuk waarop ze een slag harder inschakelen is prachtig.
De overige songs zijn ook erg leuk. Op Sentimental hoor ik naar het einde toe een riff die regelrecht van het nummer Trains lijkt af te komen, en wordt ook hier fantastisch toegepast.
Way Out of Here behoort ook tot mijn favorieten, de ietwat vage vocals naar het einde toe passen goed op dat nummer.

5*

Porcupine Tree - Stupid Dream

Leuk album van Porcupine Tree. Wat me opvalt is dat bij dit album de nummers iets meer centraal staan dan op de vorige albums en die lijn zetten ze ook voort. Dat komt de band wel ten goede.
Even Less begint al meteen mooi, en belooft wat voor de rest van het album. Daarna volgt een reeks van wel aardige nummers, tot aan Don't Hate Me. Dat nummer is weer wat sterker, mede dankzij de saxofoon die het nummer wat extra diepte geeft.
Het beste moet nog komen, want Stranger By The Minute en A Smart Kid vind ik allebei erg sterk. Tinto Brass had van mij dan weer niet gehoeven, met van die rare bliepjes op de achtergrond. Maar ja, ieder z'n ding zullen we maar zeggen. Het album eindigt gelukkig ook weer sterk met Stop Swimming.

4*