Tame Impala - Currents

Het derde album van Tame Impala is tevens ook een koerswijziging voor de band. De sound is een stuk helderder en de zang is meer naar de voorgrond geplaatst. Hoewel de vorige paar albums zeker haar charme hadden, is dit waar Tame Impala echt met kop en schouders boven de middenmoot uitsteekt. De eerste helft van dit album tot en met The Less I Know the Better is ronduit perfect te noemen. Let It Happen opent het album stevig, met prachtige melodieën en transitions. Yes I'm Changing en Eventually zijn ook fantastische nummers waarbij de tekst en algehele sound van de nummers perfect met elkaar collaboreren. The Less I Know the Better is erg hitgevoelig, hoewel zeker niet mijn favoriete nummer past het wel goed op het album.
Daarna komen een paar nummers die ik wat minder vind (afgezien van Cause I'm a Man) die het album voor mij van de volle mep afhouden. Wel sluit het album af met voor mij het beste nummer van Tame Impala tot dusver, New Person, Same Old Mistakes. Wanneer de bassline begint ben ik al verkocht, en de rest van het nummer is echt om van te smullen met de prachtige melodielijnen en instrumentale hoogstandjes.
Meer dan terecht dus dat Tame Impala met dit album definitief is doorgebroken bij het grote publiek.

4,5*

Tame Impala - InnerSpeaker

Debuutalbum voor Tame Impala, ofterwijl Kevin Parker, de man die het allemaal bedenkt en uitvoert. Een naam die binnen het genre van de psychedelische rock inmiddels haast niet meer de missen valt.
Dit album laat de potentie van de groep (mag het eigenlijk wel een groep genoemd worden ) al erg goed naar voren komen. De space-invloeden gecombineerd met een jaren 60-sound in een modern jasje komen goed uit de verf en maakt dit eerste album een genot om te luisteren. Vooral op de eerste helft vallen veel pareltjes te ontdekken. Voor mij springen It Is Not Meant To Be, Desire Be Desire Go en Solitude Is Bliss er bovenuit.
Daarna wordt het echter allemaal wat minder. Jeremy's Storm is volledig instrumentaal, daardoor merk je toch dat de sound wat eentonig wordt. Gelukkig komt daarna Expectation, waarmee het album zich voor mij sterk herpakt, een erg lekker nummer.
De laatste drie nummers zorgen er echter voor dat ik dit album toch geen 4* kan geven. The Bold Arrow Of Time past totaal niet op het album met een sterk afwijkende sound. Runway Houses City Clouds is daarentegen, zeker in de tweede helft van het nummer, te veel uitgesponnen. I Don't Really Mind gaat dan nog wel, maar het refrein wordt te vaak herhaald.
Tame Impala levert in ieder geval een waardig album af binnen het genre van de psychedelische rock.

3,5*

Tame Impala - Lonerism

Het tweede album alweer van Tame Impala. Qua sound wordt er voortgeborduurd op het debuut, al vind ik op deze de songwriting wel een stuk sterker.
Het album trapt af met Be Above It, een erg experimenteel nummer waar ik nog steeds niet over uit ben of ik het nou erg goed vind of niet. Het laat in ieder geval zien dat Tame Impala zich probeert te onderscheiden van andere artiesten, en dat weet ik altijd te waarderen.
Ook de nummers die erna komen zijn zeer de moeite waard. Apocalypse Dreams verdient het om apart benoemd te worden, verreweg mijn favoriet van dit album waarin echt een epische sfeer wordt neergezet, wat een nummer!
Daarna gaat het album ook sterk verder met nummers als Music To Walk Home By en Feels Like We Only Go Backwards. Een nummer als Elephant is wat meer up-tempo en houdt de vaart van het album er goed in. Hoewel ik zeker wat nummers minder vind op dit album, staan er ook geen grote missers op.
Een duidelijk vooruitgang dus ten opzichte van het debuut. Door het over het algemeen sterkere songmateriaal en het fantastische Apocalypse Dreams geef ik dit dan ook een hoger cijfer.

4*

Tame Impala - The Slow Rush

Een stap terug ten opzichte van het vorige album. Hoewel er vijf jaar tussen deze en de voorganger zitten, is de sound niet bijster veel veranderd. Hoewel er wederom amper écht slechte nummers opstaan, vind ik het songmateriaal over het algemeen minder dan op het vorige album. Veel nummers vind ik prima luisterbaar, maar ik veer er niet van op.
Het album start in ieder geval interessant met One More Year. Verder is Borderline erg catchy, en kent Posthumous Forgiveness een erg sterke transitie rond minuut 4 van het nummer. Een nummer als Instant Destiny vind ik niet slecht, maar ook echt niet van het gemiddelde niveau dat Tame Impala de afgelopen albums heeft gehaald. Ook op de nummers na Posthumous Forgiveness brengt Tame Impala het wat mij betreft het wat te gemakkelijk ervanaf.
De laatste paar nummers zijn wel erg sterk. It Might Be Time is zeker mijn favoriet van het album, wat een lekker nummer is dat! Glimmer heeft voor een interlude een heerlijke melodie, waarna One More Hour volgt, een nummer waarin de experimentatiedrang van Tame Impala weer komt opzetten. Tevens een geslaagd nummer.
Ben het met velen eens dat Patience op dit album had moeten staan. Het zou samen met It Might Be Time mijn favoriet zijn geweest en zou het niveau van het album wat hebben opgekrikt. Nu blijft het album helaas steken op een stabiele zeven.

3,5*

The Black Keys - El Camino

Mijn kennismaking met The Black Keys. El Camino is een album dat qua stijl teruggrijpt naar de jaren 60 / begin jaren 70, maar er wordt toch een eigen draai aan te geven waardoor het fris klinkt. Een album met nummers die qua stijl erg op elkaar lijken, daardoor zitten er wat mij betreft geen uitschieters naar boven of onder in. Favorieten zijn voor nu Gold On The Ceiling, Run Right Back en Nova Baby, maar het scheelt allemaal niet zoveel. Minste nummer vind ik duidelijk Stop Stop, maar de rest van de nummers zijn minstens prima.
Heerlijk om af en toe te luisteren, hoewel het geen echte topper is voor mij.

3,5*

The Cure - Seventeen Seconds

Op enkele nummers na ken ik The Cure eigenlijk (nog) niet zo goed. Hier is het schijnbaar toch een erg populaire band, dus wou eens een volledig album uitproberen. Inmiddels enkele keren beluistert en vind het nog niet echt fantastisch. Er heerst zeker een mooie duistere sfeer over het album, dat bij korte stukjes als A Reflection en Three mooi naar voren komt. Maar de meeste nummers zijn voor mijn gevoel gebaseerd op één melodie, met daaromheen enkele toevoegingen. Als je daar een heel album van maakt wordt het soms wel saai. Nummers als A Forest en Play for Today liggen wel prettig in het gehoor. Mede hierdoor en doordat het album door de korte speelduur niet irritant wordt, geef ik nog een kleine 7. Maar hoger dan dat zal het waarschijnlijk niet worden.

3,5*

The Smiths - The Queen Is Dead

Prachtig album van The Smiths. Door de niet al te lange speelduur en de fijne sfeer luistert het makkelijk weg. Vrijwel alle nummers zijn sterk, alleen Vicar in a Tutu vind ik niks aan.
Mijn favorieten blijven wel I Know It's Over en de titeltrack, maar ook een nummer als There Is a Light mag er zeker wezen door de sterke lyrics. Weet ook niet of ik deze of de voorganger beter vind, beide hebben erg sterk songmateriaal. Dit is in ieder geval een terechte klassieker.

4,5*

Tool - Ænima

Een ietwat wisselvallig album van Tool. Aan de ene kant staan er hele sterke nummers op als Stinkfist, Eulogy, Forty Six & 2 en de titeltrack. Aan de andere kant staan er heel veel korte stukjes tussen die me niks doen, maar ook een nummer als Third Eye vind ik, afgezien van een paar leuke stukjes, wel heel experimenteel.
Er worden zoveel verschillende trucjes gebruikt, en de ene keer werkt het beter dan de andere. Vind het hierdoor ook heel lastig om dit album op waarde te schatten. Het helpt ook niet echt dat Tool op ieder album per se een album vol wil proppen met minstens 75 minuten...
De opvolger vind ik dan juist weer heel sterk, meer samenhang van nummers, meer échte nummers en geen korte stukjes tussendoor. Dit zal wel gewoon minder mijn ding zijn.
Ze hebben in ieder geval hun eigen stijl, dat kan ik zeker waarderen. Maar ik kom voor nu niet hoger dan een kleine 3,5*, puur op basis van de sterke nummers.

3,5*

Tool - Fear Inoculum

Goed album van Tool. Op eentje na komen ze allemaal boven de 10 minuten uit, dus verwacht ik wel dat de nummers ook veel te bieden hebben. Dit is niet altijd het geval. Alle nummers hebben leuke stukken, maar het gaat soms ook echt te lang door. Het enige nummer van die 6 die ik verreweg het minste vind is Descending.
De overige 5 zijn allemaal een schot in de roos, maar door de lange duur van de nummers boet het album wel aan tempo in. Vraag me af hoe nummers als Pneuma of Invincible hadden geklonken als ze korter waren geweest. Maar nog steeds zeer goed te pruimen nummers, en zeker Tool waardig.
Culling Voices en 7empest zijn wel de toppers en bieden voldoende afwisseling om de volle lengte boeiend te blijven.
Uiteindelijk vind ik dus wel het grootste gedeelte van het album goed, maar het had hier en daar wat korter gemogen.

4*

Tool - Lateralus

Dit vind ik toch wel het beste album van Tool. Hier is het songmateriaal sterk, en zijn er weinig van die korte riedeltjes waar ik niets mee heb zoals op de voorganger. Het is een lang album maar desondanks blijft het boeiend mede dankzij de bassline die de meeste nummers spannend houden.
De eerste twee (echte) nummers The Grudge en The Patient zijn meteen van kwaliteit en sleuren je het album goed in. Vervolgens komen mijn twee favorieten Schism en Parabola, die net dat beetje extra hebben waardoor het me het meest pakt, top nummers zijn het. Ook de titeltrack is een plezier om te luisteren.
Tot zover dus vrijwel perfect, maar ik blijf erbij dat ik de nummers na Lateralus wat te lang uitgesponnen vind, en van met name Reflection. Het is een goed nummer, daar niet van, maar ik denk dat het interessanter was geweest als het wat korter was geweest. En Disposition vind ik niet boeiend.

4,5*

Tool - Undertow

Prima album van Tool. Je merkt dat hier de focus nog vooral ligt op het maken van een sterke groove in plaats van het album conceptueel helemaal uit te werken. Niks mis mee, want dat maakt dat dit album van alle Tool albums het snelst binnenkomt.
Sober is een nummer dat zich onder het beste werk van Tool mag scharen. Fantastisch nummer waar de kwaliteiten van Keenan het best naar voren komen. De Live at Reading Festival 1993 (op YouTube te vinden) is daarom ook niet te missen, wellicht nog beter dan de album versie.
Verder staan er nog een hele hoop leuke nummers op, waarvan ik Swamp Song het waard vind om apart te boemen. De agressie van het nummer komen zeer sterk over.
Jammer dus dat dit album afsluit met Disgustipated. Kan hier echt helemaal niets mee. Hoewel het nummer anders doet beweren, was het nummer dus niet nodig

3,5*