Zit al een aantal dagen dit album te luisteren. Logische stap van Alcest denk ik, verder ook niet verrassend, want ze hadden het zelf al aangekondigd (dat de metalinvloeden zouden verdwijnen). Daar hoeven we dus niet verbaasd of verontwaardigd over te zijn mijns inziens.

Opener Wings begint lekker sfeervol, brengt je goed in het album en beloofd wat voor de rest van het album. Opale is een perfect, makkelijk in het gehoor liggend, nummer dat duidelijk naar meer smaakt. Wat een heerlijke song, die ik maar blijf draaien op mijn koptelefoon (onderweg op de fiets, onder het hardlopen). Gitaarwerk is subliem, drumwerk, en uiteraard de zang.
Opale klinkt vooral erg hoopvol, dat valt mij op. In het verleden klonk Alcest wat duisterder, nu vooral erg positief, hoopvol, of iets in die trant. Kan het moeilijk uitleggen, maar zo voelt het voor mij. Dit is de nieuwe Alcest, denk ik dan. Een beetje zoals het verschil tussen ( ) en latere albums van Sigur Rós of zoiets.

La Nuit Marche Avec Moi is ook al een lekker nummer, iets minder als zijn voorganger, maar alsnog prettig aan te horen. Ook hier valt weer het heerlijke, nu vooral relaxte, gitaarwerk op, alsmede de prettige zang(lijnen). Alcest kan duidelijk ook prima makkelijk in het gehoor liggende songs schrijven, dat blijkt wel.

Vierde song Voix Sereines vind ik misschien wel de mooiste song van dit nieuwe album, of samen met Opale, tot nu toe (meestal blijft dat dan ook zo, trouwens).
Waar Opale vooral hoopvol klinkt, laat deze song iets meer een ingetogener geluid horen. Niet per sé somber, maar toch net iets anders. Althans, dat is het gevoel dat ik hier bij heb. De tempoversnelling(en) en het hardere gitaar- en drumwerk richting einde zijn erg mooi en maken dit mijn favoriete track nu ik er toch eens goed over nadenk.

Na deze songs wordt het album mijns inziens iets rustiger van toon, en tevens iets minder, trouwens. L'Eveil des Muses heeft nog wel iets steviger tonen, maar weet mij nog niet zo te grijpen als voorgaande songs (wat niet betekent dat ik dit een matige song vind, want dat is niet zo). Shelter en vooral Away vind ik iets minder interessant, waarbij ik op Away ook de zang van de gastzanger niet echt prettig in het gehoor vind klinken.
Overigens had ik nog nooit iets van Slowdive of van die zanger geluisterd, maar dat geheel terzijde.

Afsluiter Délivrance is wel weer heel mooi en behoort toch tot mijn persoonlijke favorieten van dit album. Zoals het Alcest betaamt, een wonderschone afsluiter (net als op voorgaande albums).

Al met al een prima plaat, waarvan ik de echte waarde nog moet inzien, maar die prima plaats kan nemen in het oeuvre van de band, naast stevigere albums als Écailles de Lune en Les Voyages de L'Âme.
Op zich mis ik de hardere (scream)zang van Neige wel eens, maar aan de andere kant: dan kun je de oudere platen ook opzetten. Persoonlijk snap ik wel dat bands zich blijvend willen ontwikkelen, en dan is dit toch wel een logische stap.

Misschien klinkt het voor sommige(n) fans als een stap richting muziek die al eerder en beter is gemaakt (shoegaze); ik heb dan echter als relatief voordeel dat ik amper shoegazemuziek ken en geluisterd heb in mijn toch aardig rijke muziekverleden. Uiteraard hoor ik ook wel wat van bijvoorbeeld Sigur Rós terugkomen in (de nieuwe) Alcest, maar ik kan dat niet echt jammer vinden eigenlijk.
Zolang het goede muziek betreft die ze blijven maken, zie ik daar geen probleem in.

Al met al blijft Alcest toch een van de beste bands die ik de laatste paar jaar heb leren kennen. Heerlijke band.

Sublieme plaat van Dead Can Dance!

Tweede cd van deze cult-band. Vanaf deze plaat zou de band hun typische, sferische klanken op de mensheid loslaten.
Op dit album, een van de meest donkere en de eerste in de rij van wat wel hun beste periode genoemd wordt (vanaf de tweede tot en met de vijfde plaat), staan werkelijk sublieme, prachtige sfeerklanken.

De eerste drie songs zijn van ongekende schoonheid en zouden als filmmuziek absoluut niet misstaan.
De openingssong, De Profundis (Out of the Depths of sorrow), is een van de beste songs van de band. Wat een pracht! De tweede song, Ascension, en het derde stuk (Circumradiant Dawn) klinken alsof ze rechtstreeks uit de mooiste filmklassieker komen. De band op zijn best: verstild, meeslepend, subliem.

Een van mijn lievelingssongs van de band is absoluut het vijfde stuk van dit album, Mesmerism. Hypnotiserend en betoverend. Hier hoor je ook nog de invloeden vanuit het openingsalbum van de band: de donkere sferen worden hier voortgestuwd door de beats uit een drumcomputer.

Misschien wel het mooiste album van Dead Can Dance, of in ieder geval samen met The Serpent’s Egg en Within the Realm of a dying sun het mooiste album!

Magnifiek album van Dead Can Dance.

Misschien wel het beste dat deze band te bieden had. Dit album is zo goed opgebouwd, en de sfeer is zo groots. Vooral het tweede deel kan me bekoren. Als dat deel aanvangt met Dawn of the Iconoclast begint de kippenvel alweer aan te vangen bij mij. Cantara is een avn hun bekendste songs, en terecht.

Summoning of the Muse is voor mij ábsoluut het hoogtepunt van deze plaat. Misschien wel het allermooiste stuk van Dead Can Dance, nu ik er zo over nadenk (of in ieder geval met The Host of Seraphim en De Profundis (Out of the Depths of Sorrow) in de absolute top). Dat nummer kan ik gerust tien keer achter elkaar draaien. Zó verschrikkelijk mooi, levenslustig, perfect.

Within the Realm of a Dying Sun is een perfecte sfeerplaat. Aanrader voor de liefhebber van donkere klanken!

Heerlijke pop-metal, of hoe je het ook kunt noemen, van Devin Townsend. Op dit album en op Epicloud doen de meer toegankelijkere songs het voor mij wat beter dan de meer complexe songs, vooral vanwege de geweldige zanglijnen denk ik.

Op Addicted zijn dat Hyperdrive!, Ih-Ah! en The Way Home als het gaat om de iets toegankelijkere songs waarin ik de zanglijnen erg prettig tot hun recht vind komen. Vooral die laatste twee songs vind ik érg mooi en melodisch. Deze twee vind ik samen met Hold On (van Epicloud) het beste wat ik recent van Devin heb gehoord. Erg mooi.

Ook Bend it Like Bender! vind ik sterk, en eigenlijk is alles wel prima luisterbaar.

Van Epicloud zijn het vooral Save Our Now, Kingdom en al genoemde Hold On die ik het meeste waardeer.

De bijdrage van Anneke is ook prima genietbaar, maar zij kan sowieso weinig kwaad doen bij mij.

Moet nog eens wat andere albums van Devin proberen (met een voorkeur voor de meer melodische/toegankelijkere boven de meer complexe/technische albums), want ik heb ze nog lang niet allemaal gehad.

Eens.
Mee eens. Twee heerlijke songs en prima overgang ook inderdaad.
Save Our Now is heerlijk melodieus en bevat die typisch rustigere Devin-zang. Kingdom heeft vervolgens die lekker harde bombast en lekker schreeuwende zang, ook erg prettig aan te horen.

Zelf moet ik Hold On ook noemen als beste song van het album.

Ik ben altijd wel fan van de iets rustigere Devin, die vind ik (qua zanglijnen en zangtechniek) vaak wat beter tot zijn recht komen in dit soort melodieuze songs. Heerlijk.

Wat niet betekent dat ik de hardere, complexere songs niet interessant vind, want dat vind ik ze wel degelijk trouwens.

Zelf ben ik niet iemand die continu bewust op zoek gaat naar nieuwe muziek, maar ik sta uiteraard altijd open voor leuke nieuwe muziek die ik meestal toevallig tegen kom (meestal via films of series).

Ladytron kwam ik tegen via eerder genoemde Zweedse film van Moodysson, en ben meteen maar op zoek gegaan naar de muziek uit de film. Net als bij bijvoorbeeld bij With Every Heartbeat van Kleerup vs. Robyn in de film Boy A (geweldige scène op de dansvloer trouwens, meen ik me te herinneren), was ik hier meteen danig geïntrigeerd door de geweldige muziek van wat dus Ladytron bleek te zijn.

Uiteindelijk twee albums opgezocht, waaronder dus deze, met een paar songs uit die film. Erg toffe muziek, lekker vlot in het gehoor, heerlijk up-tempo, beetje donker, dus goed te behappen voor een (voornamelijk/voorheen vooral) rock/metal/gothic/electro-liefhebber zoals ik.

Beste songs zijn voor mij Destroy Everything You Touch, het lekker vlotte Sugar en het schitterend ingetogener Beauty*2.

Mooiste song van Ladytron echter vind ik tot nu toe (veruit) Versus, ook uit de film, van het album Velocifero. Wat een super geweldig nummer, ook leuk gezongen door zowel mannelijke als vrouwelijke bandleden.

Ladytron is ook heerlijke muziek om mee te hardlopen trouwens, probeer maar eens.

Vorige week per toeval deze cd herontdekt. Toch wel een leuk album eigenlijk, hoewel niet alle nummers me even goed smaken.

Maar nummers als de geweldige opener Ajde Jano met de altijd prettige Natacha Atlas, Eden, Dafino en Jovano Jovanka zijn heerlijk aanstekelijk, vrolijk makend en enthousiasmerend.
Datzelfde kan ook gezegd worden van het ultiem dansbare Kazimierz, dat heerlijk rustig begint maar langzaamaan verwordt tot een prettig dansbare Klezmer-wervelwind.

Het chaotisch tierende Kukush kan ik persoonlijk ook wel waarderen, al kan ik me goed voorstellen dat dit er voor luisteraars wel wat over is (om het op zijn Vlaams te zeggen) met al zijn chaos op het einde.

Er staan ook wat songs op die me wat minder liggen, zoals de niet zo interessante versie van Ederlezi en het lang voortkabbelende Vino, welke voor mij aanvoelt als een niemendalletje.
Bij Lost in Time krijg ik trouwens een spontaan Vivaldi-gevoel; geen verrassing met Kennedy als violist natuurlijk, maar ik prefereer toch de meer dansbare, vrolijk makende en/of Oosters getinte nummers boven de meer klassiek getinte stukken op dit album.

Beste song voor mij (naast opener Ajde Jano) is toch wel Time 4 Time, met een heerlijke Arabisch aandoende, hypnotiserende feel. Ik ben dan ook wel liefhebber van Arabisch aandoende muziek (bijvoorbeeld Natacha Atlas en songs van Dead Can Dance), dus dit is geen echte verrassing voor mij persoonlijk.

Ik zal ook eens op zoek naar albums van de Poolse band Kroke trouwens. Ben benieuwd!

Wat een schitterend en geweldig project is dit toch, zeg. Een van de allerbeste bands/projecten die ik de afgelopen vijf jaar heb leren kennen.

Neo-folk/gothic op zijn allerbest. Muzikaal zit het uitstekend in elkaar; de songs zijn heerlijk pakkend en melodieus, hij (het is een eenmansproject volgens mij) schudt continue weer nieuwe, pakkende en makkelijk in het gehoor liggende, songs uit zijn mouw alsof het niets is en die allemaal die typische Rome-feel hebben.
Ook het gebruik van samples in de songs is erg goed gedaan en maken de songs echt beter. De melancholische, donkere (maar niet té) sfeer maakt het verder helemaal af voor mij.

En natuurlijk de zang, wat vaak een ondergewaardeerd instrument is bij dit soort muziek. Bij Rome echter is de zang echt fenomenaal goed. Heerlijk donker, warm en zacht. Echt geweldig. Hier kan ik uren naar luisteren (liefst op koptelefoon).

Ben blij dit te hebben leren kennen vijf jaar terug, want dit is echt typisch muziek voor mij.

Rome is echt heel sterk in het scheppen van melodieuze, pakkende songs. Eigenlijk bijna zonde dat hij zich in dit genre begeeft, anders had hij al lang erg populair en bekend geweest bij een groot publiek, zo goed als hij songs kan schrijven.
Maar goed, ik ben blij dat hij neo-folk/gothic maakt hoor, dus laat het maar lekker zo.

Beste songs van Nera (en sowieso twee van de allerbeste songs van het hele oeuvre van Rome) zijn voor mij absoluut Reversion en Das Unbedingte.
Twee songs die ik al zo vaak heb geluisterd, maar die nooit vervelen. Fantastische songs, sfeervol, pakkend, simpel maar erg doeltreffend, geweldige melodielijnen.
Beasts of Prey vind ik ook erg sterk trouwens. Geweldig gitaarspel ook.

Ik zit al jaren na te denken over wat ik nu eigenlijk de beste song van Rome vind; Reversion, Das Unbedingte of toch het schitterende The Orchards van de EP Berlin. Of Der Wolfsmantel van de hier opvolgende cd of Chanson de Gestes van Nos Chants Perdus.
Ik kom er niet uit, maar dat geeft niet. Zo lang ik er maar van kan blijven genieten, en dat zit wel goed met Rome.

Schitterende muzikale collage van Ulver.

Op de échte plates van William Blake heeft deze Noorse band een nagenoeg perfect dubbel-album gecomponeerd.

De muziek is een mix van pop, rock en een vleugje metal, van gothic, wave, electronica, drum 'n bass, symfonische muziek en akoestische klanken.
Het ene moment klinkt het als Arcturus, het andere als Pink Floyd, om weer daarna te vervallen in lijflijk engelengezang met dito akoestiek.

Ulver en mastermind Garm (later Trickster G) zijn experimenteel en avantgardistisch tot op het bot, met deze plaat als zeer geweldig en zéér serieus bedoeld hoogtepunt (wat mij betreft).

De plates worden on-omgevormd gebracht. Dat betekend: geen refreinen. Wie niet houdt van (op het eerste oor) structuurloze muziek, zal hier weinig mee kunnen aanvangen.

Garm kan zingen als geen ander, en met zijn diepe, donkere stem weet hij de duistere plates van Blake op juiste wijze muzikaal voor het daglicht te brengen.

Dit album klinkt zéér divers en is voor mij een lust voor het oor. Bovendien krijg je er de teksten van Blake gratis bij. Altijd handig voor de studie.

Uitstekend, gewaagd album, van een band die nog héél lang tegendraads mag blijven van mij.