Kvist is best bijzonder: na het uitbrengen van welgeteld 2 demo's en 1 full length album is er nooit meer iets van deze Black Metal-band vernomen. Je verwacht dat dit album daarom inmiddels zou zijn weggezakt in de vergetelheid, maar niks is minder waar. Met 13 recensies op Metal Archives en zelfs 34 op RYM lijkt dit album haast een klassieker. Is dat ook echt zo?

Het is in ieder geval een album waar je relatief makkelijk in kunt stappen als je onbekend bent in het genre. Het heeft een behoorlijk goede productie, het wordt nergens echt rauw en alle instrumenten liggen goed in de mix. Met name de bas is duidelijk hoorbaar (zeker naar de maatstaven van het genre!) en geeft soms een welhaast groovy touch aan de nummers. De gitaren en zang klinken grimmig en verbeten, maar worden nergens overstuur. Subtiele inzet van een keyboard zorgt voor extra sfeer bij de nummers.

Maar hoewel het allemaal prima klinkt, word ik nergens bij mijn lurven gegrepen. Ja, het is goed gespeeld en sfeervol, maar van een album dat toch een bepaalde cultstatus heeft verworven verwacht ik eigenlijk nog wel iets meer. Er zijn na afloop ook weinig momenten in de nummers die me echt bijblijven, ik mis hooks of memorabele riffs. Begrijp me goed hoor, het wordt nergens saai en het is absoluut geen straf om dit album uit te zitten. Maar ik hoor hier ook niks dat zich kan meten met de toppers van het genre. Een vermakelijke release, maar geen essentiële.