Mooie jazzplaat waarop de uitstekende muzikanten elkaar prima aanvullen. Voor mij zijn er helaas twee minpunten die me afhouden van een hogere waardering:

1. Vignette is een prachtig nummer. Maar het is zo'n sterke opener, dat de rest van de nummers er niet aan kunnen tippen. Het album piekt voor mij daarom wat te vroeg. Qua sfeer verschilt het ook nogal van de rest van het album, waardoor het me altijd een beetje op het verkeerde been zet.

2. Jarrett. Zijn pianospel is briljant, maar zijn geschreeuw door de nummers heen werkt me al snel op de zenuwen. Ik snap dat het idee, maar voor mij werkt het gewoon niet zo goed. En omdat het zo dominant aanwezig is, drukt het toch wel een (negatieve) stempel op de plaat.

Verder absoluut een prima genietbaar album, maar eentje waarvan ik eigenlijk gehoopt had dat ik hem méér zou kunnen waarderen.

Ik leerde Gas kennen met dit album, een paar weken nadat mijn dochtertje geboren was. Een heftige tijd - complicaties bij de bevalling waar mijn vrouw nog lang last van hield, veel slaapgebrek, nauwelijks tijd voor jezelf om even op te laden...hoe mooi ik het ouderschap ook vindt en hoe fantastisch die eerste maanden verder óók waren, bij tijden was het ook een moeilijke en eerlijk gezegd soms ook gewoon een donkere periode.

Waarom dit verhaal nu zo persoonlijk maken? Dat is omdat Gas voor mij onlosmakelijk met die periode verbonden is. In een van de spaarzame momenten die ik voor mezelf had, heb ik op goed geluk dit album eens opgezet. En vanaf de eerste tonen van het openingsnummer wist ik: in deze wereld die Wolfgang Voigt voor me heeft geschapen wil ik zijn. Zo heerlijk rustgevend, zo fantastisch dromerig - het was alsof ik voortdurend rond liep in het bos waar de foto op de albumhoes genomen is. Het album werd voor mij een soort bastion waarin ik me zo nu en dan terug kon trekken en krachten kon opdoen, een haven waarin ik op adem kon komen tussen de hektiek van alle dag door. Als ik het effect dat dit album op me had in één woord moet samenvatten, dan is dat helend. Ik snap het als dit een beetje dramatisch klinkt, maar er is voor mij echt maar weinig muziek die zo met een specifieke levensgebeurtenis is verbonden als dit album.

Inmiddels is die periode weer een paar jaar geleden en zijn we met het hele gezin in wat rustiger vaarwater gekomen. Misschien dat Pop daarom wat minder vaak zijn weg naar de CD-speler weet te vinden dan toen, maar áls het gebeurt, brengt het meteen weer die magie van toen terug. Ambient op zijn mooist.