Dit...is niet hoe ik verwachtte dat de opvolger van Imaginary Sonicscape zou klinken. En dat is grappig, want Sigh doet natuurlijk nóóit wat iemand van ze "verwacht". In tegenstelling tot de vorige albums klinkt de band hier behoorlijk rechttoe rechtaan. Qua sound doet dit nog het meest denken aan klassieke Heavy Metal. Sigh zou natuurlijk Sigh niet zijn als ze daar toch niet allemaal invloeden als saxofoon, orgeltjes, en ambient-interludes aan zouden toevoegen, maar de enorme mix van stijlen en genres van de vorige paar albums ontbreekt wel. Mirai zingt trouwens clean hier, wat echt even wennen was in het begin. Het klinkt echter niet onaardig en past denk ik beter bij deze muziek dan zijn Black Metal screams. Het album rockt lekker weg verder, maar ik geef zelf toch de voorkeur aan de albums waarop Sigh wat meer losgaat met hun experimenteerdrift.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Infidel Art (3,5*)
7. Gallows Gallery

Op Ghastly Funeral Theater gaat Sigh weer een stapje verder met het toevoegen aan experimentele klanken aan hun Black Metal-sound. Waar dit op Infidel Art niet altijd helemaal lekker liep, komt een en ander op deze EP een stuk beter uit de verf. De klassieke elementen zijn een stuk beter in de nummers verweven en ook de soms opvallende songsstructuren of instrumenten (hoor ik daar nou een saxofoon opduiken in sommige nummers?) voelen allemaal heel vloeiend en organisch aan. Nergens doet Sigh aan gek doen om het gek doen. En dan druipt deze EP ook nog eens van de sfeer! Mijn voorlopige favoriet van Sigh.

Tussenstand:
1. Ghastly Funeral Theater (4*)
2. Scorn Defeat
3. Infidel Art (3,5*)

Dit zou op papier best wel mijn ding moeten zijn - qua stijl verschilt Graveward niet heel veel van voorganger In Somniphobia, en die vond ik erg tof. Maar om een of andere reden klikt het niet. Dat komt denk ik deels door de productie, die veel fletser klinkt dan op het voorgaande album (sowieso valt het me op dat de kwaliteit van de productie erg wisselvallig is in de Sigh-discografie). Maar daarnaast mist het album voor mij gewoon iets dat ik moeilijk onder woorden kan brengen...het ontbreekt de songs aan hooks of andere momenten die blijven hangen. Het gaat een beetje het ene oor in en het andere oor uit, hoe gek dat misschien ook klinkt voor muziek waarbij zoveel gebeurt. Niet dat het ergens echt vervelend wordt om naar te luisteren, maar het maakt gewoon niet zoveel indruk als veel andere platen van Sigh.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. In Somniphobia
7. Infidel Art (3,5*)
8. Gallows Gallery
9. Graveward (3*)
10. Scenes from Hell
11. Hangman's Hymn

In mijn chronologische tocht door de discografie van Sigh heb ik Hail Horror Hail nu meermaals beluisterd, en nog steeds denk ik dat dit album me pas een fractie van zijn geheimen heeft prijsgegeven. Er zitten ook zo ongelooflijk veel verschillende elementen in, dat de afwisseling binnen de nummers zelf vaak al heel groot is. De opener en tevens het titelnummer hakt er meteen in met een welhaast rockende groove, terwijl een nummer als 12 Souls dan weer uitstekend dienst zou kunnen doen als soundtrack voor een horrorfilm. En zo zijn er nog talloze andere stijlen die de revue passeren. In de basis is de muzikale stijl van Sigh hier nog steeds Black Metal, maar dan wel een variant die de uiterste grenzen van het genre opzoekt en daar meermaals ook overheen gaat. En toch voelt alles steeds heel coherent aan, en nergens geforceerd. Petje af voor Sigh, dit album ga ik nog heel veel luisteren.

Tussenstand:
1. Hail Horror Hail (4,5*)
2. Ghastly Funeral Theater (4*)
3. Scorn Defeat
4. Infidel Art (3,5*)

Op Hangman's Hymn besloot Sigh om voor de verandering eens gewoon een rechttoe rechtaan Symfonisch Black Metalalbum te maken. En dat werkt op zich prima. De muziek knalt er meteen lekker in, en de symfonische elementen zijn goed verweven met de metal.

Het nadeel is (en ik had eigenlijk niet verwacht dit te gaan zeggen bij een Sigh-album): het wordt op gegeven moment een beetje saai. Er mist afwisseling. Waar ik bij andere Sigh-albums vaak op het puntje van mijn stoel zit om te horen wat er nu weer gaat komen, ontbreekt dat op dit album. Alles klinkt min of meer hetzelfde en raast op hetzelfde tempo door, en op het einde verslapt mijn aandacht daarom helaas. Niet slecht, maar zeker ook niet mijn favoriet van Sigh.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Infidel Art (3,5*)
7. Gallows Gallery
8. Hangman's Hymn (3*)

Een wat "rustiger" album van Sigh, nadat voorganger Graveward sterk leunde op symfonische elementen. Ik vond de voorganger niet zo heel goed en Mirai zelf blijkbaar ook niet. In een interview las ik dat hij om die reden dit element zoveel mogelijk weg wilde laten uit Heir to Despair. In plaats daarvan incorporeert Sigh op dit album veel Japanse folkloristische instrumenten en muziek, iets wat ze gek genoeg tot nu toe nooit echt gedaan hebben (het artwork van de oude albums oogde wel Japans, maar de muziek zelf was dat niet). Verwacht echter geen compleet folkalbum of zo, de basis blijft nog steeds Metal. Het is wel een album waar Sigh wéér een nieuwe insteek voor hun muziek heeft weten te vinden, en hoewel het een beetje ontbreekt aan nummers die er voor mij echt uitspringen, luistert het album als geheel wel lekker weg.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. In Somniphobia
7. Heir to Despair (3,5*)
8. Infidel Art
9. Gallows Gallery
10. Graveward (3*)
11. Scenes from Hell
12. Hangman's Hymn

Wat krijgen we nu? Sigh, de band die nooit 2 keer hetzelfde album maakt, doet dat nu...letterlijk wel. Het betreft hier namelijk een compleet heropgenomen versie van het album Hangman's Hymn uit 2007. Volgens Mirai bevatte dit album zijn beste composities, maar stoorde hij zich aan de matige uitvoering, wat de reden was om het album helemaal opnieuw op te nemen.

Voor mij is het precies andersom. Met de uitvoering was wat mij betreft niet zoveel mis, maar vanwege de composities was Hangman's Hymn toch mijn minst favoriete Sigh-album. De muziek knalt aan één stuk door en mist daardoor afwisselig en dynamiek. De eerste paar nummers is het nog okee, maar dan besef je dat dit het hele album zo doorgaat en wordt het al snel saai. En weliswaar is deze heropname strakker ingespeeld, maar hij voelt ook nog drukker (in de slechtste zin van het woord) dan het origineel. Nee, ik kan hier echt heel weinig mee.

Desalniettemin heb ik veel plezier beleefd aan mijn chronologische tocht door de discografie van Sigh. Een hele gave band die zichzelf telkens opnieuw weet uit te vinden. Is al hun werk goed? Zeker niet, maar ik heb liever bands die durven experimenteren en daarbij af en toe de plank misslaan, dan bands die altijd veilig dezelfde paden blijven bewandelen. Ik ben benieuwd wat de band ons in de toekomst nog gaat brengen en heb een aantal albums ontdekt die ik graag fysiek in huis wil gaan halen.

Eindstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Shiki
7. In Somniphobia
8. Heir to Despair (3,5*)
9. Infidel Art
10. Gallows Gallery
11. Graveward (3*)
12. Scenes from Hell
13. Hangman's Hymn
14. I Saw the World's End - Hangman's Hymn MMXXV (2,5*)

Voordat ik naar Sigh ging luisteren, was dít hoe ik zo’n beetje verwachtte dat ze zouden klinken. Bizar, experimenteel, en one of a kind. De experimenteerdrift die Sigh al hun hele carrière kenmerkt komt op Imaginary Sonicscape tot volle wasdom. In een uur tijd en 10 nummers lang passeert een hele reeks aan muzikale stijlen de revue, allemaal subliem uitgewerkt.

Waar op de eerdere albums altijd nog goed te horen was dat Sigh een Black Metalband is, laten ze dit hier voor het eerst echt helemaal los. Dit komt vooral omdat er op Imaginary Sonicscape een heel prominente rol is weggelegd voor allerlei keyboards, en de gitaren relatief meer naar de achtergrond staan. Eigenlijk doen alleen de harsh vocals van Mirai nog denken aan de Black Metal waarmee de band ooit begon. Ook zijn voorliefde voor klassieke pianomuziek, die we op het debuut al hoorde, duikt hier nog regelmatig op.

Wat ik vooral knap vind is dat Sigh ondanks alle muzikale variatie een heel consistente sound en klankkleur weet te behouden. Voorganger Scenario IV: Dread Dreams had soms een beetje last van een knip- en plakgevoel, waarbij de overgang tussen verschillende stijlen af en toe wat geforceerd leek. Maar hier heb ik steeds het gevoel naar een heel coherent album te luisteren. Als er bijvoorbeeld opeens een discobeat langskomt in A Sunset Song tovert dat een grote glimlach op mijn gezicht, terwijl het niks afdoet aan de flow van het nummer. Misschien ook omdat Sigh ervoor koos om nog steeds echte nummers te schrijven, met een kop en een staart en vaak zelfs een lekkere groove. Het maakt dit album verrassend toegankelijk, terwijl het tegelijkertijd toch óók vooral voelt als een weirde psychedelische trip.

Dit is voor mij tot nu toe het beste Sigh-album. Het voelt echt als een apotheose van waar de band de afgelopen paar albums al naartoe werkte. Ik ben héél benieuwd of ze dit later nog hebben weten te overtreffen.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Infidel Art (3,5*)

Na 3 wat mindere albums komt Sigh gelukkig weer sterk terug met In Somniphobia. Wat meteen opvalt is dat de productie een stuk beter is dan op de voorganger. Alle instrumenten zijn duidelijk hoorbaar en ook de zang komt goed uit de verf. Daarnaast is er ook weer veel meer muzikale diversiteit -de 2 albums hiervoor kwamen op mij toch vooral over als "Black Metal met blazers" en niet als de unieke muzikale samensmelting van stijlen waardoor ik Sigh zo tof ben gaan vinden. De eerste paar nummers knallen er lekker in, en het middengedeelte van het album bevat een soort suite waarin de symfonische en experimentele gedeeltes meer de overhand krijgen. Het album is wel aan de lange kant, maar door de kwaliteit en afwisseling weet het te blijven boeien.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. In Somniphobia
7. Infidel Art (3,5*)
8. Gallows Gallery
9. Scenes from Hell (3*)
10. Hangman's Hymn

Op hun tweede langspeler gaat Sigh verder op de weg die was ingeslagen met Scorn Defeat. De basis van de muziek ligt nog steeds in de Black Metal, maar vergeleken met het debuut is de rol voor piano en andere onconventionele instrumenten een stuk groter geworden. Dit zorgt ervoor dat sommige stukken welhaast spacey aanvoelen, of doen denken aan klassieke muziek. Dit klinkt vandaag de dag nog steeds bijzonder, maar ik kan me voorstellen dat dit in 1995 al helemaal ongehoord was.

Minpunten zijn er ook. In sommige nummers bedient Sigh zich van cleane vocalen en koorzang, maar helaas klinkt dat niet echt lekker - het effect is eerder knullig dan episch. Ook zit de productie de muziek soms in de weg, want hoewel het voor jaren 90 Black Metal productie natuurlijk nog alles meevalt, denk ik dat de experimentele passages en de klassieke instrumenten beter tot hun recht zouden komen als alles iets beter had geklonken.

Een mooi album waarop Sigh al een behoorlijke ontwikkeling laat zien. Persoonlijk geef ik wel de voorkeur aan het debuut, omdat ik het songmateriaal daar gewoon net iets sterker vindt. 3,5*

Tussenstand:
1. Scorn Defeat
2. Infidel Art

Dit album ligt sterk in het verlengde van Hail Horror Hail: op een basis van Black Metal experimenteert Sigh er lustig op los met allerlei stijlen (hoor ik daar nou surfgitaar in Black Curse?) De nummers voelen allemaal weer erg avontuurlijk en ik werd een paar keer behoorlijk op het verkeerde been gezet, terwijl de kracht en agressie van de Black Metal wel altijd behouden blijft. Toch vind ik de voorganger sterker: daar voelde de afwisseling tussen de stijlen organischer, terwijl het hier soms een beetje als knip- en plakwerk klinkt. Alsof de wisseling van genres soms wat geforceerd is. Maar dat is maar een klein minpunt, het blijft absoluut een gaaf album zoals geen andere band die in elkaar had kunnen zetten.

Tussenstand:
1. Hail Horror Hail (4,5*)
2. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
3. Ghastly Funeral Theater
4. Scorn Defeat
5. Infidel Art (3,5*)

Op dit album gaat Sigh verder op de weg van de Symfonische Black Metal die ze met Hangman's Hymn waren ingeslagen. Dat was niet echt hoe ik Sigh graag hoor, en dat geldt helaas ook voor Scenes from Hell. Wel vind ik de composities en het gebruik van de symfonische elementen hier creatiever dan op de voorganger. Zo moet ik bijvoorbeeld wel glimlachen als de blazers iets gaan spelen wat je nog het beste kan omschrijven als circusmuziek. Maar zo spannend en avontuurlijk als op de oude albums wordt het nergens. Ook de productie zit dit album in de weg: de muziek is duidelijk bedoeld om hard te knallen, maar helaas klinkt alles vrij flets. Dit hoor je bijvoorbeeld terug in de zang van Mirai, die echt wel een goede vocale prestatie neerzet maar helaas niet goed naar voren komt tussen de rest van de muziek. Ook de drums klinken nogal tam. Ik hoop wel dat Sigh op de komende albums nog eens van muzikale richting gaat wisselen.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Infidel Art (3,5*)
7. Gallows Gallery
8. Scenes from Hell (3*)
8. Hangman's Hymn

Sigh is zo’n band waarvan ik al lang het idee heb dat het iets voor mij zou zijn, maar waar ik nog nooit echt naar geluisterd had. Onlangs besloot ik dat daar maar eens verandering in moest komen – en dan begin je natuurlijk bij het begin.

Sigh heeft de naam een zeer experimentele band te zijn, maar op het debuut Scorn Defeat hoor je daar nog niet héél veel van terug. In de basis is de muziek Black Metal zoals die begin jaren ’90 gespeeld werd, met duidelijke invloeden van Celtic Frost en Venom. Toch hoor je hier en daar al wel eigenzinnige toevoegingen zoals bepaald gebruik van piano en keyboards, waarmee Sigh zich al van hun genregenoten weten te onderscheiden. Al wordt het nergens écht experimenteel en staat alles goed in dienst van de muziek (en let wel: dit album komt uit een tijd dat er van ALLE zichzelf respecterende Black Metal-bands werd verwacht dat ze grenzen verlegden en niet slechts deden wat andere bands al gedaan hadden).

De muziek is voornamelijk midtempo met de nodige snellere stukken, afgewisseld met meer stemmige passages. Hierbij wordt vaak gebruik gemaakt van de eerder genoemde piano en keyboards. In interview met bandleider Mirai las ik dat hij van huis uit eigenlijk geoefend is op de piano en voornamelijk een achtergrond had in de klassieke muziek. Dit hoor je zeker terug in de muziek en vooral op een sfeervol intermezzo als Gundali komt dit duidelijk naar voren.

Een gaaf debuut en ik ben erg benieuwd geworden naar de rest van hun discografie! 4*

Een dikke 30 jaar in hun carrière komt Sigh nog eens met een heel sterk album op de proppen. Shiki is een redelijk rechtoe rechtaan album voor Sigh's doen, het klinkt gefocust en verbeten. Er wordt wel geëxperimenteerd, maar alles staat in dienst van de nummers. Zo duiken er af en toe wat electronische invloeden op, of gedeeltes met fluit en andere blaasinstrumenten. Ze zorgen voor een mooie hard-zachtdynamiek met de fellere metalpassages. Ik was wel enigszins verbaasd toen ik zag dat de gitarist en drummer eerder deel uitmaakten van bands als o.a. Kreator, Dragonforce en Fear Factory (niet direct namen waar ik aan denk bij Sigh), maar het gevolg is wel dat alles superstrak is ingespeeld. Het album heeft ook de heldere productie die erbij past (wat zeker niet op elk Sigh-album het geval is). Mirai's zang klinkt erg krachtig, misschien als gevolg van het feit dat hij hier alles in het Japans zingt. Ik versta er natuurlijk niks van, maar ik begreep uit een interview dat dit album conceptueel draait om zijn angst voor aftakeling en de dood. Alles bij elkaar zorgt dit strak en fel maar tegelijk ook donker album. Erg gaaf!

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Shiki
7. In Somniphobia
8. Heir to Despair (3,5*)
9. Infidel Art
10. Gallows Gallery
11. Graveward (3*)
12. Scenes from Hell
13. Hangman's Hymn

Deze heb ik laatst op de gok meegenomen uit een bak tweedehands. Omdat het één van de eerste Sol Invictus-releases is, had ik om een of andere reden de verwachting dat het allemaal vrij punkish, lo-fi en, nou ja, amateuristisch zou klinken (ik meen jaren geleden ooit oud SI-materiaal gehoord te hebben dat zo klonk). Maar goed, voor 5 euro wilde ik de gok wel wagen. Ik werd echter aangenaam verrast: de muziek klinkt hier vooral heel ingetogen en stemmig, vaak wat weemoedig ook. Slechts af en toe wordt het tempo wat opzwepender, zoals op de klassieker Looking for Europe. Op nummers als Sawney Bean en Michael hoor je daarentegen juist echt het Folk-aspect van neofolk-band naar voren komen. Zelfs de zang van Tony, toch meestal niet het sterkste punt van Sol Invictus, klinkt hier mooi en passend bij de muziek. Blij dus dat ik deze toch heb meegenomen!

Intrigerend werkje, dit debuut van Sopor Aeternus. Obscuur en donker, met een hoes die niet mis zou staan bij een Black Metal-album. Alles straalt uit dat deze muziek in een donkere crypte is opgenomen in een staat van eenzaamheid en depressie.

Ik las ooit dat de nummers op dit album eigenlijk van eerdere demo's afkomstig zijn, maar of die voor de gelegenheid opnieuw zijn opgenomen is me niet helemaal duidelijk. De meeste Sopor-demo's zijn ook nooit officieel uitgegeven, dus dat zullen we ook wel nooit zeker weten. Qua productie klinkt dit album in ieder geval wel prima. Niet ontzettend gepolijst, maar dat hoeft ook helemaal niet bij dit type muziek.

De neoklassieke stijl van de latere albums is hier nog ver weg. Dit ligt dichter bij Darkwave, hoewel de elementen van het latere Soporgeluid hier en daar al wel een beetje aanwezig zijn (blazers, kerkbellen, Middeleeuwse invloeden, etc.) En natuurlijk zijn er de schrille vocalen van Sopor-brein Anna-Varney. Je haat ze of je houdt ervan, maar ik kan me Sopor niet voorstellen zónder.

Soms denk ik dat het morbide imago mensen weghoudt die eigenlijk prima van deze muziek zouden kunnen genieten. Want hoewel de thematiek en de visuals erg donker zijn, is de muziek zelf vaak opvallend sereen - de meeste nummers hebben een melancholieke maar rustgevende sfeer. Al met al een sterk debuut van deze bijzondere en unieke act!

Summoning gaat hier lekker verder met de stijl die ze op Minas Morgul waren ingeslagen. En dat betekent: lang uitgesponnen nummers, een galmende drumcoputer, prominente synths en een bijrol voor de gitaar, en een epische fantasysfeer (ja, het woord "episch" wordt veel te veel gebruikt vandaag. Maar bij Summoning mag het.) Vergeleken met de voorganger hebben de songs hier allemaal meer hun eigen gezicht en is het album wat afwisselender qua sfeer en emoties. Ook klinkt het instrumentgebruik wat gevarieerder (of beter gezegd: het lukt ze hier beter om verschillende klanken uit hun synths te krijgen).

Een nadeel is wel dat bijna alle songs om en nabij de 10 minuten duren, en dat voelt soms wat te lang. Bij sommige nummers had ik na 5 minuten het gevoel dat het wel mooi geweest was, waarna het nummer in feite nog een keer opnieuw begon. Het album is ook een beetje aan de lange kant daardoor. Anderzijds wil ik hier zeker ook niet een te groot punt van maken, ik denk dat veel van de epiek en de sfeer van deze muziek juist voortkomt uit het herhalende aspect ervan.

Tussenstand:
1. Dol Guldur (4*)
2. Minas Morgul
3. Lugburz (3*)

"And at the gates the trumpets rang..."

Waar Summoning op Stronghold hun stijl wat mij betreft had geperfectioneerd, weten ze op Let Mortal Heroes Sing Your Fame verder te gaan op datzelfde hoge niveau.

De nummers zijn wat puntiger dan op de eerdere albums, en de band gebruikt hier voor het eerst en met enige regelmaat samples uit een Lord of the Rings-hoorspel om de muzikale fantasysfeer nog meer kracht bij te zetten ("...THE CROWNS OF SEVEN KINGS! AND THE RODS OF THE FIVE WIZARDS!"). De sfeer is dus weer enorm episch (ga ik het woord "episch" bij elk Summoning-album gebruiken? Misschien niet...maar ik zou het kunnen doen), maar ook behoorlijk afwisselend. Een nummer als Ashen Cold is naar Summoning-maatstaven bijvoorbeeld verrassend ingetogen.

Afsluiter Farewell is het kroonjuweel van het album en tevens mijn favoriete Summoning-nummer (op de dagen dat Land of the Dead dat niet is). De band gebruikt hier voor het eerst koorzang, wat ontzettend gaaf klinkt, en met alle geluiden van hoorns en andere blazers vergeet je gewoon dat het slechts 2 mannen met keyboards zijn die dit alles voortbrengen.

Rest me niks anders dan te zeggen dat dit mijn favoriete Summoning-album is en dat de 4* sterren die hier stonden veel te laag zijn. Meteen verhoogd dus!

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Dol Guldur (4*)
4. Nightshade Forests
5. Minas Morgul
6. Lugburz (3*)

Beetje een a-typische release, deze EP van Summoning. Het eerste nummer is pure Dungeon Synth, blijkbaar een overblijfsel van een oud project (Mirkwood) van Silenius in die stijl. De synths zijn prominent aanwezig, de drums zijn subtieler, gitaar en zang ontbreken geheel. Wel een erg sfeervol nummer. Summoning zit qua stijl toch al vrij dicht tegen de Dungeon Synth aan, dus leuk om eens te horen hoe het klinkt als ze hier vol voor gaan.

Saruman klinkt dan weer heel anders: de drums zijn een beetje all over the place en ook hier zijn er geen gitaren of zang. In plaats daarvan krijgen we voice samples van, jawel, Saruman uit een Lord of the Rings-hoorspel. Op zich wel een grappig nummer, maar het klinkt toch voornamelijk als een schets voor een nooit voltooide Summoning-song.

3,5* voor deze EP, omdat vooral het eerste nummer toch echt wel iets heeft. Als Silenius zijn oude Dungeon Synth-project nog eens uit de mottenballen zou willen halen, zou ik daar zeker benieuwd naar zijn.

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Dol Guldur (4*)
4. Nightshade Forests
5. Minas Morgul
6. Lost Tales (3,5*)
7. Lugburz (3*)

Het debuut van Summoning staat behoorlijk ver af van wat de band hierna zou gaan maken. Waar de band later in feite zijn eigen genre zou ontwikkelen, is Lugburz nog sterk geworteld in de Black Metal van de jaren 90. De nadruk ligt nog veel meer op de gitaren dan op de synths, en in plaats van een drummachine met veel galm hebben we hier een menselijke drummer met een wat iel drumgeluid. Sowieso is de productie, in goede jaren 90 BM-stijl, niet om over naar huis te schrijven. En hoewel er hier en daar best wat leuke ideeën naar boven komen en de voor de band zo kenmerkende Tolkien-invloeden ook al duidelijk aanwezig zijn, voelt het allemaal nog wat te brak en te knullig om me echt te kunnen boeien. Leuk om eens gehoord te hebben hoe Summoning ooit begonnen is, maar absoluut geen essentieel album wat mij betreft.

Toen Summonig in 1995 met hun debuut Lugburz aankwam, denk ik niet dat iemand verwachtte dat ze de middelmatige Black Metal van dat album nog datzelfde jaar zouden overtreffen. Wat mij betreft is Minas Morgul in alle opzichten het échte begin van Summoning zoals we die nu kennen. Vanaf het begin hoor je direct dat de muziek heel anders klinkt: een prominente rol voor de synths, een trage en galmende drumcomputer, en lang uitgesponnen composities. Zeg over drumcomputers wat je wilt, als er één band is die niet zonder kan is dat natuurlijk Summoning. Wel is er compositorisch nog ruimte voor groei: sommige nummers gaan wat te lang door of missen wat eigen smoelwerk. Maar met de hele op Tolkien gebaseerde fantasy-epiek zit het al hartistikke goed, dus dit is gewoon een gaaf album.

Tussenstand:
1. Minas Morgul (4*)
2. Lugburz (3*)

Dit is een EP is met overblijfsels van de Dol Guldur-sessies, dus op voorhand dacht ik: "Mwah...". Maar dat was onterecht, want dit werkje is erg gaaf! Ik denk dat de nummers zijn blijven liggen omdat ze niet binnen de flow van Dol Guldur pasten, want qua kwaliteit doen ze niks onder voor wat er op dat album staat.

Deze EP laat de meer ingetogen kant van Summoning horen en de nummers zijn dan ook erg sfeervol. Je hoort hier ook goed hoe sterk Summoning muzikaal eigenlijk neigt naar Dungeon Synth in plaats van Metal. Een nummer als Kortirion Among the Trees wordt bijvoorbeeld grotendeels gedragen door zijn mysterieuze en betoverende synthmelodie, en niet door gitaargeweld.

Hooguit is Flesh and Blood wat minder uitgesproken, en daarvan snap ik ook dat dit het album niet heeft gehaald, maar de rest van de nummers maakt dit zonder meer goed! En het feit dat dit een EP is van een half uur maakt het allemaal ook wat makkelijker te behappen dan de full lengths van deze band.

Tussenstand:
1. Dol Guldur (4*)
2. Nightshade Forests
3. Minas Morgul
4. Lugburz (3*)

Oath Bound was destijds mijn eerste Summoning-album, en zal daarom altijd wel speciaal voor me blijven als introductie tot deze bijzondere band. Maar in muzikaal opzicht vind ik het zeker niet het beste werk van de heren.

Vooropgesteld: Land of the Dead is briljant. Groots, dramatisch en meeslepend, het toppunt van Summonings werk en mijn favoriete nummer van de band (samen met Farewell van de voorganger). Dit nummer alleen maakt het album al de moeite waard.

Helaas komen de overige nummers komt niet in de buurt bij dit niveau. De eerste paar songs zijn prima, hoewel misschien een beetje standaard voor Summoning-maatstaven. Bij Might and Glory veer ik even op, de koorzang op het einde geeft dit nummer wel echt iets speciaals.

Daarna wordt een en ander helaas minder. Het trio Beleriand, Northward en Menegroth weet me nooit echt re raken en gaat altijd een beetje in een waas aan me voorbij. Ik kan ook nooit herinneren hoe die nummers klinken als ik ze niet op heb staan. En samen vormen ze toch een behoorlijk groot deel van het album. Ik merk dat ik dan eigenlijk altijd zit te wachten tot Land of the Dead dan weer begint.

Nu klink ik misschien wat te negatief over dit album. Dat is zeker niet de bedoeling! De 3,5* die hier stond kan zelfs wel wat omhoog. Het is erg sfeervol en het wordt nergens slecht. Maar om bovengenoemde redenen reken ik he toch ook niet tot het beste werk van de band.

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Oath Bound (4*)
4. Dol Guldur
5. Nightshade Forests
6. Minas Morgul
7. Lost Tales (3,5*)
8. Lugburz (3*)

Enorm sterke comeback van Summoning, die na Oath Bound lang de tijd hadden genomen om met een nieuw album op de proppen te komen. Maar dat loonde, want Old Mornings Dawn kan zich meten met het beste werk van Summonig.

Ik vind het eigenlijk moeilijk te zeggen wat dit album nu net zo goed maakt - qua stijl lijkt het meeste werk van Summoning toch vrij dicht bij elkaar, dus de verschillen zitten hem vaak in de nuances. Hoe dan ook zitten de composities hier superstrak in elkaar, de productie is om door een ringetje te halen, en zelfs de fantasysfeer lijkt hier nog een beetje extra naar voren te komen. Ook vervolgt Summoning de traditie om het sterkste nummer te eindigen: Earthshine kan zo in het rijtje Farewell, Land of the Dead, etc. Dramatisch en meeslepend, de perfecte afsluiter van dit epos.

Ik geef dit album meteen een hoge plek op mijn ranglijst, maar ik kan me zo voorstellen dat dit op termijn nog gaat stijgen.

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Old Mornings Dawn
4. Oath Bound (4*)
5. Dol Guldur
6. Nightshade Forests
7. Minas Morgul
8. Lost Tales (3,5*)
9. Lugburz (3*)

Stronghold is het album waarop Summoning hun unieke stijl heeft geperfectioneerd. Vanaf hier musiceren de heren Silenius en Protector op het toppunt van hun kunnen. Dit album bevat alle elementen die al in hun sound zaten, maar voert alles net wat beter uit. De drums zijn gevarieerder, er is een perfecte balans qua inbreng tussen de keyboards en de gitaren, en de songs zelf zijn beter gecomponeerd.

Op Dol Guldur tikte een aantal nummers de 10 minuten aan, maar waren ze soms dermate herhalend dat het voelde alsof hetzelfde nummer 2 keer achter elkaar werd afgespeeld. Op Stronghold zijn de nummers nog steeds lang maar toch net een paar minuten korter. Een subtiel maar belangrijk verschil, want hierdoor voelen ze afwisselender en beter behapbaar. De songs zelf voelen ook gelaagder, er valt meer in te beleven.

Ik had hier 4* staan, maar nu ik dit album weer luister en dit alles zo opschrijf besef ik dat dit te weinig is. Halfje erbij dus!

Tussenstand:
1. Stronghold (4,5*)
2. Dol Guldur (4*)
3. Nightshade Forests
4. Minas Morgul
5. Lugburz (3*)

Het meest recente Summoning-album is inmiddels alweer 7 jaar oud. Ik herinner me dat het destijds vrij lauw werd ontvangen, en nu ik het volledig heb beluisterd, kan ik dat ergens wel begrijpen. Dit is niet Summonings meest spectaculaire werk. De muziek klinkt hier en daar wat sleets en bevat relatief weinig momenten die echt blijven hangen. Summoning werkt nu eenmaal volgens een herkenbare formule, en misschien zijn ze inmiddels gewoon op een punt beland waarop daar niet heel veel nieuws meer uit te halen valt.

Toch wil ik niet te negatief klinken, want het album is zeker degelijk. Silvertine en de afsluiter zijn typische epische Summoning-nummers, maar de rest van de plaat is wat meer ingetogen en dat heeft zeker zijn charme! Dit geeft het geheel een melancholieke, mysterieuze sfeer die goed bij de band past. Tolkien schreef tenslotte ook niet alleen maar over grootse veldslagen. Zo valt er ook op dit laatste Summoning-opus nog genoeg te genieten.

Hoe dan ook is Summoning een band die zijn sporen dik heeft verdient als één van de meest unieke én gaaftse bands in de metalwereld. Ik vraag me af of de heren ooit nog met een nieuw album op de proppen gaan komen. Als ze besluiten dat het mooi is geweest dan heb ik daar vrede mee. Maar als er op een dag toch nog iets nieuws komt, dan zit ik er zeker klaar voor!

Eindstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Old Mornings Dawn
4. Oath Bound (4*)
5. Dol Guldur
6. Nightshade Forests
7. Minas Morgul
8. With Doom We Come (3,5*)
9. Lost Tales
10. Lugburz (3*)