Het einde van de jaren 90 leek geen beste tijd voor Immortal. Het laatste album, Blizzard Beasts, was niet bepaald hun beste werk. En toen moest oudgediende Demonaz zijn gitaar aan de wilgen hangen vanwege een blessure. (Ja, ik weet dat hij bandlid bleef als tekstschrijver, maar aangezien je met de woorden ice, snow, cold en Blashyrkh een nieuwe Immortal-tekst in elkaar kunt flansen, kunnen we ons afvragen hoeveel tijd hij hieraan kwijt was.) Voor veel bands zou zo’n situatie het einde betekenen, of in ieder geval een flinke afname in kwaliteit. Maar niet voor Immortal. Abbath is de uitdaging aangegaan en de band heeft zich hier opnieuw uitgevonden.

De muziek klinkt duidelijk anders dan het eerdere Immortal-werk. De songs zijn langer en technischer. Abbath heeft de plek van Demonaz op de gitaar ingenomen en het moet gezegd: de man heeft een oor voor goede riffs! De stijl van Demonaz paste goed bij de pure black metal van de oudere albums, maar Abbath injecteert een vleug heavy metal in de nummers, waardoor alles heerlijk episch aanvoelt. En nergens verzandt dit in technisch exhibitionisme: het album is erg sfeervol en dit wordt versterkt door hier en daar een wat rustigere passage toe te voegen. Dat laatste moeten we niet te groot maken (het is geen Opeth of zo), maar bijvoorbeeld de intro van het titelnummer geeft aan dat de band ook echt wel rekening houdt met het sfeerelement.

Voor de productie bezocht men deze keer de Abyss Studio van Peter Tägtgren. Een naam die soms niet zo gewaardeerd wordt vanwege vermeende platgeslagen en klinische producties, maar dat hoor ik hier niet zo terug. Het is een lekker knallend album waarop je alle instrumenten goed kunt horen, en dat is precies wat At the Heart of Winter nodig heeft. Het grootste euvel van voorganger Blizzard Beasts— een fletse, dunne productie die alles doodsloeg — is daarmee opgelost.

Ik had deze op 4* staan, maar nu ik hem weer heb geluisterd, ga ik daar een halfje bij doen. Mijn favoriete plaat van Immortal.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Blizzard Beasts (3*)

Blizzard Beasts is een beetje een vreemd beest (haha) in de Immortal-discografie. Voorganger Battles in the North was het snelste en meest aggresieve Immortal-album tot dan toe, maar de band gaat hier niet verder op die ingeslagen weg. In plaats daarvan gooien de heren het over een andere boeg: een wat trager tempo en riffs die aan Morbid Angel doen denken. Die zijn op zich niet slecht voor wat ze zijn, maar op een Immortal-album klinken ze een beetje vreemd en niet helemaal op hun plek. Veel erger dan dat is echter de productie: die is zo flets en dun dat de muziek totaal niet tot zijn recht komt. Een rauw en dun geluid werkte op Battles in the North omdat het daar bij de muziek paste, maar de riffs die ze hier spelen zouden gewoon je boksen uit moeten knallen (en hetzelfde geldt voor de drums van drummer Horgh die op deze plaat zijn entree maakte bij de band). In plaats daarvan blijft alles nu een beetie hangen in een soort achtergrondruis.

Op zich waardeer ik wel dat Immortal hier iets nieuws probeert en niet de formule van de voorgaande platen blijft herhalen. Maar door bovengenoemde euvels komt dit album voor mij niet helemaal lekker uit de verf.

Tussenstand:
1. Battles in the North (4*)
2. Pure Holocaust
3. Diabolical Fullmoon Mysticism
4. Blizzard Beasts (3*)

stem geplaatst

De snelste, de rauwste, de koudste plaat van Immortal. Dit album voelt als de essentie van waar de band voor staat, uitgevoerd in de meest extreme muzikale vorm. De drums voeren de boventoon in de mix, de productie is dun en ijzig. Nummers worden soms spontaan afgekapt, en Abbath perfectioneert hier zijn gortdroge rasp die we kennen en waar we van houden. Alles om het album niet "mooi" te laten klinken.

Ja, in technisch opzicht kun je dingen aanmerken op Battles in the North. Maar dan ga je voorbij aan het doel ervan. Je moet het over je heen laten komen als een bijtende sneeuwstorm. Voor mij voorlopig toch wel mij favoriete album van de band denk ik.

Tussenstand:
1. Battles in the North (4*)
2. Pure Holocaust
3. Diabolical Fullmoon Mysticism

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

Een gaaf album uit de gloriedagen van de Noorse Black Metal. Immortal gaat verder in de lijn van het debuut maar alles klinkt over de hele linie nog nèt wat beter: de riffs zijn sterker, de drums harder, en Abbaths stem rauwer. En waar de voorganger ook nog wat midtempo-stukken bevatte, blijft het gaspedaal hier de hele tijd ingedrukt. De niet al te gepolijste productie past perfect bij de muziek en de niet te lange speelduur zorgt ervoor dat deze sonische aanval nergens gaat vervelen.

Tussenstand:
1. Pure Holocaust (4*)
2. Diabolical Fullmoon Mysticism

Nu ik de laatste tijd weer veel naar Joanna Newsom luister, werd het tijd om maar eens een wat uitgebreider stuk te schrijven over een album dat al 18 jaar in mijn top 10 staat. Toch vind ik het nog altijd moeilijk om uit te leggen wat Ys voor mij zo briljant maakt.

Maakte Joanna op voorganger The Milk-Eyed Mender al veel indruk, daar speelde ze duidelijk nog liedjes (en dit bedoel ik absoluut niet denigrerend of zo, gewoon een constatering). Op Ys kun je haast beter spreken van suites, met 5 nummers die gemiddeld 11 minuten duren. Het zegt direct al iets over de ambitie van deze plaat.

Daarnaast wordt Joanna ondersteund door een waar orkest. Samen met haar eigen prachtige harpspel zorgt dit voor een album dat muzikaal zó rijkelijk in elkaar zit dat ik er elke luisterbeurt weer nieuwe details in ontdek. Toch is alles zo gearrangeerd dat het nergens te veel wordt of te dik is aangezet. Ondanks het grote aantal musici dat meespeelt blijft dit voor mij in de kern een ingetogen, introspectief album.

Dat introspectieve aspect wordt ondersteund door dat andere briljante element van dit album: de teksten. Ik vind ze zo geniaal, als ze die zonder muziek had uitgebracht als dichtbundel had ik het óók geweldig gevonden (en excuus, ik gebruik teveel hyperbolen als briljant, geniaal etc., maar voor mij is het ook echt zo). Pak er een paar willekeurige regels uit en ze bevatten gegarandeerd zó veel om te bewonderen en over na te denken (Darling, there's a place for us. Can we go, before I turn to dust?) Na al die jaren heb ik inmiddels wel een beetje beeld waar ze over gaan, maar heb ik toch vooral veel eigen beleving gecreëerd bij de meeste teksten, waarvan veel fragmenten me nog regelmatig door het hoofd gaan.

Ik heb nu een aardig stukje geschreven en nog steeds heb ik het gevoel dat ik helemaal niet tot de kern van dit album ben gekomen (ik heb het bijvoorbeeld nog niet gehad over de sterke pastorale sfeer die het voor mijn gevoel heeft, of dat ik het altijd sterk associeer met de lente). Maar wellicht schuilt daarin ook de kracht van Ys. Het is voor mij altijd een beetje ongrijpbaar gebleven, en daarom keer ik er telkens weer naar terug.

But release your precious heart,
To its feast, for precious hearts...

stem geplaatst

stem geplaatst

Met dit ijskoude weer is er natuurlijk geen betere band om te draaien dan IMMORTAL! Het debuut van de heren lijkt soms wat over het hoofd te worden gezien, en het is inderdaad ook niet hun snelste plaat, of de meest rauwe, of zelfs de koudste.

Toch is dit een sterk album en de moeite van het luisteren waard. Het heeft een bepaalde cryptische, mysterieuze sfeer die versterkt wordt door korte momenten op de akoestische gitaar en het midtempo van sommige nummers. Op andere momenten wordt het gaspedaal toch weer flink ingetrapt en gaat de band razend tekeer. Het zorgt voor een goede afwisseling, en ook de niet al te lange speelduur zorgt ervoor dat het album niet gaat vervelen.

Een mooi werkje dus uit de begindagen van de Noorse Black Metal-beweging. Een tijd dat zelfs Immortal nog als een serieuze band werd gezien....maar als je dan de clip van Call of the Wintermoon bekijkt ga je toch al twijfelen. Maar dat doet verder gelukkig geen afbreuk aan dit album!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

10 jaar geleden bracht Necromantic Worship twee demo's uit die aardig wat potten wisten te breken in de Black Metal-scene, hoewel ze alleen op tape beschikbaar waren. Helaas gaf de band er direct daarna alweer de brui aan, maar gelukkig zijn ze sinds kort weer actief en is hun eerste full length inmiddels een feit.

De band brengt Black Metal gebaseerd op de Griekse stijl, waarbij Necromantia de grootste inspiratiebron is. Dit betekent dat de basgitaar hier de hoofdrol speelt. Elektrische gitaar dient slechts ter ondersteuning of voor de sporadische solo. Lage, hissende vocalen spuwen hun vervloekingen over ons uit terwijl sfeervolle synths en nu weer opzwepende, dan weer ritualistische drums het plaatje afmaken.

Dit zorgt voor een mooie overkoepelende sfeer op het album, terwijl de nummers onderling toch behoorlijk verschillen. The Tempering of Erevos is bijvoorbeeld bijna groovy te noemen (dit klinkt bijna als een misplaatst woord in deze context, maar luister het en je zal me begrijpen!) en hetzelfde geldt voor de Tiamat-cover (een overigens briljante keuze die perfect op het album past). Op andere nummers wordt soms geflirt met Dark Ambient of worden conventionele muzikale structuren meer losgelaten. Hier krijgt de muziek vaak een ritualistisch element, maar het zou ook goed dienst kunnen doen als soundtrack voor een horrorfilm. Afsluiter Rub - Al - Khali brengt ons tenslote naar de Arabische woestijn waar we zo "The Mad Arab" uit de verhalen van H.P. Lovecraft zouden kunnen tegenkomen.

Alle liefhebbers van de betere Black Metal van Nederlandse bodem (Edwynn?) mogen dit beslist niet missen! Ik ben in ieder geval blij dat dit album er na 10 jaar dan toch gekomen is.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

In eerste instantie vond ik dit ik een prima album, maar niet echt speciaal. Degelijke Black Metal, maar niet bepaald nieuw of grensverleggend.

Toch bleef ik het album maar draaien en opeens bedacht ik me, wat doet het er ook toe? Wát Fír doet, doet het gewoon erg goed: Black Metal brengen in de stijl van de jaren 90, zonder pretenties of gedoe. Fír probeert ook niet om de snelste, hardste of meest kwaadaardige band te zijn - het gaspedaal wordt hier en daar zeker ingetrapt, maar de midtempo-stukken vind ik eigenlijk het beste. Erg sfeervol, donker en een wat melancholiek, vaak ondersteund door subtiele synthklanken. Als je bedenkt dat de man achter Fír ook verantwoordelijk is voor de (geniale) Dungeon Synth-act Old Tower, snap je waarom hij als geen ander deze plaat zo sfeervol weet te maken.

De speelduur is van het album is ideaal en zorgt dat de muziek tot het einde toe boeiend blijft. En ik moet ook de productie niet onvermeld laten - die is simpelweg perfect voor dit soort muziek. Alle instrumenten zijn goed hoorbaar, maar toch klinkt het nergens te gepolijst. Het behoudt dat rauwe randje dat noodzakelijk is voor dit soort Black Metal.

Het duurde even, maar uiteindelijk is bij mij het kwartje dus zeker gevallen!

Nortfalke is een Nederlandse Dungeon Synth-act die op dit album eerder neigt naar Ambient dan naar pure Dungeon Syth. We horen twee herhalende, lang uitgesponnen nummers die zich langzaam ontvouwen. Het is rustgevende, kalme muziek, ook helemaal niet zo donker als bij veel Dungeon Synth vaak het geval is. Ideale muziek om mee te ontspannen in de wintermaanden!

Het laatste Draconian-album is mijn favoriet van de band. Het beviel me altijd al goed en is ook de reden dat jk onlangs hun hele discografie eens doornam. Daar heb ik wat aardige dingen in ontdekt, maar niks dat ik uiteindelijk beter vind dan Under a Godless Veil.

Draconian bouwt hier door op hun al jaren beproefde formule: Death/Doom Metal met Gothic tintjes en afwisseling tussen mannelijke en vrouwelijke vocalen. De verschillen met hun andere albums zijn nuances, maar die zorgen er wel dat ik dit net wat beter vind dan de rest van hun werk.

Ten eerste is de muziek hier net wat minder log en traag dan op bijvoorbeeld de voorganger Sovran. Daarentegen is er meer de nadruk op de etherische, dromerige kant van de muziek, en die bevalt me nou net het best. De zang van Heike Langhans past hier ook uitstekend bij - technisch misschien geen hele bijzondere zangeres, maar ik vind de klank van haar stem erg prettig om naar te luisteren. De nummers hebben allemaal hun eigen gezicht waardoor de plaat de hele speelduur blijft boeien - iets wat toch niet bij alle Draconian-albums zo is. Tenslotte is het conceptuele thema over Gnosticisme interresant en verbindt het de nummers op het album mooi met elkaar.

Een fijn album dus, en zeker het Draconian-album dat ik het meeste zal blijven beluisteren. De rest van hun discografie bleek te variëren goed tot wel aardig, terwijl ik van tevoren (op basis van dit album) had verwacht om misschien wel een nieuwe favoriete band te gaan ontdekken. Nou ja, er zitten zeker leuke dingen in hun discografie en de band is zeker moeite van het checken waard voor Death/Doom-fans.

Eindstand:
1. Under a Godless Veil (4*)
2. Arcane Rain Fell
3. Sovran (3,5*)
4. Turning Season Within
5. Where Lovers Mourn
6. A Rose for the Apocalypse (3*)
7. The Burning Halo

Twee dingen vallen meteen op aan Sovran: Draconian keert wat meer terug naar de zware en logge sound van Arcane Rain Fell, én de band heeft een nieuwe zangeres. Heike Langhans vervangt hier voor het eerst Lisa Johansson op de vrouwelijke zang, en doet dat niet onverdienstelijk. Binnen de composities worden haar vocalen op dezelfde manier ingezet zoals die van Lisa(ze duiken de helft van de tijd op ala contrast met de grunts), maar ik vind haar stemgeluid simpelweg wat mooier klinken.

Beide dingen zorgen ervoor dat ik Sovran beter waardeer dan de voorgaande paar albums. Helaas lijdt deze plaat ook wel een beetje aan het euvel waar veel Draconian-werk last van heeft: op een gegeven moment wordt het allemaal een beetje teveel van hetzelfde. Het album opent sterk, maar tijdens de tweede helft verslapt mijn aandacht toch een beetje...misschien duurt het ook gewoon wat te lang. Maar los daarvan is dit gewoon weer een uitstekend staaltje Death/Doom!

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Sovran (3,5*)
3. Turning Season Within
4. Where Lovers Mourn
5. A Rose for the Apocalypse (3*)
6. The Burning Halo

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Op dit punt beginnen de Draconian-albums toch wel erg op elkaar te lijken, het is inmiddels een beetje formulewerk geworden. Dat hoeft op zich niet heel erg te zijn, maar het probleem is dat de nummers allemaal een beetje hetzelfde klinken en niks er echt bovenuit springt. Het mist aan sterke riffs, hooks en andere memorabele momenten. Ik hoor zeker de kwaliteit van de muzikanten, en het wordt nergens slecht. Maar helaas gaat de muziek op dit album toch vooral het ene oor in en het andere weer uit.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Turning Season Within (3,5*)
3. Where Lovers Mourn
4. A Rose for the Apocalypse (3*)
5. The Burning Halo

Een verzameling van heropgenomen demo-materiaal, 2 covers, en een paar nieuwe nummers. Doorgaans ben ik niet zo'n fan van dit soort releases, ik heb vaak het idee dat ze gemaakt worden op aandringen van de labels om extra momentum rondom een band te creëren of vast te houden. Geen idee of dat ook geldt voor dit album van Draconian, maar hoe dan ook brengt de band het er wel goed vanaf hier. De band brengt hun kenmerkende stijl van kwalitatief sterke Death/Doom met Gothic invloeden, en wat me dit keer extra opvielen was de melancholieke piano die hier en daar subtiel door de nummers is verweven.

Hoewel de nummers (bijna) allemaal goed in elkaar zitten, zijn er ook weinig die er écht uitspringen. En mede door de hierboven genoemde opbouw mist het album wat coherentie. Dit geldt vooral voor het laatste nummer, een cover die erg uit de toon valt bij de rest van de plaat. Al met al geen slecht album maar ook zeker niet hun beste werk.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Where Lovers Mourn (3,5*)
3. The Burning Halo