stem geplaatst

Geweldige EP van Deathspell Omega, dat na het immense Si Monumentum Requires, Circumspice nog meer de experimentele kant op ging. Het is nog niet de technische extremiteit en totale chaos die ze op Fas zouden laten horen, maar de wortels van die stijl zijn al wel duidelijk te horen op Kénôse.

Het eerste nummer begint met een onheilspellend drumritme. Dreigend, maar nog relatief rustig. Gaandeweg worden hier steeds meer elementen toegevoegd, als ware dit een soort Satanische boléro. Na een paar minuten breekt de hel dan toch los en worden we getrakteerd op een partij furieuze, technische Black Metal die de rest van het nummer aanhoudt. Het tweede nummer knalt er direct hard in en trapt nergens op de rem, en ook het slotnummer begint al even agressief. Maar al snel verandert dit in een soort outro die eerder aan een Industrial of Dark Ambient act doet denken - muziek die niet had misstaan op bijvoorbeeld een project van het wijlen Cold Meat Industry-label.

Naast de muziek verdienen ook de teksten en het concept aandacht. Deze gaan erg diep en doen de lyrics van het gros van de Black Metalbands verbleken als clichématige middelmatigheid. Dit is iets waarin je jezelf helemaal kunt verliezen, los van de muziek. Het intrigerende artwork op de hoes en in het boekje maken het plaatje af en zorgen voor een fascinerend totaalkunstwerk.

Met een speeltijd van ongeveer een half uur is deze EP wellicht wat makkelijker te verteren dan de full lengths van deze band, en daardoor misschien een goed instappunt voor wie de band nog niet kent. Maar vergis je niet, Kénôse is misschien korter, maar blijft een gitzwart werkje...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Op dit debuutalbum bouwt Arcturus voort op de stijl van hun Constellation-EP. Letterlijk, want de nummers van de EP verschijnen in heropgenomen versies en met soms andere titels ook op dit album.

Vergeleken met de EP vind ik dit album wel beter: er zit meer vuur in de nummers, en de productie klinkt ook levendiger. Sowieso vind ik dat Arcturus hier een mooie balans weet te vinden tussen de verschillende elementen waarmee ze werken: symfonisch maar niet overdreven bombastisch, progressief maar niet te weird, technisch maar wel sfeervol. Vooral qua sfeer zit het wel goed hier, mede door de mooie bijdrage van de keyboards en natuurlijk door de theatrale zangstijl van Garm.

Arcturus geeft je echt het gevoel dat je op een winternacht naar het Noorderlicht zit te staren, diep vanuit een Scandinavisch bos. Zeker een unieke band in het Noorse Black Metal landschap van de jaren negentig!

Tussenstand:
1. Aspera Hiems Symfonia (4*)
2. Constellation (3,5*)

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze EP laat al meteen goed zien welke stijl Arcturus speelt: spacey Black Metal met een symfonische insteek. De keyboards spelen hier een hoofdrol, wat niet zo gek is aangezien bandleider Sverd tevens de toetsenist is. Met de overige leden afkomstig uit o.a. Emperor, Mayhem en Ulver kunnen we hier wel spreken van een bescheiden All Star lineup uit de Noorse 90's Black Metal scene. Met een productie die voor het genre nog prima te pruimen is, en een muzikale stijl die de nadruk meer legt op sfeer dan op agressie, laat deze EP al direct zien dat Arcturus een heel eigen gezicht heeft.

stem geplaatst

stem geplaatst

Kvist is best bijzonder: na het uitbrengen van welgeteld 2 demo's en 1 full length album is er nooit meer iets van deze Black Metal-band vernomen. Je verwacht dat dit album daarom inmiddels zou zijn weggezakt in de vergetelheid, maar niks is minder waar. Met 13 recensies op Metal Archives en zelfs 34 op RYM lijkt dit album haast een klassieker. Is dat ook echt zo?

Het is in ieder geval een album waar je relatief makkelijk in kunt stappen als je onbekend bent in het genre. Het heeft een behoorlijk goede productie, het wordt nergens echt rauw en alle instrumenten liggen goed in de mix. Met name de bas is duidelijk hoorbaar (zeker naar de maatstaven van het genre!) en geeft soms een welhaast groovy touch aan de nummers. De gitaren en zang klinken grimmig en verbeten, maar worden nergens overstuur. Subtiele inzet van een keyboard zorgt voor extra sfeer bij de nummers.

Maar hoewel het allemaal prima klinkt, word ik nergens bij mijn lurven gegrepen. Ja, het is goed gespeeld en sfeervol, maar van een album dat toch een bepaalde cultstatus heeft verworven verwacht ik eigenlijk nog wel iets meer. Er zijn na afloop ook weinig momenten in de nummers die me echt bijblijven, ik mis hooks of memorabele riffs. Begrijp me goed hoor, het wordt nergens saai en het is absoluut geen straf om dit album uit te zitten. Maar ik hoor hier ook niks dat zich kan meten met de toppers van het genre. Een vermakelijke release, maar geen essentiële.

Dit album bevalt me een klein beetje beter dan de voorganger. De songtitels zijn dit keer weliswaar de meest ongeïnspireerde ooit ("No sun?" "Into Cold"? Sorry Demonaz, maar kom op zeg!), maar instrumentaal is het wat afwisselender dan Northern Chaos Gods. Een mooie balans tussen een paar snelle nummers die teruggrijpen op de oude stijl, en wat meer midtempo werk dat doet denken aan de latere albums.

Toch wordt het ook nergens bijzonder. Alles hier is al eens eerder en beter gedaan, ook door Immortal zelf. Het is me inmiddels wel duidelijk: schaf alles aan vanaf het debuut tot en met At the Heart of Winter, en je hebt alle essentiële Immortal-albums (...en Blizzard Beasts) wel in huis. Later werk vind ik vaak wel okee, maar over het algemeen echt wel een klasse minder. Desalniettemin een band die zijn sporen echt wel heeft verdient en een aantal terechte klassiekers op zijn naam heeft staan.

Eindstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. All Shall Fall
8. Blizzard Beasts
9. War Against All
10. Northern Chaos Gods (2,5*)

So it's come to this: een Immortal-album zonder Abbath. Na een hoop onrust in huize Doom Occulta verliet Abbath uiteindelijk de band en besloten Demonaz en Horgh om samen verder te gaan.

Dat Demonaz een potje gitaar kan spelen, wisten we natuurlijk al van de oude albums. Het is dan ook geen verrassing dat de muziek hier eerder teruggrijpt naar die periode van de band dan naar At the Heart of Winter en wat daarna kwam. Ook levert Horgh natuurlijk weer zijn vertrouwde kwaliteit op de drums.

Demonaz verzorgt ook de vocalen en doet dit niet onaardig, maar hier wordt Abbath toch wel gemist. Zeg wat je wilt over de man, maar als je een rauwe, gortdroge “UGH!!” in je nummer wil hebben, zijn er weinig die zich met hem kunnen meten.

Het grootste probleem van de plaat is dat het heilige vuur ontbreekt. Technisch is het goed, maar er blijft niks hangen. Dit is een euvel dat bij de latere Immortal-platen al vaker speelde, maar hier gaat het wel heel erg het ene oor in, het andere uit. Alles raast maar door, maar uiteindelijk kan ik geen nummer van het andere onderscheiden. Zo voegt Northern Chaos Gods uiteindelijk niks toe aan de Immortal-discografie, en voelt het als een onnodig album.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. All Shall Fall
8. Blizzard Beasts
9. Northern Chaos Gods (2,5*)

stem geplaatst

De bandleden van Immortal kunnen niet met en niet zonder elkaar. Nadat de band na Sons of Northern Darkness gesplit was, begon het na een tijdje toch weer te jeuken en kwam de onvermijdelijke reünie. Hier hoorde natuurlijk een album bij en dat werd All Shall Fall. Helaas is het geen heel indrukwekkend werkje geworden. Het mist de koude agressie of de kille epiek van de oudere albums. De nummers gaan het ene oor in en het andere uit en er is weinig dat blijft hangen. Ik snap dat de dagen van de brakke Black Metal ver achter ons liggen, maar hier wordt het wel heel gepolijst allemaal. Echt slecht wordt het nooit, maar dit is een album zonder urgentie geworden.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. All Shall Fall
8. Blizzard Beasts

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Lekker album van Immortal, dat zich op weer herpakt na het wat zwakkere Damned in Black. Dat klonk vooral als een verzameling riffs met weinig cohesie, maar hier lijkt er weer wat meer tijd gestoken in de composities.

Pure Black Metal spelen de heren allang niet meer, muzikaal gaat ook dit album verder op het pad dat was ingeslagen met At the Heart of Winter. Dat wil zeggen, een basis van Black Metal met invloeden van Heavy Metal en Thrash. Maar de kwaliteit van dat album halen ze ook weer niet, het voelt toch allemaal een beetje plichtmatig op de een of andere manier. Het album is wel lekker afwisselend, met furieuze nummers zoals One by One, een midtempo-knaller als Tyrants, en meer epische en atmosferische nummers als Beyond the North Waves. Maar echt verrassen doet het allemaal niet meer (natuurlijk zeker ook niet in tekstueel opzicht, waarin het weer ijs en vrieskou is wat de klok slaat.)

Dat maakt Sons of Northern Darkness een Immortalplaat die lekker wegluistert, maar die niet echt essentieel is in het oeuvre van de band. Ik snap ook wel dat ze ermee gestopt zijn hierna, beter de creativiteit een paar jaar opladen dan steeds hetzelfde album gaan uitbrengen. Ik heb de albums van na de reünie nog niet gehoord, dus ik ben benieuwd of dat ze gelukt is.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. Blizzard Beasts