Bijzonder album uit de hoogtijdagen van het legendarische label Cold Meat Industry. Deutsch Nepal komt van oorsprong uit de Industrial hoek, en deze stijl hoor je ook veel terug op Benevolence. Maar op andere momenten neigt het weer meer naar Dark Ambient, aangevuld met naargeestige samples, en zelfs onverwachte elementen zoals tribal drums of invloeden uit de wereldmuziek. Een unieke stijl dus, waardoor dit album regelmatig ook aamvoelt als een soort droom...maar natuurlijk wel een donkere

Op dit punt beginnen de Draconian-albums toch wel erg op elkaar te lijken, het is inmiddels een beetje formulewerk geworden. Dat hoeft op zich niet heel erg te zijn, maar het probleem is dat de nummers allemaal een beetje hetzelfde klinken en niks er echt bovenuit springt. Het mist aan sterke riffs, hooks en andere memorabele momenten. Ik hoor zeker de kwaliteit van de muzikanten, en het wordt nergens slecht. Maar helaas gaat de muziek op dit album toch vooral het ene oor in en het andere weer uit.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Turning Season Within (3,5*)
3. Where Lovers Mourn
4. A Rose for the Apocalypse (3*)
5. The Burning Halo

Slepend, mistroostig en zwaar. Het artwork voor de albumhoes is erg goed gekozen, want als je Arcane Rain Fell luistert zit je er zelf waarschijnlijk ook zo bij als de figuur op de cover.

Alles is hier net wat strakker uitgewerkt dan al niet verkeerde debuut. De songs klinken intenser en de depressieve sfeer en emoties zijn nog indringender. In die zin is dit wel echt muziek waarvoor ik in de stemming moet zijn en die ik niet zomaar ieder moment kan draaien. Anders Jacobsson heeft ook echt een sterke grunt valt me hier op, en de zang van Lisa vormt hiermee een mooi contrast.

Een klein minpuntje vind ik enkele spoken word-passages, die wat al te dramatisch aandoen. Ook duurt het album misschien net iets te lang, of had er net iets meer afwisseling in de nummers gemogen - maar los daarvan is dit toch absoluut een moderne klassieker in het Death/Doom-genre.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Where Lovers Mourn (3,5)

Twee dingen vallen meteen op aan Sovran: Draconian keert wat meer terug naar de zware en logge sound van Arcane Rain Fell, én de band heeft een nieuwe zangeres. Heike Langhans vervangt hier voor het eerst Lisa Johansson op de vrouwelijke zang, en doet dat niet onverdienstelijk. Binnen de composities worden haar vocalen op dezelfde manier ingezet zoals die van Lisa(ze duiken de helft van de tijd op ala contrast met de grunts), maar ik vind haar stemgeluid simpelweg wat mooier klinken.

Beide dingen zorgen ervoor dat ik Sovran beter waardeer dan de voorgaande paar albums. Helaas lijdt deze plaat ook wel een beetje aan het euvel waar veel Draconian-werk last van heeft: op een gegeven moment wordt het allemaal een beetje teveel van hetzelfde. Het album opent sterk, maar tijdens de tweede helft verslapt mijn aandacht toch een beetje...misschien duurt het ook gewoon wat te lang. Maar los daarvan is dit gewoon weer een uitstekend staaltje Death/Doom!

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Sovran (3,5*)
3. Turning Season Within
4. Where Lovers Mourn
5. A Rose for the Apocalypse (3*)
6. The Burning Halo

Een verzameling van heropgenomen demo-materiaal, 2 covers, en een paar nieuwe nummers. Doorgaans ben ik niet zo'n fan van dit soort releases, ik heb vaak het idee dat ze gemaakt worden op aandringen van de labels om extra momentum rondom een band te creëren of vast te houden. Geen idee of dat ook geldt voor dit album van Draconian, maar hoe dan ook brengt de band het er wel goed vanaf hier. De band brengt hun kenmerkende stijl van kwalitatief sterke Death/Doom met Gothic invloeden, en wat me dit keer extra opvielen was de melancholieke piano die hier en daar subtiel door de nummers is verweven.

Hoewel de nummers (bijna) allemaal goed in elkaar zitten, zijn er ook weinig die er écht uitspringen. En mede door de hierboven genoemde opbouw mist het album wat coherentie. Dit geldt vooral voor het laatste nummer, een cover die erg uit de toon valt bij de rest van de plaat. Al met al geen slecht album maar ook zeker niet hun beste werk.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Where Lovers Mourn (3,5*)
3. The Burning Halo

Draconian voert het tempo wat omhoog op dit album. Het klinkt allemaal nog steeds zwaar en donker, maar allemaal iets minder log en traag dan op Arcane Rain Fell. Ook krijgt de zang van Lisa hier de meest prominente plek tot nu toe, en dat werkt heel goed in contrast met de grunts van Anders.

Een nadeel is wel dat alle nummers een beetje op elkaar lijken. Ik kan ze moeilijk uit elkaar houden en er zijn voor mij ook niet echt nummers die boven de rest uitspringen - al weet ik zeker dat Draconian ze wél kan maken. Maar goed, zolang de kwaliteit op zich hoog en constant blijft is dat geen heel groot probleem natuurlijk.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Turning Season Within (3,5*)
2. Where Lovers Mourn
3. The Burning Halo

Het laatste Draconian-album is mijn favoriet van de band. Het beviel me altijd al goed en is ook de reden dat jk onlangs hun hele discografie eens doornam. Daar heb ik wat aardige dingen in ontdekt, maar niks dat ik uiteindelijk beter vind dan Under a Godless Veil.

Draconian bouwt hier door op hun al jaren beproefde formule: Death/Doom Metal met Gothic tintjes en afwisseling tussen mannelijke en vrouwelijke vocalen. De verschillen met hun andere albums zijn nuances, maar die zorgen er wel dat ik dit net wat beter vind dan de rest van hun werk.

Ten eerste is de muziek hier net wat minder log en traag dan op bijvoorbeeld de voorganger Sovran. Daarentegen is er meer de nadruk op de etherische, dromerige kant van de muziek, en die bevalt me nou net het best. De zang van Heike Langhans past hier ook uitstekend bij - technisch misschien geen hele bijzondere zangeres, maar ik vind de klank van haar stem erg prettig om naar te luisteren. De nummers hebben allemaal hun eigen gezicht waardoor de plaat de hele speelduur blijft boeien - iets wat toch niet bij alle Draconian-albums zo is. Tenslotte is het conceptuele thema over Gnosticisme interresant en verbindt het de nummers op het album mooi met elkaar.

Een fijn album dus, en zeker het Draconian-album dat ik het meeste zal blijven beluisteren. De rest van hun discografie bleek te variëren goed tot wel aardig, terwijl ik van tevoren (op basis van dit album) had verwacht om misschien wel een nieuwe favoriete band te gaan ontdekken. Nou ja, er zitten zeker leuke dingen in hun discografie en de band is zeker moeite van het checken waard voor Death/Doom-fans.

Eindstand:
1. Under a Godless Veil (4*)
2. Arcane Rain Fell
3. Sovran (3,5*)
4. Turning Season Within
5. Where Lovers Mourn
6. A Rose for the Apocalypse (3*)
7. The Burning Halo

Draconian speelt Death/Doom in de stijl van My Dying Bride, vermengd met sterke invloeden uit de Gothic Metal. Where Lovers Mourn is hun debuut, maar hiervoor waren ze al flink wat jaren actief in het democircuit. Dat heeft ze goed gedaan (en hier mogen veel bands een voorbeeld aan nemen), want de songwriting skills en instrumentbeheersing zijn hier al op een behoorlijk hoog niveau.

Verder klinkt het precies zoals je kunt verwachten van dit soort muziek: trage, slepende stukken (hier en daar wel afgewisseld door wat meer uptempo werk) die een melancholieke en troosteloze sfeer scheppen. Voor de zang gebruiken ze afwisselend mannelijke en vrouwelijke vocalen, maar de zangeres mag van mij nog wel wat meer jaar stempel op de nummers drukken.

Het openingsnummer is direct het sterkst waardoor de band misschien wat al te snel hun kruit verschiet, en er had nog iets meer afwisseling in de nummers onderling mogen zijn, maar verder is dit zoals gezegd echt een prima debuut als je van deze stijl houdt.