Op dit debuutalbum bouwt Arcturus voort op de stijl van hun Constellation-EP. Letterlijk, want de nummers van de EP verschijnen in heropgenomen versies en met soms andere titels ook op dit album.

Vergeleken met de EP vind ik dit album wel beter: er zit meer vuur in de nummers, en de productie klinkt ook levendiger. Sowieso vind ik dat Arcturus hier een mooie balans weet te vinden tussen de verschillende elementen waarmee ze werken: symfonisch maar niet overdreven bombastisch, progressief maar niet te weird, technisch maar wel sfeervol. Vooral qua sfeer zit het wel goed hier, mede door de mooie bijdrage van de keyboards en natuurlijk door de theatrale zangstijl van Garm.

Arcturus geeft je echt het gevoel dat je op een winternacht naar het Noorderlicht zit te staren, diep vanuit een Scandinavisch bos. Zeker een unieke band in het Noorse Black Metal landschap van de jaren negentig!

Tussenstand:
1. Aspera Hiems Symfonia (4*)
2. Constellation (3,5*)

Deze EP laat al meteen goed zien welke stijl Arcturus speelt: spacey Black Metal met een symfonische insteek. De keyboards spelen hier een hoofdrol, wat niet zo gek is aangezien bandleider Sverd tevens de toetsenist is. Met de overige leden afkomstig uit o.a. Emperor, Mayhem en Ulver kunnen we hier wel spreken van een bescheiden All Star lineup uit de Noorse 90's Black Metal scene. Met een productie die voor het genre nog prima te pruimen is, en een muzikale stijl die de nadruk meer legt op sfeer dan op agressie, laat deze EP al direct zien dat Arcturus een heel eigen gezicht heeft.