De bandleden van Immortal kunnen niet met en niet zonder elkaar. Nadat de band na Sons of Northern Darkness gesplit was, begon het na een tijdje toch weer te jeuken en kwam de onvermijdelijke reünie. Hier hoorde natuurlijk een album bij en dat werd All Shall Fall. Helaas is het geen heel indrukwekkend werkje geworden. Het mist de koude agressie of de kille epiek van de oudere albums. De nummers gaan het ene oor in en het andere uit en er is weinig dat blijft hangen. Ik snap dat de dagen van de brakke Black Metal ver achter ons liggen, maar hier wordt het wel heel gepolijst allemaal. Echt slecht wordt het nooit, maar dit is een album zonder urgentie geworden.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. All Shall Fall
8. Blizzard Beasts

Het einde van de jaren 90 leek geen beste tijd voor Immortal. Het laatste album, Blizzard Beasts, was niet bepaald hun beste werk. En toen moest oudgediende Demonaz zijn gitaar aan de wilgen hangen vanwege een blessure. (Ja, ik weet dat hij bandlid bleef als tekstschrijver, maar aangezien je met de woorden ice, snow, cold en Blashyrkh een nieuwe Immortal-tekst in elkaar kunt flansen, kunnen we ons afvragen hoeveel tijd hij hieraan kwijt was.) Voor veel bands zou zo’n situatie het einde betekenen, of in ieder geval een flinke afname in kwaliteit. Maar niet voor Immortal. Abbath is de uitdaging aangegaan en de band heeft zich hier opnieuw uitgevonden.

De muziek klinkt duidelijk anders dan het eerdere Immortal-werk. De songs zijn langer en technischer. Abbath heeft de plek van Demonaz op de gitaar ingenomen en het moet gezegd: de man heeft een oor voor goede riffs! De stijl van Demonaz paste goed bij de pure black metal van de oudere albums, maar Abbath injecteert een vleug heavy metal in de nummers, waardoor alles heerlijk episch aanvoelt. En nergens verzandt dit in technisch exhibitionisme: het album is erg sfeervol en dit wordt versterkt door hier en daar een wat rustigere passage toe te voegen. Dat laatste moeten we niet te groot maken (het is geen Opeth of zo), maar bijvoorbeeld de intro van het titelnummer geeft aan dat de band ook echt wel rekening houdt met het sfeerelement.

Voor de productie bezocht men deze keer de Abyss Studio van Peter Tägtgren. Een naam die soms niet zo gewaardeerd wordt vanwege vermeende platgeslagen en klinische producties, maar dat hoor ik hier niet zo terug. Het is een lekker knallend album waarop je alle instrumenten goed kunt horen, en dat is precies wat At the Heart of Winter nodig heeft. Het grootste euvel van voorganger Blizzard Beasts— een fletse, dunne productie die alles doodsloeg — is daarmee opgelost.

Ik had deze op 4* staan, maar nu ik hem weer heb geluisterd, ga ik daar een halfje bij doen. Mijn favoriete plaat van Immortal.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Blizzard Beasts (3*)

De snelste, de rauwste, de koudste plaat van Immortal. Dit album voelt als de essentie van waar de band voor staat, uitgevoerd in de meest extreme muzikale vorm. De drums voeren de boventoon in de mix, de productie is dun en ijzig. Nummers worden soms spontaan afgekapt, en Abbath perfectioneert hier zijn gortdroge rasp die we kennen en waar we van houden. Alles om het album niet "mooi" te laten klinken.

Ja, in technisch opzicht kun je dingen aanmerken op Battles in the North. Maar dan ga je voorbij aan het doel ervan. Je moet het over je heen laten komen als een bijtende sneeuwstorm. Voor mij voorlopig toch wel mij favoriete album van de band denk ik.

Tussenstand:
1. Battles in the North (4*)
2. Pure Holocaust
3. Diabolical Fullmoon Mysticism

Blizzard Beasts is een beetje een vreemd beest (haha) in de Immortal-discografie. Voorganger Battles in the North was het snelste en meest aggresieve Immortal-album tot dan toe, maar de band gaat hier niet verder op die ingeslagen weg. In plaats daarvan gooien de heren het over een andere boeg: een wat trager tempo en riffs die aan Morbid Angel doen denken. Die zijn op zich niet slecht voor wat ze zijn, maar op een Immortal-album klinken ze een beetje vreemd en niet helemaal op hun plek. Veel erger dan dat is echter de productie: die is zo flets en dun dat de muziek totaal niet tot zijn recht komt. Een rauw en dun geluid werkte op Battles in the North omdat het daar bij de muziek paste, maar de riffs die ze hier spelen zouden gewoon je boksen uit moeten knallen (en hetzelfde geldt voor de drums van drummer Horgh die op deze plaat zijn entree maakte bij de band). In plaats daarvan blijft alles nu een beetie hangen in een soort achtergrondruis.

Op zich waardeer ik wel dat Immortal hier iets nieuws probeert en niet de formule van de voorgaande platen blijft herhalen. Maar door bovengenoemde euvels komt dit album voor mij niet helemaal lekker uit de verf.

Tussenstand:
1. Battles in the North (4*)
2. Pure Holocaust
3. Diabolical Fullmoon Mysticism
4. Blizzard Beasts (3*)

Een nogal saaie opvolger van het geweldige At the Heart of Winter. Op die plaat vond Immortal zichzelf helemaal opnieuw uit, want tot één van de beste albums uit hun discografie leidde. Een jaartje later lag Damned in Black alweer klaar, maar die stelt me toch enigszins teleur.

Muzikaal gaat Immortal verder op de ingeslagen weg, met deze keer nog duidelijkere Thrash-invloeden.
Maar helaas gaan de composities een beetje het ene oor in en het andere uit. De nummers klinken als een verzameling riffs zonder veel cohesie. Ze missen de epiek van At the Heart of Winter of de kille razernij van het oudere werk. Het blijft daarom allemaal niet zo hangen. Zelfs Abbaths vocalen vallen een beetje tegen, ze klinken lang niet zo krakend en raspend als voorheen

Het wordt nergens echt slecht, daar zijn de heren misschien ook te goede muzikanten voor. Maar waar de andere Immortal-albums me een koud gevoel geven, láát Damned in Black me vooral koud.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Damned in Black (3*)
6. Blizzard Beasts

Met dit ijskoude weer is er natuurlijk geen betere band om te draaien dan IMMORTAL! Het debuut van de heren lijkt soms wat over het hoofd te worden gezien, en het is inderdaad ook niet hun snelste plaat, of de meest rauwe, of zelfs de koudste.

Toch is dit een sterk album en de moeite van het luisteren waard. Het heeft een bepaalde cryptische, mysterieuze sfeer die versterkt wordt door korte momenten op de akoestische gitaar en het midtempo van sommige nummers. Op andere momenten wordt het gaspedaal toch weer flink ingetrapt en gaat de band razend tekeer. Het zorgt voor een goede afwisseling, en ook de niet al te lange speelduur zorgt ervoor dat het album niet gaat vervelen.

Een mooi werkje dus uit de begindagen van de Noorse Black Metal-beweging. Een tijd dat zelfs Immortal nog als een serieuze band werd gezien....maar als je dan de clip van Call of the Wintermoon bekijkt ga je toch al twijfelen. Maar dat doet verder gelukkig geen afbreuk aan dit album!

So it's come to this: een Immortal-album zonder Abbath. Na een hoop onrust in huize Doom Occulta verliet Abbath uiteindelijk de band en besloten Demonaz en Horgh om samen verder te gaan.

Dat Demonaz een potje gitaar kan spelen, wisten we natuurlijk al van de oude albums. Het is dan ook geen verrassing dat de muziek hier eerder teruggrijpt naar die periode van de band dan naar At the Heart of Winter en wat daarna kwam. Ook levert Horgh natuurlijk weer zijn vertrouwde kwaliteit op de drums.

Demonaz verzorgt ook de vocalen en doet dit niet onaardig, maar hier wordt Abbath toch wel gemist. Zeg wat je wilt over de man, maar als je een rauwe, gortdroge “UGH!!” in je nummer wil hebben, zijn er weinig die zich met hem kunnen meten.

Het grootste probleem van de plaat is dat het heilige vuur ontbreekt. Technisch is het goed, maar er blijft niks hangen. Dit is een euvel dat bij de latere Immortal-platen al vaker speelde, maar hier gaat het wel heel erg het ene oor in, het andere uit. Alles raast maar door, maar uiteindelijk kan ik geen nummer van het andere onderscheiden. Zo voegt Northern Chaos Gods uiteindelijk niks toe aan de Immortal-discografie, en voelt het als een onnodig album.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. All Shall Fall
8. Blizzard Beasts
9. Northern Chaos Gods (2,5*)

Een gaaf album uit de gloriedagen van de Noorse Black Metal. Immortal gaat verder in de lijn van het debuut maar alles klinkt over de hele linie nog nèt wat beter: de riffs zijn sterker, de drums harder, en Abbaths stem rauwer. En waar de voorganger ook nog wat midtempo-stukken bevatte, blijft het gaspedaal hier de hele tijd ingedrukt. De niet al te gepolijste productie past perfect bij de muziek en de niet te lange speelduur zorgt ervoor dat deze sonische aanval nergens gaat vervelen.

Tussenstand:
1. Pure Holocaust (4*)
2. Diabolical Fullmoon Mysticism

Lekker album van Immortal, dat zich op weer herpakt na het wat zwakkere Damned in Black. Dat klonk vooral als een verzameling riffs met weinig cohesie, maar hier lijkt er weer wat meer tijd gestoken in de composities.

Pure Black Metal spelen de heren allang niet meer, muzikaal gaat ook dit album verder op het pad dat was ingeslagen met At the Heart of Winter. Dat wil zeggen, een basis van Black Metal met invloeden van Heavy Metal en Thrash. Maar de kwaliteit van dat album halen ze ook weer niet, het voelt toch allemaal een beetje plichtmatig op de een of andere manier. Het album is wel lekker afwisselend, met furieuze nummers zoals One by One, een midtempo-knaller als Tyrants, en meer epische en atmosferische nummers als Beyond the North Waves. Maar echt verrassen doet het allemaal niet meer (natuurlijk zeker ook niet in tekstueel opzicht, waarin het weer ijs en vrieskou is wat de klok slaat.)

Dat maakt Sons of Northern Darkness een Immortalplaat die lekker wegluistert, maar die niet echt essentieel is in het oeuvre van de band. Ik snap ook wel dat ze ermee gestopt zijn hierna, beter de creativiteit een paar jaar opladen dan steeds hetzelfde album gaan uitbrengen. Ik heb de albums van na de reünie nog niet gehoord, dus ik ben benieuwd of dat ze gelukt is.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. Blizzard Beasts

Dit album bevalt me een klein beetje beter dan de voorganger. De songtitels zijn dit keer weliswaar de meest ongeïnspireerde ooit ("No sun?" "Into Cold"? Sorry Demonaz, maar kom op zeg!), maar instrumentaal is het wat afwisselender dan Northern Chaos Gods. Een mooie balans tussen een paar snelle nummers die teruggrijpen op de oude stijl, en wat meer midtempo werk dat doet denken aan de latere albums.

Toch wordt het ook nergens bijzonder. Alles hier is al eens eerder en beter gedaan, ook door Immortal zelf. Het is me inmiddels wel duidelijk: schaf alles aan vanaf het debuut tot en met At the Heart of Winter, en je hebt alle essentiële Immortal-albums (...en Blizzard Beasts) wel in huis. Later werk vind ik vaak wel okee, maar over het algemeen echt wel een klasse minder. Desalniettemin een band die zijn sporen echt wel heeft verdient en een aantal terechte klassiekers op zijn naam heeft staan.

Eindstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. All Shall Fall
8. Blizzard Beasts
9. War Against All
10. Northern Chaos Gods (2,5*)