Laat ik beginnen met het artwork, wat een énorme verbetering is na de afschuwelijke cover van Positive Songs for Negative People. Daarnaast heeft het album een mooie (misschien wat afgezaagd) thema, maar laten we inderdaad met z'n allen wat vriendelijker zijn voor elkaar. Duidelijk is dat het in Frank z'n privé leven allemaal wel prima gaat, anders kom je volgens mij niet zo snel op zo'n onderwerp. Fijn voor hem, maar stiekem vind ik hem op z'n best als ie doodongelukkig is.

Net als bij z'n vorige album zit het hoogtepunt al meteen aan het begin. 1933 en vooral Don't Worry zijn in korte tijd 2 van mijn favoriete Turner songs geworden. Maar helaas kan ie ook bij dit album dat niveau niet vast houden, al vind ik dat er in tegenstelling tot PSFNP geen écht slechte songs tussen zitten. De composities zitten inderdaad beter in elkaar en hij heeft duidelijk plezier met de nieuwe invloeden. Daarnaast is hij een stuk beter bij stem.

Maar naar mijn mening helaas wel veel middelmaat. Nummers als Make America Great Again, Brave Face, 21st Century Survival Blues en Common Ground doen mij zeer weinig. Daar staan mooie songs als Be More Kind en There She Is tegenover, maar echte klappers zoals we in het verleden van hem gewend zijn staan er niet tussen.

Al met al een stap vooruit maar het komt niet in de buurt van z'n beste werk.

Wat mij betreft zijn beste album in bijna 10 jaar. FT gaat terug naar de basis met veel punk invloeden van z'n jeugd, maar grijpt óók regelmatig terug naar de folk rock stijl die we van hem gewend zijn. Het is duidelijk te merken dat hij bij beide genres zich als een vis in het water voelt. Het niveau ligt dan ook vele malen hoger dan bij z'n laatste albums en daarbij is de kwaliteit over het geheel veel constanter. Waar hij sinds PSFNP altijd slechts 2-3 goede nummers had en de rest zeer wisselvallig was, kan ik nu geen zwak nummer aanwijzen (oké, misschien Little Life dan).

Qua inhoud gaat hij ook aardig de diepte in, vooral bij de nummers over z'n vader, maar bijvoorbeeld ook bij Untainted Love (over z'n drugsgebruik) en A Wave Across the Bay (over de zelfmoord van een goede vriend).

Waar hij bij Be More Kind veel bezig was met andere genres en invloeden, merk je bij FTHC in alles dat hij de reset knop heeft ingedrukt (getuige de albumtitel ook), en ook letterlijk: Farewell to my City gaat over het verlaten van z'n geliefde Londen en Little Life over het settelen aan zee.

Ik ben flink onder de indruk en kan op dit moment ook geen favoriet nummer aanwijzen, ik kan er wel 5-6 opnoemen, en dat is láng geleden. 4,5*

P.S. Het lijkt erop dat Frank met dit album voor het eerst op 1 gaat komen in de UK.

Sinds ik hem bij Lowlands 2011 heb ontdekt ben ik een steeds grotere fan geworden van Frank. Het begon bij England keep my bones, die al geweldig is, maar na talloze luisterbeurten is het duidelijk dat dit Frank's meesterwerk is.

Frank is de meest integere artiest die heb horen zingen. Bij hem draait het puur om de muziek, niets meer niet minder. Dat is al meteen terug te horen op de openingstrack van Love & Ire Song (ook meteen 1 van de hoogtepunten). Een nummer over vriendschap en het leven met de prachtige zinnen:

We will stay the same
We will proud remain
When the glory fades
When the glory fades

Bij de Festivalknaller Photosynthesis is het een kwestie van hard meebrullen dat je vooral niet opgroeit. Terwijl Frank zelf waarschijnlijk de enige is die zich aan de regels van het nummer houdt.

De rest van het album zit vol met teksten over het leven, de liefde, muziek en, met als uitschieter Long live the queen, een prachtig nummer over de dood.

2 berichten hierboven staat dat hij het ver gaat schoppen, daar ben ik het niet mee eens. Om met Frank's eigen woorden te spreken (van een ander album): As long I got a place to sleep, some clothes on my back and some food to eat, then I can't ask for anything more.
Frank zal met een gitaar op z'n rug de wereld rond reizen en de rest van z'n leven kleine, veel te warme zaaltjes platspelen. En hij zal er van genieten tot ie erbij neervalt.

Uiteindelijk toch 1 van z'n mindere platen. Vooral de tweede helft inderdaad.

De opening vind ik geweldig, je ziet hem al zitten op een druilerige dag langs de Theems, diep ongelukkig, rock bottom bereikt (luister hiervoor Tape Deck Heart). Dieper kon ie waarschijnlijk niet zinken en dus besluit hij op te krabbelen. Heel mooi ook gecombineerd met het daaropvolgende Get Better, waar hij alle ellende uit z'n lijf schreeuwt. Fijn tweeluik vind ik dit.
The Next Storm is inderdaad weer een ouderwetse FT knalplaat zoals we van hem gewend zijn.
Helaas treedt hierna het verval in, The opening act of Spring en Glorious You nog prima tussendoortjes, maar Mittens vind ik echt tenenkrommend. De melodie van het refreintje is nog best leuk, maar de coupletten zijn zo traag en tekstueel zo oppervlakkig dat ik me echt door dit liedje moet heen worstelen. Dit had ie waarschijnlijk zelf ook door want het daaropvolgende Out of Breath schudt je weer redelijk wakker.
Demons t/m Silent Key zijn wat mij betreft complete middelmaat. Best te luisteren maar totaal niet beklijvend. Gelukkig is het emotionele Song for Josh een waardige afsluiter en een reden om het album af te luisteren.

Waar Frank normaliter tekstueel steengoed is, vind ik dat bij dit album vrij matig. Als je je relatie met wanten en je leven met een tennis-score gaat vergelijken haak ik toch af. Daarnaast vind ik hem niet bijster goed bij stem.

Dit klinkt allemaal heel negatief, terwijl ik het album toch nog regelmatig beluister en helemaal niet dramatisch vind, ik had er simpelweg meer van verwacht.

Hoe meer ik het album luister hoe beter hij wordt. Heb wel eens gezegd dat Love Ire & Song z'n hoogtepunt is, maar langzaam begin ik daarop terug te komen. Dit album staat ook weer vol pareltjes. De eerste 3 nummers vliegen al voorbij als je hem opzet, waarvan vooral The Way I Tend to Be me iedere keer weer raakt. Andere hoogtepunten voor mij zijn Good & Gone, The Fisherking blues en uiteraard 4 Simple Words. Maar zoals bij alle albums is het vooral textueel genieten van -praktisch- elk nummer, je blijft nieuwe dingen ontdekken bij iedere luisterbeurt.

Inmiddels ben ik bij 3 concerten geweest en ga ik volgende maand naar z'n concert in Portsmouth.

Na een aantal luisterbeurten is het kwartje gevallen. Vreemd, want eigenlijk is het weinig vernieuwend en zijn het stuk voor stuk vrij simpele pop nummertjes. Maar het luistert prima weg. Rustige, melancholische songs worden afgewisseld met melodieuze uptempo nummers. Op een spaarzaam moment had ik het idee dat ze zoekend zijn naar een ander geluid (het begin van Better Than This bv), maar uiteindelijk is Perfect Symmetry weer een typisch Keane album geworden. You Don't See Me is mijn favoriet op het moment.

Maandag a.s. ga ik hem zien in [EDIT] HMH, dus maar weer even opgezet deze plaat. Het is een duidelijk groeibriljantje voor mij. Waar ik hem bij de eerste luisterbeurten hem niet in de buurt van z'n debuut vond komen, is ie nu er voorbij gestreefd. Misschien is het niet overal even vernieuwend (al is The Right Stuff wel compleet iets nieuws voor hem), maar bijna elk nummer staat als een huis (While the song remains the same vind ik alleen een zeiknummer). Persoonlijke favoriet op dit moment is The Dying of the Light.

Waylon heeft er wel zin in met dit plaatje. Met Jailbird en Careful Lovin You begint het nog zoals we hem kennen, twee fijne Folk/Country nummers. Maar daarna gaat het alle kanten op, van jazz (Between the two of us) naar 50's rock en roll (Nashville Boogie), vervolgens van Soul (Walking on a straight line) naar Rock (Outlaw Shoes). Our Song schurkt zelfs tegen foute disco aan, om uiteindelijke met Seeds af te sluiten met een reggae nummertje.

Een afwisselend plaatje is het in ieder geval wel, maar als je in 28 minuten zóveel stijlen propt, kan ik er helaas weinig mee.

Ja, na een luisterbeurt of 5 kan ik beamen dat dit inderdaad een heel mooi album is. Watson zingt met een bepaalde sereniteit die je niet vaak hoort. Zwakke nummers zijn dan ook niet te vinden, althans ik kan er geen enkele opnoemen.

Maar toch mis ik wat. Slim and the Devil heeft een bepaalde intensiteit die bij mij hoge verwachtingen schiep voor de rest van de plaat. Deze verwachten worden toch niet helemaal ingelost. De energie van Slim and the Devil hoor/voel je in de overige nummers niet terug. Vooral nummers 2 t/6 zijn langzame en veelal zwaarmoedige nummers. Ik merk aan mezelf dat Mole in the Ground me een zucht van verlichting bezorgt, omdat er eindelijk weer een wat luchtiger nummer langskomt.

De afsluiters Play It One More Time en Reap 'em in the Valley zijn ook weer extreem traag. Prachtig, maar wéér traag. Misschien was het beter geweest om met een trager nummer te openen. Nu zit ik eigenlijk het hele album te wachten op iets wat niet meer komt.

Toch heb ik een zwak voor Watson. Hij belichaamt voor mij het Amerikaanse country/folk gevoel perfect en z'n stemgeluid blijft een aantrekkingskracht op me houden. 4*