menu

Hier kun je zien welke berichten Gretz als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Automatic Loveletter - The Kids Will Take Their Monsters On (2011)

4,5
Prima akoestisch tussendoortje van een band die vreemd genoeg nog steeds vrij onbekend is. Het album wordt idd gedragen door de krachtige, unieke stem van Juliet Simms.
Ook voor mij geen duidelijke favorieten, maar wel allemaal nummers van een constant niveau. (in tegenstelling tot hun eerdere demo's). Een goed op elkaar aansluitend geheel. Vind hem ook met iedere luisterbeurt nog íets beter worden. Voor nu een mooie 4,5* waard.

Ben ook benieuwd welke weg de band in de toekomst inslaat. Ik heb het vermoeden dat er meer potentie in deze band zit als ze relatief rustige albums blijven maken, juist omdat Juliets stem dan het meest tot z'n recht komt.

Juliet staat trouwens dit seizoen in de finale van Voice USA (sideprojectje, waar ze met gemak boven iedereen uitsteekt). Mocht ze die winnen zit ze contractueel natuurlijk aan een hoop shit vast; hopelijk gaat dit niet teveel ten koste van Automatic Loveletter en haar eigen geluid.

Grimes - Art Angels (2015)

5,0
Ik kan er voorlopig ook niet aan wennen. Ik heb de demo dan ook wel ruim 150x gehoord it jaar, maar het lijkt erop dat deze ongemasterde versie van REALiTi gewoon de beste is.

Het Zesde Metaal - Akattemets (2008)

4,5
Keuning van de Jacht en Ik Haat U Nie zijn van grote klasse.

Susanne Sundfør - Ten Love Songs (2015)

4,5
Delirious is inderdaad de tweede single. Accelerate zal wel de volgende worden. Fade Away heeft bij mij na een fantastische start ook iets aan kracht ingeboet, maar in albumcontext past ie perfect achter Accelerate en vormen ze als het ware een lang, episch nummer.

The National - Trouble Will Find Me (2013)

5,0
Met hun laatste twee albums legde The National de lat op eenzame hoogte. De verwachtingen voor Trouble Will Find Me waren vanzelfsprekend ontzettend hoog. Misschien wel te hoog want het leek haast onmogelijk om het niveau van Boxer en High Violet vast te kunnen houden…

Niettemin werd ik al bij de eerste keer luisteren overrompeld door de indrukwekkende schoonheid van dit album, een gevoel wat ik bij de vorige platen niet direct had mogen ervaren. (Waarschijnlijk is dit hun meest toegankelijke album). Na een aantal dagen was het al voldoende voor 5 sterren. Trouble Will Find Me is wederom een meesterwerk van de op een na belangrijkste rockband van de afgelopen 15-20 jaar (na Radiohead). Het is niet moeilijk te voorspellen dat The National over ca. 2 jaar de enige band is waarvan hun drie meest recente albums hoog in de Top 250 staan. (bovenste 50). Een ongelofelijk knappe prestatie. Want waar bij zo'n beetje alle grote bands er weleens een mindere worp bij zit (zie Radiohead), lijkt The National vooralsnog de dans te ontspringen. Met High Violet werd de echte mainstream doorbraak misschien nog niet helemaal bevestigd maar ik verwacht dat die er nu wel gaat komen. Met de zesde langspeler zullen ze waarschijnlijk weinig fans zijn kwijtgeraakt, terwijl er ongetwijfeld weer een hoop bij zijn gekomen.

In eerste instantie had ik niet direct het gevoel dat er specifieke nummers zouden uitgroeien tot uitschieters van het niveau Bloodbuzz Ohio en Conversation 16 (het absolute topniveau). Nu het album na tientallen luisterbeurten intussen zeer vertrouwd aanvoelt weet ik wel beter: Pink Rabbits, This Is the Last Time en I Need My Girl zijn van hetzelfde niveau en zullen ook klassiekers worden. Pink Rabbits zou nog verder kunnen groeien tot het mooiste National-nummer ooit gemaakt.

Geen enkele song is matig te noemen. Het is bijna onmogelijk om een rangschikking te maken, zoveel nummers die ontzettend dicht bij elkaar zitten. De broertjes Dessner, dé architecten van de band, weten als geen ander keer op keer bloedmooie melodieën te componeren. In melodieus opzicht is TWFM sterker dan haar voorgangers. Matt Berninger voegt er met zijn donkere stem voegt nog een brok emotie aan toe. Hij behoort tot de selecte groep zangers waarvan je zeker denkt te weten dat hij alles wat hij zingt ook oprecht meent. Bovendien geeft hij zijn woorden een bijzondere kracht mee, waardoor de lyrics snel onder je huid kruipen. Als je eenmaal voldoende gewend bent met zijn stem is het bijna onmogelijk om er niet veelvuldig door geraakt te worden.

Het lijkt wel alsof het vijftal een natuurlijke gave heeft om enkel goede liedjes te kunnen fabriceren. Vanaf Boxer al hebben ze mijns inzien geen enkele album filler meer gemaakt. Lichtelijk geniaal aangezien geen enkele band dit ze nadoet. Ook het losse werk (Think You Can Wait, Exile Vilify) en dat van de EP's (About Today, Santa Clara) is gemiddeld van een bizar hoog niveau. Allemaal sfeervolle liedjes die tevens de zeer belangrijke eigenschap hebben niet te willen vervelen, of je er nu 10, 50 of 100 keer naar hebt geluisterd. En nummers schrijven die nimmer gaan vervelen, dat is misschien wel het moeilijkste wat er is. Het bewonderenswaardige ook aan de band is dat ze hun stijl schijnbaar niet noemenswaardig hoeft te vernieuwen om boeiend te blijven. Meer van hetzelfde is bij The National juist een groot pluspunt. Sinds het debuut is de stijl niet noemenswaardig verandert en daar ben ik erg blij mee (aangezien stijlbreuken riskant kunnen zijn en lang niet altijd goed uitpakken).

Ook de teksten op het album zijn wederom briljant te noemen, ondanks dat er soms twijfel mag bestaan over wat Berninger nu prècies zingt. Na Alex Turner is hij wat mij betreft de beste lyricist van het huidige tijdsgewricht. Het algehele niveau van de teksten is zelfs nog hoger geworden (vergeleken met High Violet).

De genialiteit van de lyrics zit hem met name in het feit dat Matt veelal zingt over herkenbare thema's, zonder geforceerde of onoriginele zinnen te gebruiken. De teksten ogen niet simpel, maar zijn wel voldoende transparant. Geen onnodige moeilijkdoenerij. (Mislukte) liefdes, verlangens, onzekerheden, angsten, teleurstellingen en verdriet passeren de revue. Typische emotionele problemen waar iedereen wel eens door wordt getroffen, en muziek biedt dan vaak troost. Nu bestaat dit concept natuurlijk al decennialang, maar op de een of andere manier weet The National mij hiermee constant te ontroeren. Hun songs bezitten een unieke aantrekkingskracht. Ze vertellen ons hoe verschrikkelijk het leven soms kan zijn. Hoe leeg het bestaan soms kan aanvoelen. Dat pijn en intens verdriet bij het leven horen, en het tegelijkertijd ook mooier maken.

Niettemin hebben de meeste teksten wel een zekere mate van abstractie. Voor sommige zinnen heb je tijd nodig om ze te ontrafelen, en andere zinnen bieden vele openingen voor eigen interpretatie. Verder hebben de meeste nummers hebben een briljante oneliner die zich binnen no-time in je hoofd heeft genesteld. En Pink Rabbits gaat werkelijk door merg en been. Ik word keer op keer emotioneel van die tekst, elke zin is raak. Mooier lijkt liefdesverdriet niet te kunnen worden omschreven. De begeleidende piano in combinatie met de vocale melodie is waarschijnlijk het beste wat ik van ze gehoord heb (niet te vergeten de backing vocals van Sharon Van Etten). Een lied om verliefd op te worden en dat gevoel vervolgens nooit meer los te hoeven laten. Trouwens ook bij Slipped, Fireproof en This Is the Last Time ervaar ik regelmatig kippenvel.

Met Trouble Will Find Me maakt The National alle verwachtingen waar en bevestigen ze nog steeds een band te zijn van buitencategorie, de meest boeiende van dit moment. Zeer verdiende 5* voor een album wat nog steeds mooier wordt. Waarschijnlijk op termijn ook een top-10 notering waard.