Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Dan houd je gewoon niet van psych denk ik ?

Ik weet het niet.. als Magical Mystery Tour ook psychedelica is, kun je stellen dat dat van een ander kaliber is dan deze amateuristische plaat.. dus of de ene psychedelica de andere is lijkt me dan niet.

Ik vind Psycho van Hitchcock nog steeds `n klassieker .

Deze week in het topic 52 essentiele pop/rock albums

Het kan als een opvallend teken van zelfkennis beschouwd worden dat Pink Floyd jaren geleden op tournee ging met een opgeblazen varken.
Ooit is deze Britse groep echter relevant geweest en - afgaande op haar muziek van de laatste 20 jaar (artikel stamt uit 1999,sic), klinkt dit onwaarschijnlijk - ook echt goed.
Dat is grotendeels op het conto van Syd Barret te schrijven, die samen met de architectuurstudenten Roger Waters, Richard Wright en Nick Mason de groep vormde. Voor het kwartet een plaat uit had stonden de leden al te boek als de eerste psychedelici van het Verenigd Koninkrijk. The Beatles waren Pink Floyd op elpeevlak te snel af, want Sgt Pepper´s verscheen een maand voor The Piper at the Gates of Dawn. Twee muzikale (drug?)trips (´Pow. R. Toc H.´en 'Interstellar Overdrive´) staan op naam van de vier groepsleden, maar Barret tekende voor de overige negen songs. Deze nummers staan nog altijd als een huis. Het zijn ruwe, ongebeitste popsongs met veel galm op de stem, krolse gitaren en geregeld wat gerinkel of getingel. ´Flaming´ of ´The Gnome´ klinken alsof ze geschreven zijn door Ray Davies van The Kinks na het nemen van enkele strookjes LSD.
Het probleem was dat Barret werkelijk aan de drugs zat. Amper een jaar na de release van The Piper at the Gates of Dawn, een plaat die op een haar na de Britse top-vijf miste, werd hij uit de groep gezet. Hij maakte nog enkele solo-platen - beter en boeiender dan het gros van de latere Pink Floyd-output - maar trok zich terug uit de muziekwereld. Naar verluidt was dat noodzakelijk omdat hij geestelijk te onevenwichtig was.
bron: DM 1999, De Cultuurkenner

Wie heeft dit geschreven?

Wijs besluit van Barret.
Had ie wat meer tijd voor zn Bike.

Een wijze man.

De cultuurkenner.
Sowieso was Syd Barrett mijns inziens een verlies voor de band, en kon David Gilmour dat echt niet compenseren.

Inderdaad, ik kan me er ook wel in vinden.

Goede vraag. Weet ik ook niet. Zoals vermeld bij de start van het topic verschenen die artikeltjes elke week in de krantenbijlage Metro van De Morgen in de rubriek Word cultuurkenner in 52 weken. Ik vermoed dat daar toen wel een auteur werd bijvermeld, maar ik heb enkel de eindejaarsbijlage, De Cultuurkenner. Een bundeling van die eerder verschenen artikels, met een voorwoord van Yves Desmet. Ik kan hier geen info wat betreft de oorspronkelijke auteurs in terugvinden.

Het heeft natuurlijk bar weinig zin om hier op in te gaan bij users die voor dit album tussen de 4 en 5 sterren geven maar persoonlijk denk ik dat Pink Floyd met Barret nooit zo groot was geworden als Floyd zonder Barret met dank aan Roger Waters .

Daar gaat het toch ook helemaal niet om?

ja daar ging het wel om .
Het ging erover dat Barret eruit was gezet en het gevolg kent iedereen .
Kijk maar in jouw cd-rek

Volgens jou was Barret een verlies voor de band en daar wordt om 14.11 uur op gereageerd .

Het ging om de kwaliteit, niet om het succes.
En ik moet je eerlijk bekennen dat ik geen cd's van Pink Floyd heb... maar wel een LP!

Maar dan nog, daar gaat het niet over. Natuurlijk was Pink Floyd met Barrett niet zo groot geworden, maar het ging hier over de muziek.

Ik heb trouwens wel alles t/m The Wall, maar met name Animals en The Wall vind ik toch erg matig. Als er geen Pink Floyd had opgestaan, had ik ze niet eens gekocht...

Ik denk dat Gilmour een veel betere gitarist is dan Barret .
Barret was een schrijver en dat kon Waters ook .
Dus hoezo een verlies .
Ik denk dat de band beter is geworden zonder Barret .

Ik kan alleen nummer 1 en 7 waarderen op deze plaat .
Piper staat bij mij alleen als opvulling in het rek .
`T is slechts een persoonlijke smaak hoor .

Gilmour is technisch gezien inderdaad de betere gitarist. Maar het gaat me erom wat je met dat gitaarspel in de muziek doet. Barrett was een beperkte gitarist, maar kon dat op een goede en creatieve manier in de muziek verweven.
Waters heeft zich inderdaad ook als sterk songschrijver bewezen. En je weet nooit hoe het anders zou zijn gelopen, hoe sterk de ego's zouden zijn geweest, en dergelijke. Maar zowel met Barrett als frontman, als met een combinatie van Barrett en Waters als schrijvers zou het voor mij denk ik een interessantere band zijn geworden.

Maar aan je cijfer te zien hou jij totaal niet van Barrett, dus ik kan me voorstellen dat je hem liever kwijt dan rijk was.

Ja daar heb jij gelijk in maar dat is juist het mooie . Dat smaken verschillen .
Anders was er geen Music Meter .

Of je je er in kan vinden is een tweede punt, maar gezien de lof die Pink Floyd heeft (en dan vooral het post-Barrett tijdperk), kun je dat moeilijk als waarheid kan verkondigen.

En anders moesten we met z'n allen vechten om dezelfde vrouw.

En dat heb ik dan met deze plaat.

Barrett was een flutgitarist, maar wel bijzonder creatief en inventief. Met dit album (en The Madcap Laughs schaart hij zich wat mij betreft tussen de grootste muzikale genieën. Gilmour is een betere gitarist, maar toch een stuk conventioneler.

Dat geldt natuurlijk evengoed andersom, al heb jij wel de massa aan jouw kant.

Ik vind deze plaat (en die hierna trouwens ook) wat avontuurlijker dan het latere werk en dat spreekt me meer aan.

De mening van de massa zegt niets, dan kun je je weer beroepen op toonaangevende figuren als Theodor Adorno.

Blind achter de massa aanlopen, gadverdamme.

Je verwoord het goed Stijn . Barret was een man van het moment , een kind van zijn tijd en een genie . En daar zit gekte zoals we weten heel dicht tegenaan .
Tuurlijk is Gilmour de betere gitarist , maar ook de beste muzikant van Floyd , maar als creatief brein nooit zo goed als Barret en Waters .

Dit is gewoon een unieke plaat . Dit is echte pschydelia en underground . Sg Peppers mag volgens velen dan doorgaan als de meest vooruitstrevende plaat van de jaren 60 ; Dit is mogelijk nog aparter . Een geval apart en mogelijk het uniekste debuutalbum ooit , samen met The Doors wat mij betreft .

De sound van dit debuut was destijds inderdaad uniek en erg vooruitstrevend (Sgt. Peppers zie ik meer als een compleet en veelzijdig album), echte psychedelica.

Mijn eerste indruk is ook dat dit zo goed als niets met Sgt. Peppers heeft te zien.



Terwijl Sgt. Peppers toch overwegend (Beatles)pop blijft, met psychedelise invloeden.

Misschien begrijp ik er wel helemaal niks van maar waarom was Barret `n Genie .
Omdat ie zijn aderen volspoot met allerlei rotzooi en een paar kinderachtige songs heeft geschreven .

Bij mij beneden zit iedere zaterdag een junk op het bankje .
Of ze liedjes kan schrijven weet ik niet maar dat zij haar aderen volspuit dat ziet een blinde .

Rare definitie van een Genie hebben jullie .
Ik zal haar morgen aanspreken met Genie.

Ik begrijp dat ook nooit helemaal nee.. een meesterlijke gedachte of betekenis heb ik ook nog niet weten destilleren uit deze kleuterrijmpjes. Het was vast één van de eerste echte psychedelicaplaten, maar dan niet zo'n beste. Bovendien, wat heeft de psychedelica allemaal gedaan voor de muziek verder? Zo'n indrukwekkende stroming vind ik het niet, en behoorlijk passé.

tsja we kunnen niet allemaal met spijkerlerenjacken op gitaren gaan henzen, zonder toon te houden . Ik vind juist het kinderlijke sfeertje van dit album geniaal. Verhalen over elfjes,sterrenreizen en een fiets, zonder al te veel betekenis. Heerlijk,toch!