The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

weet mij ook niet zo te bekoren, Nico's stem vind ik bijzonder irritant, maar nummers zonder Nico zoals Venus in Furs en Heroin vind ik niet bijzonder, wel leuk natuurlijk, maar nog steeds niet bijzonder. Lou's gitaarwerk vind ik zeker niet slecht, maar is nergens echt bloedstollend, ik mis de climax een beetje. De afsluiter vind ik ook wat te veel van het goede. 3*

Juist Venus in Furs heeft een enorme climas in mijn ogen. De schurende en piepende gitaren zijn even wennen, maar wanneer je daar door heen bent, wordt het veel beter. Geef het nog een paar luisterbeurten, het is echt de moeite waard.

Inderdaad, het is nog steeds mijn favoriet van deze plaat.

ik heb nog nooit heroine geprobeerd (zal ook nooit gebeuren, omdat ik als de dood ben voor naalden), maar als ik Heroin hoor, dan kan ik me toch wel voorstellen hoe het zou voelen.

je kan beter gewoon dat nummer 100x luisteren op een dag, in plaats van echt te gebruiken!

Ik heb net hetzelfde!

ik verbaas me nog steeds over deze plaat..
oh
zo goed.
de drums die viool , de gitaren en geluiden. de ritmes.. de zang van zowel nico als lou reed als achtergrond zang, de contrasten van de nummers afgezonderd van elkaar en de contrasten in de nummers zelf.

Ook zou dit album zo nu uitgebracht kunnen worden, het past in mijn inziens heel goed in de tijdgeest van nu.
regels..
?

Ben ik ook zeker wel van plan hoor en die schurende en piepende gitaren zijn het probleem verder niet hoor, dat heb ik nooit gezegd hè. Het is meer Nico's stem die mij zorgen baart of ik deze plaat zou kunnen waarderen.

Kun je heroine ook niet snuiven?

Nee roken.

Heerlijke plaat, chaotisch maar alles klopt in mijn ogen. Helaas vind ik de stem niet optimaal, het doet er gewoon vanaf. Meer kan ik er niet van maken.

Lekker album dit, natuurlijk grensverleggend en wegbereidend, en onverwacht niet gedateerd. De prutsgeluidskwaliteit staat deze nummers goed en experiment is goed gedoseerd toegepast. De zang van Nico klinkt ietwat simpel doch charmant en past uiteindelijk prima bij de sfeer. Beste nummers zijn voor mij Venus In Furs en Heroin.

Ik vind dit werkelijk een geweldige plaat, alleen storen de nummers waarin Nico zingt mij behoorlijk. Na aanschaf van dit album op vinyl nogmaals kans na kans gegeven, maar het is voor mij niet te verteren.

Jammer.

Venus in Furs

Je verwacht dat het op een LP ineens mooiere muziek wordt?

Chinezen, om precies te zijn

Het kwartje kan nog wel vallen. Na een jaar of 8/9 begon ik de nummers met Nico opeens veel meer te waarderen. Alles wat me eerst zo tegenstond aan haar stem, klopte opeens. Voor mij een van de redenen waarom ik dit misschien wel het beste album aller tijden vind.

Heerlijke plaat van VU! De tekst, genre en de sound zijn uniek! 5*

Eens met Blue88, die Nico verprutst voor mij dit hele album
Dat mens kan gewoon niet zingen. En haar duitse accent is strorender dan bij Doro of Klaus Meine.....

En waarschijnlijk had ze ook nog eens een dubbel paspoort

Ik heb hiervoor een oplossing gezocht. Je moet deze plaat gewoon zien als een verzamelplaat van The Velvet Underground en van Nico. Dan kan de nummers met Nico skippen en hou je de nummers van VU over.

Zeer inventief moet ik zeggen! Ik vind haar niet eens zo enorm storend, er is altijd wel iets, zo ook bij deze cd...

Deze week in het forumtopic 52 essentiële pop/rock albums.

De door Andy Warhol geproducete plaat The Velvet Underground & Nico biedt een wereld vol contrasten. Drugsongs en een SM-ode prijken zij aan zij met de onschuld van 'Sunday Morning' of 'I´ll Be Your Mirror'. Ingetogen luisterliedjes naast deraillerende gitaarriffs en een krassende altviool. De tegenstelling is vaak slechts schijn, want een song als 'Sunday Morning' is ondanks zijn liefelijkheid even onrustbarend als 'Venus in Furs'. Alleen is de wijze waarop de groep dat gevoel oproept in elk nummer anders. Velen zagen chanteuse Nico als een essentieel lid van de The Velvet Underground, maar dat is betwistbaar. Dit is immers de enige langspeler waarop ze te horen is, en dan nog slechts in drie liedjes. Anderzijds: het door haar verleidelijk gezongen 'Femme Fatal' is natuurlijk één van de fraaiste songs van de plaat. Laat dat toch maar niet de inventiviteit van Lou Reed, John Cale, Maureen Tucker en Sterling Morrison vergeten. The Velvet Undergrounds subversieve benadering van rockmuziek heeft nog niets van zijn frisheid verloren. Deze langspeler heeft moeiteloos de tand des tijds doorstaan, meer nog: hij staat onbetwist in de top vijf van invloedrijkste popplaten ooit. Over The Velvet Underground & Nico werd gezegd dat slechts weinigen hem kochten, maar dat iedereen die dat deed nadien wel een groep vormde.
(bron: DM, De Cultuurkenner, 1999.)

Heb niet alle album meegepakt in de lijst van 52, maar deze moet ik toch eens beter horen. Over gaten in de collectie gesproken, ik heb deze vaak zien staan op 180 grams vinyl bij de Playland Records in Delft, de hoes is dan ook zo ongeveer een van de bekendste, maar nooit echt beluisterd. Nu toch maar eens proberen via Spotify.

het album begint lekker poppy met Sunday Morning, naar Venus in Furs is alweer behoorlijk spacey, interessant gebruik van de viool ook. Ben benieuwd wat de rest van het album biedt...

Voor alle mensen die Nico dissen hierzo: probeer je All Tomorrow's Parties voor te stellen zonder haar stem. Dan weet je beter...

Ik vind de stem van Nico ook wel apart. Lekkere droge en afstandelijke inbreng in sommige van deze nummers. Volgens mij redelijk uniek in een muziekspectrum wat al eeuwen werd gedomineerd door het idee dat een vrouwenstem "warmte" moest toevoegen aan muziek.

Zonder Nico zou ik een vol punt lager zitten met mijn stem.

Ik vind de stem van Nico ook gewoon vanzelfsprekend bij dit album, en zou me deze plaat zonder haar inbreng ook niet kunnen indenken.

Een absolute klassieker natuurlijk dit album, en wat mij betreft het eerste geluid wat op plaat gebracht werd wat een beetje richting punk ging.

Al vind ik dat ook wel een beetje van de eerste albums van The Who.

Vergeet The Sonics niet...

Ik associeer dit album verder niet zo met punk eigenlijk. Misschien wel qua attitude, maar niet zozeer qua muziek.

Ik associeer dit wel bijna avant-la-lettre met post-punk en new wave.. bijna niet weg te denken zonder het debuut van VU. Punk pur sang heeft meer te danken aan The Stooges en Ramones.

Tis wat Herman zegt qua attitude is het een beetje punkachtig. En ook de soms wat vals klinkende instrumentatie, wat met opzet zo gedaan is om sommige nummers extra dramatisch te laten klinken, vind ik best een beetje punky klinken.

Maar The Stooges openden in 1973 met Fun House waarschijnlijk echt de punk scene.

En The Sonics had ik nog nooit van gehoord, klinkt ook best rauw en qua muziek wat elementair.

Is van die band wel iets op cd gebracht wat nu nog verkrijgbaar is?

Een quote van Frank Zappa uit een interview met Jazz & Pop uit 1967over De Banaan: