Ik heb zelf erg weinig met de jaren 90 verder, maar deze twee zouden wel een sieraad zijn voor de lijst ja, tesamen met Music For The Jilted Generation natuurlijk

Vandaag dus het eerste album uit de reeks van "De Cultuurkenner-2". In tegenstelling tot de eerste Cultuurkenner, die met een weliswaar origineel, maar op zeer veilig spelend album opende, gooit "2" meteen het waarschijnlijk meest controversiële album van zijn lijstje de ring in:


Angel Dust (1992), Faith No More





Uit het internet gepikt begeleidend stukje bij het album gepost.



>Topic overzicht (Alle albums tot nu toe.)


Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

> Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

.

Inderdaad een sterk album, minder dan The Real Thing, maar wel meer variatie.
Verder speelt het element humor een grote rol.
Met dat laatste werden ze in deze periode alleen overtroffen door een andere crossover-act; namelijk Primus.
Red Hot Chili Peppers en Fishbone gingen ook niet te serieus met hun muziek om.

Oeh, best verrassend. Heb er zelf weinig mee. Het klinkt teveel als jaren '80 hardrock naar mijn smaak. Heb hem een paar jaar na uitkomen wel gekocht, maar ben op een aantal nummers na (en de meeste nog van andere albums) nooit verknocht raakt aan Faith no More. Voor mij een album dat nooit boven een virtuele 3,5* is uitgekomen. Maar misschien dat ik hem nog eens opzet deze week.

Wat een lijstje trouwens van Kerrang. Dookie wordt daar als invloedrijker gezien dan Nevermind the Bollocks.

Die zag ik niet aankomen, maar gelukkig hebben we Kronos nog:



Niet origineel in de kast hier, maar staat wel op 4*. Vroeger behoorlijk veel gedraaid, jatte hem altijd uit de cd-collectie van m'n grote broer.

Als er iets moeilijk is is het natuurlijk jezelf overtreffen

Pas vrij onlangs via The Real Thing deze band als albumband ontdekt. Dat smaakte wel naar meer. Dit schijnt de echte klassieker te zijn.

?

Over het album: wel een terechte en voorspelbare keuze denk ik, prima rockplaat waarvan de invloed op de harde rock uit de jaren negentig (Deftones, SOAD, Incubus, enz.) redelijk evident is.

Ik doelde op Primus; bericht aangepast.

Voor alle duidelijkheid, ikzelf maak geen deel uit van de albumvoordragers van "De Cultuurkenner-2", wat men wel kan geneigd zijn te denken bij de keuze van dit album, want deze ligt wel in mijn "straatje" natuurlijk.
Toch wel tevreden dus met dit album, ter compensatie voor het zo goed als voorbijgaan aan het metal gerne. Al heeft Faith No More in feite niet veel meer met metal te maken dan Led Zepplin, het blijft een goede opvulling voor gaten daar gelaten als Back in Black, The Number Of The Beast, The Black Album etc...
Persoonlijk vind ik op King for a Day... hun beste nummers staan. Maar daar is het verschil in niveau tussen de songs nog wat groter dan op deze.

Dit wordt een lastige zit - niet alleen vanwege huidige fysieke handicap, maar meer vanwege het feit dat dit toch wel ernstige honky macho-muziek is. Het zal heus wel invloedrijk zijn geweest, maar het raakt me voor geen centimeter.

Zit er eens een leuke basloop in, zet dat kamerbrede synthesizer-gejengel in. Heel toepasselijk heet dat nummer dan ook Midlife Crisis. Ik rust mijn kaas.

In mijn zoektocht voor een geschikt begeleidend artikeltje, ook deze tegengekomen, waar ik me wel in kan vinden:

Volgens sommigen is de echte Paul McCartney dood. Mike Patton is ergens tussen de albums The Real Thing en Angel Dust gestorven. Op The Real Thing had zijn stem een zeikerig, schel toontje. Op Angel Dust doet een zanger mee die zich ook Mike Patton noemt, maar een compleet andere stem heeft. Hij croont, rochelt, schreeuwt, hikt en zingt. De productie is kraakhelder, maar toch hangt er een beklemmende sluier overheen. Alsof ik in een groene weide lig in het Land Der Zonneschijn, terwijl ondertussen een kraanvogel met zijn lange puntige snavel in mijn darmen aan het wroeten is. Kutbeesten. Het album is op zijn zachts gezegd gevarieerd (ik wil perse het woord eclectisch vermijden, oeps). Nadat alle registers van het kerkorgel in Jizzlobber weer dichtgeduwd zijn, is er de weldadige rust van het kabbelende Midnight Cowboy. Op de tweede persing van het album is de hitsingle Easy toegevoegd. Niet alleen is dat baggernummer tandglazuurbrekend zoet, het verpest ook de balans van het Angel Dust album.
(Door Serge "ScareCrow" Cornelisse)


Kortom, The Real Thing is slappe kost vergeleken met deze, deze is the real thing, ook het eerste FNM album waarin Patton van in het begin zijn artistieke invloed had.

Re: Mjuman. Ik had deze plaat nooit als beluisterd als machorock. Nu je het zegt zit daar misschien wel iets in. Het grappige aan FNM is juist dat gespierde rock zich hier mengt met pure psychose en een soort bijna André Hazes-achtige smartlapkitsch.

Ja, maar ongelukkig genoeg schreef ik Epic in plaats van The Real Thing.

Deze schreeuwt gewoon om:

5 -6 grote hits voor 1995 In de UK dan, in Vlaanderenland toch niet denk ik.
Ik weet dat Music for the Jilted Generation van The Prodigy uit 1994 stamt, en officieel beschouwd wordt als een dance album dat ook een rockpubliek trok. Maar alhoewel ik als open minded rocker reeds voor '94 dansbare crossover albums had (o.a. Dream of 100 Nations (1993) van Transglobal Underground en Hand on the Torch (1993) van Us3) was het toch pas met Exit Planet Dust dat ik de link rock-dance maakte. Mijn toenmalige partner met rock-roots, ook open minded (had ook Bon Jovi, Madonna, Live en R.E.M., o.a. daarom is ze nu mijn ex ) had reeds in '94 Music for the Jilted Generation, maar dat was me toen toch teveel geboenk met piepjes en bliepjes, en linkte ik vooral met de techno en rave-scene. Al had ik zelf Dubnobasswithmyheadman (1993) van Underworld, maar dat vond ik veel ingenieuser in elkaar steken. Het is pas in 1995, met de Chemical Brothers en Leftfield (eerst met de single Open Up) dat ik een echte overloop van rockers naar dance zag. Ikzelf ben pas volledig overstag gegaan voor The Prodigy met The Fat of the Land, en daarna ook Music for the Jilted... gaan waarderen.

Misschien heb ik me dus teveel laten leiden door persoonlijke ervaring, maar voor mij blijven de block rocking beats van The Chemicals de eerste rechtstreekse brug tussen de rock en techno scene.

Angel Dust

Patton is een genie.

Hij brengt hier heel wat experimentele gekte van Mr. Bungle mee. Zonder die band ook geen Angel Dust. Maar dat Faith No More ook nog redelijk wat succes had bij een groter publiek met zulke geschifte muziek is best wel verwonderlijk. Zonet weer eens beluisterd en het heeft nog niks aan kracht ingeboet.

ANGEL DUST!! Had in mijn top10 kunnen staan en heeft dat enige tijd ook zeker gedaan! Heerlijk gefreakte crossover zoals eigenlijk geen enkele band klonk en sindsdien klinkt! Patton is natuurlijk überbriljant met al die stemuithalen van hem en zijn geniale invallen. Midlife Crisis was misschien wel de grootste culthit uit de jaren 90, geweldige clip ook!

Morgen weer een verse, vandaag weer tijd om te gokken...



(Ik blijf het proberen...)

Tot mijn verbazing redelijk wat eensgezindheid hier betreffende Angel Dust. In die zin zetten we wat mij betreft ook deze traditie gewoon verder: Keuzes die me logisch leken, veroorzaakten dikwijls controverse (o.a. Sex Pistols, Front 242, Nirvana), en anderzijds was er bij andere albums meer eensgezindheid dan de controverse die ik had verwacht (o.a. Kraftwerk, Beach Boys, The Clash).

Angel Dust ondertussen nog eens afgestoft. Bleek zelfs nog betere dan in gedachten. Al had ik wel twee draaibeurten nodig (om er terug in te komen?) om tot die vaststelling te komen.
Puike plaat, die inderdaad niet misstaat in deze lijst.

Misschien alvast een hint welk jaar we morgen kunnen verwachten?

Morgen is het 18 november, dat is nog steeds 2011 Graf...

Je hebt je grapjas nog aan.

Twee draaibeurten volstonden voor mij idd; ernstig NMD ben ik onvoldoende competent om de relatieve waarde van dit album te betwisten.

Indien gerechtigheid dan morgen de Twin.

Of een plaat van 'zwartmannen'

We zitten op één lijn hier.

Ik hoop ook op iets electronisch, dat hebben we nog niet echt gehad na Kraftwerk. Aphex Twin ligt dan wel voor de hand.

Misschien Amber of Tri Repetae?