Dat moet je op het conto van de "echte" cultuurkenner schrijven, die ging door tot 1994 en heeft Loveless niet opgenomen in hun canon. Als ik me niet vergis loopt de "cultuurkenner part deux" vanaf 1992 dus dan is het niet zo gek dat hij hier eveneens niet aan bod komt.

Zelf vind ik Ride - Nowhere en bij Slowdive - Souvlaki mooier; en ook Pygmalion (uit 95) raakt me net even meer, maar dat zal wel een kwestie van mijn 'wiring' zijn.

Scherp!

Ja, te blank en te veel gitaren.

Inderdaad, doe mij maar zo'n fijne glijneger

Staat John Coltrane niet in deze lijst omdat hij te zwart is en te weinig gitaren gebruikt?

Volgens mij is Death geen pop en/of rock.

Als het over Pop/rock geschiedenis gaat, zou je eigenlijk wel een metalklassiekertje van Black Sabbath, Iron Maiden, Metallica, Death, mercyful fate etc verwachten. Heeft ,lijkt me toch, een behoorlijk invloed op rockmuziek.

Zelfs in dat lijstje is Death een beetje vreemd.

Op z'n minst eentje, inderdaad. Er is toch ook wat soul en electronica langsgeweest, of heb ik nou zitten slapen?

Je zou kunnen zeggen dat die metal invloed met Led Zep wordt afgevangen, maar ik zie die band meer als een invloed op de live-cultuur van veel rockbands en minder op muzikaal vlak. Een album als Black Sabbath-paranoid(lompe speelstijl lommi bijv), lijkt me een waardevolle toevoeging aan deze lijst.

Black Sabbath lijkt ook mij super-essentieel en schandelijk overgeslagen.

Paranoid had zeker niet misstaan.

Ben het nu eens eens met de rock-brethren, zelf vind ik het debuut nog steeds een eye-opener, zeker met dat authentieke Virgin-label (de swirl).

Nu nog rond een kampvuurtje de vredespijp laten rondgaan (ja, het mag nederlandse weed zijn), en daarna kunnen we weer een paar boksronden verder

D'r is hier een user op de site die heeft tussen zijn albums een rijtje Karl May-boeken (Old Shatterhand en Winnetou staan) - misschien iets om uit voor te lezen bij een pow-pow, kunnen we er ook bok(s)bier - 't is nu het seizoen - erbij nemen

Boksen? De volgende nominiatie is toch niet toevallig I'm no hero van Cliff Richard.

Once you go black, you never go back, dus laten we eerst de witte meneren maar afhandelen.

Eigenlijk is Black Sabbath natuurlijk ook zwarte muziek.
Daarom dat daar zo minachtend over wordt gedaan door sommige witte muziekrecensenten.

Ach, Frank Black is met zijn Pixies wel gewoon present in de lijst.

Black Francis heette-ie toen nog, niet Frank Black.

Dat weten wij wel Kid A(cid).
Blijft dezelfde persoon, noemt men een artiestennaam.

Deze week de dansvloer op! 'Magic People! / Voodoo People!' Here's...


Music for the Jilted Generation (1994), The Prodigy





Een begeleidend stukje hier bij het album gepost.


>Topic overzicht (alle tot nu toe voorgestelde albums)

Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Mijn favo album allertijden, en mijn eerst gekochte cd.

The Fat of the Land vind ik goed. Eerder had ik mij gewaagd aan Music for the Jilted Generation maar daar heeft het nooit echt mee geklikt. Ik zal deze week nog eens proberen maar veel hoop heb ik niet.

Jilted is zoveel beter dan Fat of the Land dat het haast sneu is

Terecht plaat in de lijst, al is het niet helemaal mijn stiel meer. En we blijven dus inderdaad wederom hangen in 1994, blijkt toch wel een erg baanbrekend jaar geweest te zijn...

Het klinkt mij nu niet alleen erg flauw in de oren maar ook nog eens ontzettend gedateerd. Dat wordt dus niks voor mij.

Ik ben toch ook pas echt overstag gegaan vor The Prodigy met The Fat of the Land, ik vind die "vollere" sound een stuk aangenamer (en dansbaarder). Later ben ik Music for the Jilted ook gaan waarderen. Heb hem in zijn geheel al weer een hele tijd niet geluisterd (de beruchte stoffige dozen), maar ik meen me te herrinneren dat ik hem niet erg coherent vind, en die laatste drie nummers nogal saai. Maar zoals gezegd, commentaar onder voorbehoud.

Mooi album, voor mij zeker het beste van The Prodigy.

'Jilted' is zo'n beetje de soundtrack van mijn jeugdige alcoholisme. Typische mooie tijden-plaat.