Ik ben nooit zo kapot geweest van Tri Repetae. Amber en Incunabula vind ik veel beter.
Maar ik zal het album nog een kans geven.

Wauw, deze had ik al helemaal niet verwacht. Ik dacht dat Aphex Twin wel de enige pure electronic-artiest in deze lijst zou zijn. Of deze essentieel is vraag ik me eerlijk gezegd af. Ik zou eerder gaan voor een combinatie van 808 State, Selected Ambient Works en de Artificial Intelligence verzamelaar (waar Autechre trouwens ook op staat) die WARP als label op de kaart zette. Maar als je daar voorbij kijkt zijn er wat mij betreft 3 of 4 albums waar je niet omheen kan en daar zit deze wel bij. Incunabula draai ik zelf wat vaker, omdat ik daar goede herinneringen aan heb, maar hier klinkt Autechre wel wat volwassener. Voor mij was dit ook een van de eerste platen die ik van ze kocht, met name Clipper heb ik helemaal grijsgedraaid.

Heb nu het album maar weer eens - voor het eerst in jaren denk ik - opgezet.

Ben trouwens wel van plan geweest hun hele oeuvre uit te kammen, maar eigenlijk al een beetje blijven hangen bij Amber, omdat die plaat niet echt wil beklijven. Vind dat denk ik toch een veel minder evenwichtig album dan Incunabula en Tri Repetae, al staan er een schitterende tracks op.

Je zou heel oneerbiedig kunnen stellen dat Amber een "Incunabula Part II" is met meer van dezelfde ambient-achtige nummers, waarna Tri Rep toch meer een overgangsalbum is richting de schurende beats en complexe ritmes.

Zonder inhoudelijk iets over dit album te willen zeggen - daarvoor is het te ver weggezakt - wil ik het wel even relativeren v.w.b. zijn plaats: dit album uit 1995 hogelijks waarderen is net zo politiek correct als It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back in 1988 en daar zat OOR achter.

Oh, dus ik heb dit album op 5* staan omdat ik politiek correct ben en daar moet ik OOR de schuld van geven? Daar valt niet eens serieus op in te gaan dus ik beperk me maar tot een welgemeende

.... doe niet zo politiek correct!

Heb je maat 52 of zo, man, man wat een lange tenen. of zit je een k*klus te doen of zo?
Het enige dat ik zeg dat je iig de politieke correctheid niet in twijfel kunt trekken - riding safe waves. Ik zeg ook dat ik er inhoudelijk NITSJ over kan zeggen; daarvoor is het te ver weggezakt - en da's natuurlijk een veeg teken, aangezien voor Amber iets heel anders geldt.

Gezien de huidige ontwikkelingen ben ik het met terugwerkende kracht toch eens met Stijn en betreur ik luidop de afwezigheid van Death - Symbolic uit 1995.



Een beetje meer 'metalisme' had het vervolg van dit topic inzake evenwicht en diversiteit goed gedaan.

Je komt een eind in de buurt.

Het hele popspectrum overziend (voor zover ik dat kan) is een plaats in deze lijst misschien veel eer voor dit album, maar waarom zou die waardering politiek correct zijn? Ik kan het toch ook gewoon een erg goed album vinden? Ik luister er nu naar en het bevalt me nog altijd prima.

Nu zijn er ook nog een heleboel andere mooie electronic-albums uit die jaren, maar Autechre is één van de vaandeldragers van het Warp-label en dat is dan weer het meest toonaangevende electronic-label van de jaren '90. Daarom snap ik wel dat ze hierbij uit komen en niet bij Woob ofzo. Voor wat betreft Public Enemy snap ik je punt wel (misschien wel populairder onder rock- dan hiphop-liefhebbers), maar hier gaat dat toch minder op wat mij betreft.

Ben niet echt een metal-liefhebber, maar alleen Faith No More is wel wat karig inderdaad. Slayer of Metallica had niet misstaan, denk ik. Met name die laatste is toch ook wel doorgedrongen tot de popcultuur. Death is dat toch een stuk minder.


Zo had ik het nooit bekeken, maar daar zit wel iets in. Bij Tri Rep speelt het ritme inderdaad al een veel grotere rol.

@herman,

Metallica zou inderdaad de meest voor de hand liggende keuze zijn. Maar dat album doet het dan weer niet bijzonder goed bij metalliefhebbers zelf.

Ah, Load bedoel je? Met Metallica dacht ik eigenlijk aan iets uit hun jaren '80 periode of evt. The Black Album.

Wat Sgt. Pepper voor de popmuziek was, is Reign in Blood voor de metal. Behalve dat RiB wél een meesterwerk is.

Death heeft natuurlijk wel een genre min of meer laten ontstaan (death metal) en dit genre bijna eigenhandig vormgegeven en het steeds verder ontwikkeld (bands als Obscura zijn erg door Death beïnvloedt).

Slayer had er wel ingemoeten. Mijn suggestie voor Death was meer de teleurgestelde fan in mij die eventjes sprak.

Tri Repetae nog eens opgezet via Spotify en het bevalt me nog steeds niet echt, het is me te afstandelijk en klinisch maar bovenal behoorlijk saai. Nee, Amber blijft mijn favoriete Autechre plaat.

Saai kan ik inkomen, maar afstandelijk? Daarvoor zijn de melodieën veel te warm.

Die laatste bedoelde ik. Hun werk uit de jaren 80 was toch nog uitsluitend voor een metalpubliek. Met The Black Album veranderde dat, maar het was ook veruit hun minste album tot dusver.

Ik kan de metalo's wel volgen - dit is in dezelfde buurt als Aphex Twin, geen Nightmares on Wax, geen Boards of Canada, geen Mouse on Mars (en ik kan doorgaan); aan de andere kant ook nog geen D&B. Weet zeker dat iig A Guy Called Gerald in die tijd al veel pakkender muziek maakte.

Dit is niet verkeerd, maar het is ook niet zo steengoed als de 'hypisti' ons willen doen geloven, mij raakt het iig niet ten volle. Deels komt dat omdat het gebruik van analoge vs puur digital synths en het frequent toepassen van sequencing al eerder was gedaan (vrees evenwel dat 'dance' voor sommigen gelijk staat aan vloeken in de kerk).

Over all: niet slecht (7 - 7,5), maar zeker niet uitmuntend; overroepen zeggen de zuiderburen dan

Onbedoeld grappige oneliner van de week, sorry Stijn (ik vergeef je de dt-fout).

Re: Autechre: Niet echt het soort muziek waar ik bijzonder veel mee heb. Autechre heb ik ook pas later leren kennen, toen ik in een gekke bui Confield aanschafte. In vergelijking met die plaat dacht ik, toen ik kort geleden Tri Repaetae voor het eerst hoorde, een beetje, what was all the fuss about? Maar ik zal hem deze week nog eens gaan draaien.

Het hoeft ook niet altijd voorgekauwd en pakkend te zijn om te kunnen boeien natuurlijk.. en deze plaat is zeker zo goed als sommigen doen geloven! Niet voor niets ook erg hoge noteringen bij andere muzieksites (vaak zelfs het best gewaardeerde Autechre album). Dit is gewoon veel puurder en minder kitsch als veel van hun tijdsgenoten, zeker diegenen die in de dance en vaste tempo's vastgeroest zaten en vaak nog steeds zitten..

Ja, daarom denk ik ook 7 - 7,5. Ik weet dat jij meer van zagerij Van Kampen bent, maar om bijv MAW en Guy Called Gerald, Konduit, Mouse on Mars, Boards of Canada, The Black Dog etc etc nou af te doen met "vaste tempo's " en "vastgeroest" gaat mij te ver. En ik drink voldoende cola - ter bestrijding.

Wat mij wel spontaan bij de vraag brengt: wie o wie is degene die het eerst die ratel/rinkel-sample toepaste? - kenmerken voor veel D&B, maar ook prominent aanwezig op dit album. Anyone?

De meer uptempo stukken op Tri Repetae bevallen me wel een beetje (vooral door die complex opgeboude ritmes), maar te dikwijls moet ik bij Autechre toch denken aan nummers die ik als albumopvulsel beschouwde op enkele electronische (dance)albums die mij meer bevallen. Wel even opmerken dat ik er nog niet zoveel tijd aan heb besteed (drie draaibeurten) maar dat ik er wel steeds meer in begin te horen.
Mijn indruk is ook dat als dit hier zijn plaats verdiend, er toch ook ruimte had moeten zijn voor een The Number of the Beast bijvoorbeeld. Toch het moeder-album van alles wat nu nog steeds onder de noemer "metal" (en niet rock) valt.

Ik vind deze electronische muziek zelfs duidelijk verder afwijken van "pop/rock" dan bijvoorbeeld die plaat van Maiden of Paranoid van Black Sabbath, die hier ook al werd genoemd.

Met Aphex Twin kon ik prima leven, ook al is het niks voor mij. Maar ook nog Autechre in deze lijst slaat helemaal nergens op naar mijn mening.

Binnen de electronische muziek is Autechre toch wel een van de populairste namen, die ook wel veel werd opgepikt in de mainstream. De eerste keer dat ik Autechre hoorde was nota bene op 3FM (op een zondagmiddag herinner ik me) en dat was met het latere werk dat veel ontoegankelijker is dan wat je op Tri Repetae hoort. En natuurlijk is er ook de link naar Radiohead, die op bv. Kid A duidelijk citeren naar de muziek van Autechre uit deze periode. Wat mij betreft valt deze in ieder geval nog binnen de marges van de popmuziek, maar ik kan me voorstellen dat ie er voor anderen net buiten valt.

Ik hoorde toevallig afgelopen week dat Radiohead met Kid A ook vooral naar dit album geluisterd had.
The Notwist - Shrink (1998)

The Notwist gaven afgelopen zondag nog een mooi concert in Doornroosje.

Klopt, heb ik ook een paar keer uitvoerig over gepost bij Kid A.

Kende de hele band niet, maar ik had me voorgenomen om die dag een concert te bezoeken.
The Walkabouts waren uitverkocht, en voor de fun naar Doornroosje gereden.
Veelzijdige band trouwens.
Best vergelijkbaar met Radiohead.
Begon als grunge/metalband en sloeg vervolgens een totaal andere richting in.
Pablo Honey is ook niet met Kid A te vergelijken.

Ah, klinkt goed zo'n spontaan concert. Ik heb ze zelf nooit live gezien, wist eigenlijk niet eens dat ze nog bestonden/optraden. Ten tijde van Neon Golden uit 2002 was er wel even veel aandacht voor ze, maar echt bekend zijn zen ooit geworden.

Op naar de volgende dan maar:



To Bring You My Love (1995), PJ Harvey





Lees meer hier bij het album.





>Topic overzicht (alle tot nu toe voorgestelde albums)

Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Voor mij een album dat ik toen al ontdekt heb en na al die jaren nog steeds beter wordt.